ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ παράδειγμα η πρόταση για τετραήμερη εργασία με 32ωρο από τον Νίκο Ανδρουλάκη. Αφού πέρσι «τελείωσε» την ακρίβεια με την πρόταση για μείωση του ΦΠΑ σε ρύζι, αλεύρι, πατάτες, τώρα υπόσχεται κάτι που δεν έχει εφαρμοστεί σε καμία ευρωπαϊκή χώρα και προφανώς θα επιβάρυνε υπέρμετρα τις επιχειρήσεις, ειδικά τις μικρές και μικρομεσαίες.

ΟΠΟΥ να ‘ναι θα εμφανιστεί και κάποιο «νέο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» από τον Αλέξη Τσίπρα, που πολύ εύκολα μπορεί να υποσχεθεί πως θα «σκίσει» με «έναν νόμο και ένα άρθρο» την παγκόσμια ενεργειακή και πληθωριστική κρίση, όπως είχε κάνει με τα μνημόνια πριν από μία δεκαετία. Από κοντά θα εμφανιστεί και η Καρυστιανού, που αφού βάλει όλους τους «παλαιούς πολιτικούς» στη φυλακή, μπορεί και να υποσχεθεί 13^ο, 14^ο και -γιατί όχι;- 15^ο μισθό και σύνταξη.

ΟΛΟΙ οι παραπάνω μαζί με τη Ζωή, τον Βελόπουλο, αλλά και με άλλα κομματίδια, συμφέροντα και δημοσιολόγους παρουσιάζουν ένα αφήγημα σύμφωνα με το οποίο «η κυβέρνηση καταρρέει» και κάθε λίγες εβδομάδες «πάμε σε πρόωρες εκλογές».

ΤΗΝ ίδια ώρα υπάρχουν κάποιοι βουλευτές και στελέχη της Ν.Δ. που… γκρινιάζουν. Επειδή δεν έγιναν υπουργοί; Επειδή φοβούνται μήπως δεν επανεκλεγούν; Επειδή θέλουν να δείξουν στους ψηφοφόρους τους πως «τα λένε χύμα και σταράτα»; Ισως και επειδή μπορεί απλά να θέλουν να διορθωθούν κάποιες κυβερνητικές αστοχίες.

ΕΝΤΑΞΕΙ, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δίνουν μάχη για τη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη θέση. Οι βουλευτές της Ν.Δ., όμως, δεν θα έπρεπε ήδη να δίνουν τη μάχη για την αυτοδυναμία στις επόμενες κάλπες;

ΤΑ πράγματα, όμως, είναι πολύ σοβαρά για να αναλώνεται το πολιτικό σκηνικό σε ανούσιες κομματικές και εσωκομματικές αντιπαραθέσεις. Με την κρίση στη Μέση Ανατολή, το πετρέλαιο στα 120 δολάρια και τις πληθωριστικές πιέσεις να πιέζουν την οικονομία απαιτείται ψυχραιμία. Αυτή την ψυχραιμία, βέβαια, τη διαθέτει η κυβέρνηση, που έχει αντιμετωπίσει μεγάλες κρίσεις τα τελευταία επτά χρόνια, από την πανδημία και το μεταναστευτικό έως το ουκρανικό.

ΓΙΑΤΙ μέσα σε αυτό το παγκόσμιο σκηνικό αβεβαιότητας η κυβέρνηση κατάφερε να μειώσει την ανεργία από το 17,5% στο 8%, να μειώνει φόρους, να αυξάνει εισοδήματα, να προσελκύει επενδύσεις, να χτίσει από το μηδέν ένα ψηφιακό κράτος, να ενισχύσει τις Ενοπλες Δυνάμεις και πολλά ακόμα. Προφανώς και έχουν υπάρξει λάθη και αστοχίες, ενώ το κορυφαίο πρόβλημα είναι η ακρίβεια σε προϊόντα και στέγαση. Αλλά η Ελλάδα του 2026 δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα του 2019.

ΓΙ’ αυτό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχουν πετύχει κάτι ιστορικό σε πολιτικό επίπεδο. Κυριαρχούν εδώ και δέκα χρόνια σε όλες τις δημοσκοπήσεις, έχουν κερδίσει εμφατικά όλες τις κάλπες και βρίσκονται πολύ κοντά σε μία τρίτη σερί κυβερνητική θητεία.