Και, όποτε της περισσεύει χρόνος, με τις υποκλοπές, που η υπόθεση δεν πρέπει να πάει ποτέ στο αρχείο. Μόνο που στην αντιπολίτευση ξέρουν ότι τα τρένα μπαίνουν στην ίδια γραμμή από σταθμάρχες. Οτι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ στοίχισε στους Ελληνες φορολογούμενους πάνω από 700 εκατομμύρια, αλλά οι υποθέσεις από την Κοβέσι είναι ένα σκάρτο εκατομμύριο. Και ότι με το Predator πέντε ιδιώτες έπεσαν στην παγίδα αλλά κανένας πολιτικός και ότι οι παρακολουθήσεις της ΕΥΠ ήταν τόσο νόμιμες όσο αυτές της Κοβέσι για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Κάθε σοβαρή αντιπολίτευση αυτήν τη στιγμή θα έπρεπε να επικεντρωθεί σε θέματα πληθωρισμού, εξωτερικής πολιτικής και άμυνας. Κάτι που τώρα μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να κάνει. Μόνο που όλο και περισσότερο το απασχολεί πόση δύναμη θα έχει το κόμμα του Τσίπρα. Αφού η Κωνσταντοπούλου ξεφουσκώνει σαν μπαλόνι από παιδικό πάρτι, ενώ η Καρυστιανού σαν αντιπολιτευτική δύναμη έχει πάψει να υπάρχει.

Οπως το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο λέει ότι αυτός που ζει από το ξίφος πεθαίνει από το ξίφος, στην πολιτική αυτός που ζει από τις μαγκιές πεθαίνει από τις μαγκιές. Στην περίπτωση της Κωνσταντοπούλου η αρχή του τέλους ήταν όταν στάθηκε μπροστά από την αστυφυλακίνα προτείνοντας το κινητό της και απαιτώντας να μπει στην αίθουσα με την κουστωδία της χωρίς έλεγχο. Αντί η αστυφυλακίνα να μοιάσει με άπονο κράτος, η Ζωή έμοιασε με άνθρωπο που εκμεταλλεύεται την εξουσία που έχει για να κάνει μπούλινγκ.

Στη συνέχεια προσπάθησε να τρομοκρατήσει υπαλλήλους της Επιθεώρησης Εργασίας για καταγγελία εργαζομένης. Μια υπόθεση που, ατυχώς για τη Ζωή, για λογαριασμό της εργαζομένης ανέλαβε ο Φαήλος Κρανιδιώτης. Τέλος, μια μνημειώδης εμφάνιση στο πλάι του πατέρα της που ζήτησε από οδηγό οχήματος της αστυνομίας να σβήσει το μοτέρ για να μιλήσει άνετα στα κανάλια. Το κλασικό δηλαδή της Ζωής. Μαγκιές όπου μας παίρνει.

Οπότε απομένει ο Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ. Με τον Ανδρουλάκη να κάνει μία ευχή. Οι εκλογές να γίνουν όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Ωστε να μην προλάβει ο Τσίπρας που θα τσιμπήσει ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ, να κάνει κόμμα και να οργανωθεί. Μόνο που το ίδιο ξέρει και ο Μητσοτάκης που δεν θα έχει πρόβλημα να περιμένει και να τους αφήσει να φαγωθούν.

ΤΟ ΡΙΣΚΟ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΙΑΣΗΜΟΣ

Στο βίντεο της επίθεσης κατά του Ντόναλντ Τραμπ στη Λέσχη Ξένων Ανταποκριτών στην Ουάσιγκτον πρώτα ακούγονται πυροβολισμοί. Κάποιος της ασφάλειας βάζει τον Αμερικανό πρόεδρο να σκύψει, κάποιος άλλος τραβάει τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς σαν σακί. Δημοσιογράφοι πηδούν πάνω από καρέκλες. Μερικοί, θυμίζοντας του Λινάρδου την ταβέρνα που άλλος πίνει και πληρώνει και άλλος ζούλα την απλώνει, τσουρνεύουν κάτι μπουκάλες κρασί…

Δηλαδή, το επάρατο σουλουμπουντρούμ σε μία απόπειρα δολοφονίας που ο δολοφόνος δεν εμφανίζεται ποτέ στη σκηνή. Ταιριαστή με την εποχή μας, που επώνυμοι, πολιτικοί και σελέμπριτις για να πάνε στην τουαλέτα θέλουν ένα άγημα να τους φυλάει.

Αντίθετη εικόνα με άλλες εποχές που οι πολιτικοί αντιλαμβάνονταν ότι στα μεγαλεία της δημοσιότητας περιλαμβάνεται και ένα λελογισμένο ρίσκο. Οτι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια από τη ζωή σε ένα μέρος που σε ξέρουν και τους ξέρεις. Εάν ένας πολιτικός δεν μπορεί να το έχει στη διάρκεια της θητείας του, μπορεί να το έχει όταν αποσυρθεί.

Παράδειγμα, ο Χάρι Τρούμαν, ο οποίος, μετά την προεδρική θητεία του, μπήκε στο αυτοκίνητό του και αποσύρθηκε στο Ιντιπέντανς του Μιζούρι, ζώντας το υπόλοιπο της ζωής του σε ένα οικείο περιβάλλον. Μια σχέση τόσο δυνατή που όταν τo 390 μ.Χ. η Ρώμη καταλήφθηκε από τους βαρβάρους, ο συγκλητικός Μάρκους Παπίριους περίμενε τον θάνατο καθισμένος γαλήνια στη βεράντα του σπιτιού του.

Οσα (δεν) είδαμε στην ταινία για τον Μάικλ Τζάκσον

Το «Michael», η ταινία για τον Μάικλ Τζάκσον που σημειώνει μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως, θα έπρεπε να αναλυθεί από τις εταιρίες παραγωγής. Ο πρώτος λόγος είναι ότι η ταινία δεν προσεγγίζει το θέμα της από τη σκοπιά της αποκάλυψης. Θα μπορούσε εύκολα. Από το 1993 υπάρχουν καταγγελίες για παιδεραστία από τις οποίες κάποιες αποσύρθηκαν μετά από αποζημιώσεις.

Επίσης η ταινία δεν μεταφέρει κάποιο κοινωνικό μήνυμα. Η απάντηση είναι αυτή που είχε δώσει σε έναν σεναριογράφο ο Σαμ Γκόλντουιν, ο ένας από τους συνεταίρους της Μέτρο-Γκόλντουιν-Μάγιερ. Το 1940, σε συζήτηση για μια ταινία, ο σεναριογράφος είχε πει: «Εχουμε την ευκαιρία να στείλουμε ένα μήνυμα στον κόσμο». Ο Γκόλντουιν είχε απαντήσει: «Μηνύματα, μηνύματα… Από το τηλεγραφείο της Western Union παίρνεις μηνύματα. Από μένα παίρνεις ταινίες».

Το τρίτο στοιχείο που έχει το «Michael» είναι ότι δεν ακολουθεί τις κοινωνικές ποσοστώσεις του Χόλιγουντ. Δεν υπάρχει μία Κινέζα που δηλώνει ασέξουαλ και παίζει ντραμς. Δεν υπάρχει ένα Εσκιμώος τρανς να κάνει τα εξώφυλλα των δίσκων. Θα πει κανείς, φτάνουν αυτά. Οπως φάνηκε και με τον Καποδίστρια, σε ένα ταλαιπωρημένο κοινό που ψάχνει για ήρωες, φτάνουν και παραφτάνουν.