ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΠΡΟΥΝΗΣ

Και τι δεν έχει πει ο Αλέξης Τσίπρας για το χρέος. Στην αρχή θα το διέγραφε μονομερώς αγκαλιά με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Άντε, επιτέλους, γιατί πολύ μας κούρασαν αυτά τα Μνημόνια. Πώς το λέει ο Αλέξης Τσίπρας; «Περνάμε τον τελευταίο κάβο και βγαίνουμε οριστικά από την επιτροπεία των δανειστών, μπαίνουμε σε χρόνια ανάπτυξης».

Tο δούλεμα που επιχειρεί να ρίξει η κυβέρνηση στους πολίτες ξεπερνάει πλέον κάθε όριο.

Πώς θα σας φαινόταν αν υπουργός Επενδύσεων και Εξωτερικών αναλάμβανε ο Νίκος Καρανίκας; Αν υπουργός Δικαιοσύνης ήταν ο Δημήτρης Κουφοντίνα;

Σε όλα τα σημαντικά ζητήματα που έχει αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα τρεισήμισι χρόνια που βρίσκεται στην κυβέρνηση ακολουθεί ακριβώς την ίδια τακτική.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Γνωρίζει κανείς τι πραγματικά νοιάζει τους 17άρηδες; Πιθανότατα, όχι. Μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε, αλλά πιθανότατα θα πέσουμε έξω. Οπότε θα ήταν καλύτερο να ασχοληθούμε με το τι θα πρέπει να νοιάζει όσους βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο 17ο έτος και οι οποίοι αν αύριο στηθούν κάλπες θα έχουν για πρώτη φορά […]

Μπορεί να φταίει η ιταλική κρίση που εκτόξευσε τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων. Iσως να προσθέτει άγχος η λύση που προωθεί στο Σκοπιανό στην οποία αντιτίθεται το 70% των πολιτών.

Το πρόβλημα είναι δεδομένο. Λεφτά δεν υπάρχουν. Από χώρα σε χώρα υπάρχει διαβάθμιση του προβλήματος. Και το ζήτημα είναι συγχρόνως εθνικό και ευρωπαϊκό, ενώ πέρα από τα δημοσιονομικά πρέπει να λάβουμε υπόψη τις παθογένειες και την κουλτούρα κάθε κράτους.

Ο Γιώργος Σταθάκης το ομολόγησε με τρόπο κυνικό: δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για την ακριβή βενζίνη.

Tώρα πια που η κυβέρνηση παρουσίασε το «ολιστικό σχέδιο ανάπτυξης» προσφέροντας άφθονο γέλιο σε όποιον το διάβασε, είναι ευκαιρία να αναζητήσουμε κάποια απλά πράγματα που θα μεταρρύθμιζαν τη λειτουργία του κράτους, τη νοοτροπία που επικρατεί στη χώρα.

Το αφήγημα, τα επιχειρήματα και οι ατάκες που χρησιμοποιεί ο πρωθυπουργός σε αυτή τη φάση διακυβέρνησης δεν προκαλούν πλέον οργή. Είναι τόσο αστεία που ακόμη και χωρίς μοντάζ ή σχολιασμό θα μπορούσαν να παίζουν σε κάποια σατιρική εκπομπή. Το πρόβλημα είναι ότι πίσω από τη νέα προπαγανδιστική επιχείρηση εξαπάτησης των πολιτών κρύβονται εξαιρετικά σημαντικοί κίνδυνοι […]

Οταν μια κυβέρνηση δεν έχει να παρουσιάσει κάτι συγκεκριμένο, τότε αρχίζει τις θεωρητικολογίες και τα όμορφα λόγια. Κάπως έτσι και η σημερινή κυβέρνηση παρουσίασε το «ολιστικό σχέδιο ανάπτυξης».

Εκείνα τα χρόνια που δεν υπήρχε Διαδίκτυο και YouTube όλη η Ελλάδα αναζητούσε τους δίσκους και τις κασέτες του Χάρρυ Κλυνν που μόλις είχαν κυκλοφορήσει.

Κόμματα και δημόσια πρόσωπα δήλωσαν σοκαρισμένοι από την επίθεση ακροδεξιών τραμπούκων στον Γιάννη Μπουτάρη.

Το γύρο του κόσμου κάνει η είδηση πως σιδηροδρομική εταιρία στην Ιαπωνία ζήτησε συγγνώμη από τους επιβάτες της γιατί ένα τρένο αναχώρησε 25 δευτερόλεπτα νωρίτερα από την προγραμματισμένη ώρα. Εννοείται πως φαίνεται «εξωτικό» σε σχέση με όσα παράλογα ισχύουν στη χώρα μας. Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε πως τα όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητα μιας κοινωνίας […]

Οποιος θεωρεί ότι τα έχουμε δει… όλα με την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. θα βρεθεί γελασμένος. Εως την ημέρα που θα στηθούν οι κάλπες έχουμε να ακούσουμε και να δούμε πολλά ακόμα απίστευτα πράγματα.

Χθες, με μια τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή, μάθαμε για ακόμα ένα χαράτσι που φέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Εις το όνομα αυτής της… ρημάδας της «κανονικότητας» έχουν γίνει οι μεγαλύτερες πολιτικές απάτες και εγκλήματα της μνημονιακής εποχής. Κανονικότητα επί ΣΥΡΙΖΑ είναι το να έχει συνηθίσει η κοινωνία οτιδήποτε μη κανονικό συμβαίνει. Πλέον ό,τι κι αν ακουστεί, ό,τι κι αν συμβεί δεν προκαλεί έκπληξη.

Το χειρότερο δεν είναι να έχεις ανοικτά όλα τα σημαντικά ζητήματα πάνω στο τραπέζι. Το χειρότερο είναι να έχεις ανοικτά όλα τα σημαντικά ζητήματα πάνω στο τραπέζι και ούτε να έχεις αποφασίσει ούτε να ξέρεις ποια στάση θα κρατήσεις. Αυτό ακριβώς συμβαίνει αυτή τη στιγμή με την κυβέρνηση.

Το ερώτημα για το τι πρέπει να θυμόμαστε και το τι πρέπει να ξεχνάμε το αντιμετωπίζουμε καθημερινά στην πολιτική και πολύ περισσότερο στη ζωή. Ας ασχοληθούμε όμως με την πολιτική. Γύρω μας συμβαίνουν τόσα πράγματα και με απίστευτη πλέον ταχύτητα.

Φέραμε ξένο διαιτητή για το σημερινό τελικό Κυπέλλου στο ποδόσφαιρο. Και πάλι, όμως, υπάρχει φόβος μήπως οι «φίλαθλοι»… ανακαινίσουν το Ολυμπιακό Στάδιο. Αλλωστε όλοι θυμόμαστε τα μαχαιρώματα που έπεσαν στον περσινό τελικό, που διεξήχθη στον Βόλο.