ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΠΡΟΥΝΗΣ

Σύμφωνα με τις δηλώσεις της πλειονότητας κυβερνητικών στελεχών, υπευθύνων της Πολιτικής Προστασίας, δήμων, περιφέρειας και σωμάτων ασφαλείας, δεν έγιναν λάθη στη διαχείριση της πυρκαγιάς που οδήγησε στην τραγωδία στο Μάτι.

Ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό της κοινωνίας πιστεύει ότι μας ψεκάζουν. Κάποιοι θεωρούν πως χρεοκοπήσαμε όχι γιατί υπερδανειστήκαμε, αλλά γιατί η ΕΛΣΤΑΤ έκανε λογιστικές αλχημείες.

Μπορεί κανείς να δώσει απάντηση σε αυτό το σπαρακτικό «γιατί» που ακούγεται από άκρη σε άκρη σε όλη τη χώρα; Για ποιο λόγο κάηκαν δεκάδες άνθρωποι;

Πριν από 44 χρόνια οι πολίτες πανηγύριζαν για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, ύστερα από την τραγική για την κοινωνία και τη χώρα επταετία της χούντας. Η θριαμβευτική υποδοχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που εγγυήθηκε την ομαλή μετάβαση στη Δημοκρατία, σηματοδότησε και το ξεκίνημα της Μεταπολίτευσης.

Τόσα χρόνια γκρινιάζαμε και… σκάγαμε κάθε μέρα για τα χιλιάδες προβλήματα της χώρας. Σε λίγο δεν θα έχουμε πια με τι να ασχοληθούμε. Οπως το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα έχει «λύσει» όλα μέχρι να φτάσουμε στις κάλπες. Και έτσι η επόμενη κυβέρνηση απλά θα βρεθεί στην ευχάριστη θέση να μοιράζει τα λεφτά που θα… […]

Ολα γίνονται για «κατανάλωση» στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Οι σχέσεις της χώρας µας µε τον υπόλοιπο πλανήτη χρησιµοποιούνται από το Μαξίµου κατά το δοκούν, ανάλογα µε τα ζητήµατα που κυριαρχούν στην επικαιρότητα. Αυτή την πανοµοιότυπη τακτική έχει υιοθετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ όχι µόνο µετά τις 25 Ιανουαρίου 2015, που ανέλαβε τη διακυβέρνηση, αλλά και τα προηγούµενα […]

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 η πανέμορφη Ύδρα έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο με την ταινία «Το παιδί και το δελφίνι», στην οποία πρωταγωνιστούσε η μοναδική Σοφία Λόρεν.

Aλλο πράγμα η ψευδαίσθηση, άλλο το ψέμα και άλλο η κατ’ εξακολούθηση ψευδολογία.

Διάγγελμα από το Καστελλόριζο, φιέστα στην Πνύκα, νέο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» στη ΔΕΘ.

Οι χθεσινές καταγγελίες του Ζόραν Ζάεφ πως ρωσόφιλοι Eλληνες επιχειρηματίες χρημάτισαν Σκοπιανούς για να «μπλοκάρουν» με οποιονδήποτε τρόπο τη συμφωνία των Πρεσπών ήρθαν και «έδεσαν» με τις απελάσεις Ρώσων διπλωματών από την Ελλάδα.

Εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια αλλάζω κάθε λίγο και λιγάκι «σημαία στο μπαλκόνι». Στο ξεκίνημα, τον Ιανουάριο του 2015, κρέμασα τη σημαία της Βενεζουέλας.

Με σποτάκια που θυμίζουν τηλεοπτικές διαφημίσεις… γιαουρτιού, όπου όλοι είναι μέσα στην τρελή χαρά με κάτι τεράστια χαμόγελα, ο Αλέξης Τσίπρας απολαμβάνει τη «γεύση» της εξουσίας. Αυτοαποθεώνεται και αυτοθαυμάζεται για όλα όσα κάνει πράξη, τα οποία σύμφωνα με τον ίδιο είναι και δίκαια.

Είναι πολύ απλή αλλά και τεράστια η διαφορά μεταξύ του διορισμού ενός ικανού ανθρώπου και του «βολέματος» κάποιου κομματικού στελέχους σε μια σημαντική θέση.

Για όλα έχει ένα σχέδιο αυτή η κυβέρνηση. Τουλάχιστον έτσι ισχυρίζεται. Σε όλα τα ζητήματα που έχει χειριστεί υποτίθεται πως έχει σημειώσει επιτυχίες, ενώ σε όλα τα μελλοντικά λέει πως έχει τις λύσεις στο τσεπάκι.

Επανήλθε στον δημόσιο διάλογο το bullying ύστερα από την τραγική ιστορία του 15χρονου στην Αργυρούπολη, ο οποίος αυτοκτόνησε μη αντέχοντας άλλο να βιώνει μια ζωή – κόλαση από τον περίγυρο συνομηλίκων του.

Μέχρι το τέλος του Ιουλίου επιθυμεί η Γερμανία να ολοκληρωθεί και τεχνικά η συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση για το προσφυγικό.

Πλησιάζοντας προς τις εκλογές θα ακούσουμε και θα δούμε τα πάντα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το 2015, θα διεξαγάγει έναν προεκλογικό αγώνα με κεντρικό σύνθημα «εμείς είμαστε οι καλοί, αυτοί είναι οι κακοί».

Ο Αλέξης Τσίπρας καταγγέλλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη πως θα μειώσει τις συντάξεις από τον Δεκέμβριο και συγχρόνως υπόσχεται ότι εκείνος θα καταφέρει να τις… ακυρώσει. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δηλώνει πως τα πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% έως το 2022 και 2,2% έως το 2060 είναι πολύ υψηλά και προαναγγέλλει πως θα τα επαναδιαπραγματευθεί.

Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να εφαρμόζει ακριβώς τα αντίθετα από όσα υποσχόταν όχι μόνο πριν γίνει πρωθυπουργός, αλλά και από όσα δεσμευόταν κατά τη διάρκεια της μνημονιακής διακυβέρνησής του.

Όσα συνέβησαν στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 2015 μπορούν να αναλυθούν από οικονομικής και πολιτικής απόψεως. Κυρίως, όμως, οι ιστορικοί του μέλλοντος θα πρέπει να επιχειρήσουν να τα αναλύσουν κοινωνιολογικά.

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος συνεχίζουν να παίζουν στην παράσταση που ξεκίνησε πριν από τριάμισι χρόνια.