Η Μήδεια της Καλαμάτας: Σκότωσε τα τρία της παιδιά από «αγάπη» – Η φρικιαστική «δημοσιογραφική» κάλυψη

Στο μοιραίο σπίτι ζει ένας 33χρονος βοσκός μαζί με τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά τους: τον 10χρονο Χρήστο, τον 8χρονο Στάθη και ένα αβάφτιστο κοριτσάκι μόλις ενός έτους. Η οικογένεια είναι γνωστή ως η φτωχότερη του χωριού. Έχει στην κατοχή της μόνο λίγα άγονα χωράφια και έναν πατέρα ανήμπορο να εργαστεί, αφού η κακοήθης βρογχοπνευμονία τον καθηλώνει στο κρεβάτι, στερώντας από το σπίτι τον μοναδικό άνθρωπο που μπορεί να φέρει ένα μεροκάματο.

Στο μικρό χαμόσπιτο οι μέρες περνούν δύσκολα. Οι γείτονες βλέπουν πως πολλές φορές δεν υπάρχει ούτε ψωμί, ενώ τα παιδιά κυκλοφορούν ρακένδυτα και παγωμένα. Η οικογένεια ζει από την ελεημοσύνη των χωριανών, οι οποίοι κάποιες φορές συγκεντρώνουν χρήματα ακόμη και για τα φάρμακα του άρρωστου πατέρα.

Η απόγνωση όμως φαίνεται πως έχει αρχίσει να λυγίζει τη μητέρα, η οποία, σύμφωνα με τις μαρτυρίες της εποχής, παρουσιάζει σημάδια ψυχικής κατάρρευσης. Στο χωριό κυκλοφορούν ήδη ανησυχητικές φήμες. Λίγες ημέρες πριν από την τραγωδία, κάτοικοι υποστηρίζουν πως την είδαν να επιχειρεί να πέσει σε ποτάμι για να βάλει τέλος στη ζωή της. Την παραμονή του δράματος, σύμφωνα με τις ίδιες μαρτυρίες, βγαίνει στον δρόμο σε κατάσταση νευρικής κρίσης φωνάζοντας: «Ελάτε χριστιανοί να μας σώσετε».

Το μοιραίο εκείνο βράδυ ο άρρωστος πατέρας κοιμάται ανήμπορος από τον πυρετό και δεν πρόκειται να ακούσει τίποτα από την τραγωδία που εξελίσσεται δίπλα του. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, η γυναίκα του παίρνει το τσεκούρι, στέκεται αμίλητη μπροστά στο παιδικό κρεβάτι, και εν συνεχεία κατακρεουργεί τα παιδιά στο ενώ κοιμούνται. Όταν το σπίτι βυθίζεται ξανά στη σιωπή, τα τρία παιδιά είναι νεκρά.

Το επόμενο πρωί οι κάτοικοι αντικρίζουν τη σύγχρονη Μήδεια να περιφέρεται έξω από το σπίτι σαν χαμένη, κρατώντας στα χέρια της το ματωμένο τσεκούρι. Όσοι μπαίνουν στο σπίτι βγαίνουν γρήγορα από αυτό με γουρλωμένα τα μάτια και τα χέρια στο στόμα.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο τραγικός σύζυγος δεν γνωρίζει ακόμη τίποτα. Η αλήθεια αποκαλύπτεται όταν φτάνουν στο σπίτι οι χωροφύλακες για να συλλάβουν τη μητέρα. Σύμφωνα με τις περιγραφές, εκείνη ψελλίζει «πεινάω» και στη συνέχεια αρπάζει το τσεκούρι και χτυπά το κεφάλι της, επιχειρώντας να αυτοκτονήσει.

Ο πατέρας, σοκαρισμένος από την αποκάλυψη, μιλά με οργή ια τη γυναίκα του ως άνθρωπο που έχασε τα λογικά του: «Η στρίγγλα πρέπει να ήτανε μουρλή. Ποτέ δεν αντιλήφθηκα πως ήταν τρελή. Μόνο προχθές που πήγε να πνιγεί μου είπε: “Δεν υποφέρεται αυτή η ζωή ρε Γιώργη”. Την καθησύχασα και φάνηκε ότι άκουσε τις συμβουλές που της έδωσα. Ασφαλώς τρελάθηκε».

Οι εφημερίδες της εποχής αποδίδουν την τραγωδία στην οικογενειακή ένδεια και στην ψυχική κατάρρευση της μητέρας, όμως δεν περιορίζονται στην καταγραφή του δράματος. Η υπόθεση μετατρέπεται σε αιματηρό θέαμα για το αναγνωστικό κοινό.

Οι περιγραφές είναι ωμές, συχνά ξεπερνούν τα όρια της ενημέρωσης, με λεπτομέρειες που δύσκολα μπορούν να επιβεβαιωθούν και να αναπαραχθούν σήμερα. Ορισμένα δημοσιεύματα παρουσιάζουν ένα σκηνικό απόλυτης φρίκης, δημιουργώντας ένα μακάβριο ανάγνωσμα γύρω από μια ήδη ανείπωτη τραγωδία.

Το πιο ήπιο από αυτά αναφέρεται στη μητέρα την ώρα του φονικού :«Γούρλωσε τα μάτια της και άρχισε να γελά. Ένα γέλιο νευρικό, άγριο σαν ουρλιαχτό σκυλιού».

Στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται η παιδοκτόνος, οι δημοσιογράφοι καταφέρνουν να αποσπάσουν κάποιες δηλώσεις της, μέσα σε μια κατάσταση σύγχυσης και παραληρήματος. Η βασική ιδέα που επαναλαμβάνει είναι ότι δεν μετανιώνει, καθώς, όπως υποστηρίζει, θέλησε να γλιτώσει τα παιδιά της από την πείνα.

«Είχαμε να φάμε έξι ημέρες. Έπρεπε να δοθεί ένα τέρμα σε αυτό το μαρτύριο». Και συνεχίζει: «Τα αγαπούσα τα παιδιά μου και για να μην τα δω πεθαμένα από την πείνα τα σκότωσα και θέλησα να σκοτωθώ».

Σε άλλη στιγμή φέρεται να απευθύνεται στα νεκρά παιδιά της: «Εγώ παιδάκια μου σας σκότωσα. Εγώ, η μανούλα σας. Καλύτερα όμως έτσι από το να πεθαίνατε από την πείνα». Όταν τη ρωτούν αν μετάνιωσε, απαντά αρνητικά. Και όταν ο αστυνόμος τη ρωτά γιατί δεν σταμάτησε, απαντά έκπληκτη: «Να σταματούσα; Και να μου ζητούσαν ψωμί;». Τα δάκρυα εναλλάσσονται με το γέλιο και οι κραυγές με τη σιωπή. Ένα οικογενειακό δράμα είχε ήδη μετατραπεί από τον Τύπο της περιόδου σε φρικαλέα ατραξιόν…