Κι αν δεν υπάρχει δρόμος…
Και τι να πεις, βλέποντας λυγισμένες, σαν χαρτί, λαμαρίνες και ανάμεσά τους ένα μπλε αθλητικό παπούτσι, την κόκκινη ζακέτα στη λάσπη; Ξεκινάς από «το ανθρώπινο λάθος» που έθεσε «το τέρμα» στη διαδρομή της ζωής, πενήντα επτά ανθρώπων. Δεν πρόλαβαν να τη χαρούν. Η ζωή από τον θάνατο, ένα δευτερόλεπτο. Ωστόσο, για να γυρίσεις από αυτό άδικο «τέρμα» προς τα πίσω, να μη χαθείς στον λαβύρινθο των ευθυνών και να πεις τα πάντα με το όνομά τους, τότε ακόμη και οι λέξεις δυσκολεύουν..