Ακόμα και ένας πολίτης άλλης χώρας μπορεί να το κρίνει. Η αποτελεσματικότητα θα φανεί από τον αριθμό των πυραύλων που θα στέλνει το Ιράν και τον αριθμό των πολεμικών πλοίων που θα συνεχίσει να βγάζει από τα λιμάνια μετά τον τορπιλισμό.

Η μέση στρατηγική αφορά την αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν. Εδώ οι Αμερικανοί θα έχουν πρόβλημα. Μετά από τόσα χρόνια παραμονής των μουλάδων στην εξουσία χωρίς την ύπαρξη αντιστασιακών ομάδων είναι δύσκολο να βρεθεί διάδοχη κατάσταση, η οποία θα είναι αποδεκτή από μεγάλο μέρος των πολιτών του Ιράν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Χομεϊνί είχε βασιστεί σε συντηρητικές δυνάμεις στις αγροτικές περιοχές που αντιτίθεντο στους εκμοντερνισμούς του σάχη. Κάποια σενάρια αλλαγής στο Ιράν θα έχουν παιχτεί με διαφορετικούς όρους προσομοίωσης, αλλά προφανώς δεν είναι γνωστά.

Η απώτατη και υψηλή στρατηγική των ΗΠΑ μπορεί ευκολότερα να εκτιμηθεί. Ο Ντόναλντ Τραμπ πιστεύει ότι το MAGΑ, δηλαδή το κίνημα «Να κάνουμε την Αμερική μεγάλη ξανά», δεν αφορά μόνο την εσωτερική πολιτική αλλά και τη γεωπολιτική ισχύ της παγκοσμίως, την οποία για να επιβάλει χρειάζεται συμμάχους. Η Αμερική θα είναι ο σερίφης. Το Ισραήλ, βοηθός σερίφη. Θα είναι υπεύθυνο για την περιοχή της Μέσης Ανατολής σε σύμπραξη με συνεργάσιμα καθεστώτα.

Φυσικά, αυτά δεν είναι εύκολα. Για να είναι αποτελεσματικό ένα καθεστώς πρέπει να έχει την αποδοχή μεγάλου αριθμού των πολιτών της χώρας. Αλλιώς το καθεστώς θα αντιμετωπίζεται ως κατοχικό και ο κόσμος θα θέλει να το ανατρέψει. Στην περίπτωση του Ιράν, εδώ κάνουν και το λάθος οι περισσότεροι φιλελεύθεροι. Νομίζουν ότι το καθεστώς του σάχη ήταν αποδεκτό από την πλειοψηφία των Ιρανών, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι η δυτικοποίηση της κοινωνικής ζωής ήταν από τα στοιχεία που έφεραν τον Χομεϊνί στην εξουσία.

Επίσης, στην περίπτωση της Ελλάδας δεν υπάρχει χώρος για ουδετερότητα. Η Ισπανία του Σάντσεθ δεν βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Μεσογείου. Ούτε η Ελλάδα θα γίνει ουδέτερη Σουηδία και θα βγει από το ΝΑΤΟ, όπως έλεγε το σότο που πουλιόταν άφθονο στην πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ.

Ο μόνος τρόπος να ωφεληθεί η Ελλάδα είναι να βρεθεί στη σωστή πλευρά μιας συμμαχίας. Από τις φορές που η Ελλάδα δεν κατέφυγε στη λεβαντίνικη κουτοπονηριά, αλλά ανταποκρίθηκε στις συμμαχικές υποχρεώσεις της.

Οι κυβερνήσεις κρίνονται από τις επιλογές τους

Ενα από τα πιο συνηθισμένα φιλελέ επιχειρήματα όταν αγοράζονται οπλικά συστήματα είναι «και που τα αγοράζουμε, τι θα τα κάνουμε; Θα τα κοιτάμε να σκουριάζουν». Αυτή τη φορά με την ανάπτυξη των Patriot στην Κάρπαθο και την αποστολή της νέας φρεγάτας «Κίμων» και των F-16 για την άμυνα της Κύπρου το επιχείρημα έγινε «τόσα λεφτά δώσαμε και τα στέλνουν σε εμπόλεμη ζώνη για να καταστραφούν;». Μόνο που το «μονά μονόζυγα δικά μας» έπαψε να υπάρχει από την εποχή του Θωμά και της Παράγκας.

Σε επιχειρησιακό επίπεδο, η ανάπτυξη των ελληνικών δυνάμεων είναι ευκαιρία απόκτησης πολεμικών εμπειριών για τον ελληνικό στρατό, ο οποίος δεν έχει ανάλογες με τις αντίστοιχες του τουρκικού. Επίσης αναλαμβάνει ευθύνες φύλαξης συγκεκριμένων περιοχών κερδίζοντας έτσι την εμπιστοσύνη των συμμάχων.

Οι κυβερνήσεις κρίνονται από τις επιλογές τους. Στις επόμενες εκλογές, ανάμεσα στα άλλα που θα κριθεί η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η πολιτική που ακολούθησε κατά τη διάρκεια της ιρανικής κρίσης. Κάποιοι θα προσπαθήσουν να πείσουν ότι με αυτά που έκανε ανέβηκε η βενζίνα 10 λεπτά. Κάποιοι άλλοι ότι στη μεταδικτατορική ιστορία της ποτέ η Ελλάδα δεν είχε τόσο καθαρή πολιτική θέση.

ΤΥΧΕΡΟΣ Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ

Μίλαγα τις προάλλες με ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, το οποίο μου έλεγε πόσο τυχερός είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. «Είμαστε έτοιμοι να προβάλουμε τις δικαστικές αποφάσεις για τις υποκλοπές και τι πάει και γίνεται; Ξεκινάει ο πόλεμος στο Ιράν. Και ουδείς ενδιαφέρεται».

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την εσωτερική αντιπολίτευση. Εκφράζει την ανησυχία του ο Νίκος Δένδιας για τα δημοσκοπικά ποσοστά της Ν.Δ. Και πέφτει στην ίδια λούμπα. Η ειρωνεία είναι ότι είναι υπουργός Εθνικής Αμυνας, αλλά τι να πει; «Εξετάζω την αύξηση στον μισθό των ανθυπασπιστών»; Την ίδια ώρα που ο πρωθυπουργός θα λέει «έστειλα τα Patriot στην Κάρπαθο και τη φρεγάτα Κίμων στην Κύπρο»;

Ετσι, όμως, πάνε χαμένες σημαντικές προσπάθειες. Οπως το φανάρι της τροχαίας απέναντι από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός που εγκαινίασε ο Χάρης Δούκας, ποζάροντας μπροστά. Το οποίο δεν τονίστηκε αρκετά λόγω ιρανικού. Ας ελπίσουμε ότι θα εκτιμηθεί στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Αλλωστε ο δήμαρχος Αθηναίων το χρειάζεται.

Ο Κώστας Μπακογιάννης συναντήθηκε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και συμφώνησαν να κατέβει ξανά για δήμαρχος Αθηναίων. Οπότε ο Δούκας θα διεκδικήσει ακόμα πιο πολύ την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Αν η Μακεδονία ήταν πολύ μικρή για τον Αλέξανδρο, η Αθήνα είναι ακόμα μικρότερη για τον Χάρη Δούκα.