Και ο πρωθυπουργός δεν διαλέγει συνεργάτες για παρέα, αλλά για να του κάνουν τη δουλειά. Στην περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ισχύει 100% και φάνηκε με τις επιλογές του Κωνσταντίνου Κυρανάκη για την γραμματεία της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ. και του Δημήτρη Μαρκόπουλου στη θέση του υφυπουργού Οικονομικών για τη φορολογική πολιτική.

Υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό του Κυρανάκη με τον Μαρκόπουλο. Αμφότεροι είναι «τσαμπουκαλεμένοι». Από αυτούς που θα σηκώσουν το γάντι είτε ο αντίπαλος είναι ο Παύλος Πολάκης σε τηλεοπτικό πάνελ είτε η Ζωή Κωνσταντοπούλου σε εξεταστική επιτροπή. Από αυτούς δηλαδή που διαολίζουν όχι μόνο τους αντιπάλους αλλά και τους εντός της Ν.Δ. ποταμίσιους.

Μόνο που στην πολιτική οι αρχηγοί, όπως και στο ποδόσφαιρο οι προπονητές, δεν διαλέγουν παίκτες επειδή είναι καλά παιδιά και θέλουν να τα παντρέψουν με τις αδελφές τους, αλλά επειδή στα δύσκολα δεν μασάνε. Με τις εκλογές ένα χρόνο το πολύ μακριά, τα δύσκολα έχουν ξεκινήσει.

Επίσης ο προπονητής δεν βάζει έναν παίκτη να τρέχει στο κέντρο μέχρι να σκάσει, αλλά βάζει και έναν άλλον να τρέχει δίπλα του. Πώς πάει το τραγούδι «πάρε λοστρόμο Συριανό και καπετάνιο Χιώτη»; Ο ιδανικός τρεχαλατζής σε προεκλογική περίοδο είναι ο Καλαματιανός. Ο Θανάσης Νέζης μπορεί να μην κατάγεται από την Καλαμάτα αλλά από το Λούμι (στα αρβανίτικα σημαίνει ρεματιά ή ποτάμι), αλλά για τον έξω κόσμο η Μεσσηνία από την Καλαμάτα έχουν τόση διαφορά όσο η Λέσβος από τη Μυτιλήνη.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος στην εξεταστική για τα Τέμπη είχε να αντιμετωπίσει αυτήν που λυγάει από δικαστές μέχρι τους αστυφύλακες φρουρούς της. Τη Ζωή Κωνσταντοπούλου που εκείνη την εποχή ήταν καβάλα στο άλογο και τις δημοσκοπήσεις που την ανέβαζαν στη δεύτερη θέση. Μαζί με την Κωνσταντοπούλου και έναν κόσμο που έπνιγε κάθε λογικό επιχείρημα μέσα σε ποτάμια ενσυναίσθησης.

Αντικείμενο της τοποθέτησης του Δημήτρη Μαρκόπουλου στο υπουργείο Οικονομικών είναι να κάνει τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης πενηνταράκια. Οπως τα έκανε όταν εργαζόταν σαν δημοσιογράφος στο οικονομικό ρεπορτάζ. Κάτι καθόλου εύκολο, αφού για τους περισσότερους ανθρώπους η οικονομική γνώση τελειώνει στο σημείο που πρέπει να ξεχωρίσουν τη χρέωση από την πίστωση. Το δεύτερο, να αναλάβει την κυβερνητική παρουσία σε χώρους όπως οι λαϊκές αγορές που διαμορφώνονται οι τιμές. Δύο τοποθετήσεις του λιμανιού και όχι του σαλονιού, απαραίτητες σε μία προεκλογική περίοδο.

ΠΡΩΤΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΠΛΑΚΙΑ

Πριν ξεκινήσει η δίκη για τα Τέμπη, υπήρχαν οπαδοί της Ν.Δ. που έλεγαν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να κάνει εκλογές προτού έχει να αντιμετωπίσει ένα καθημερινό σφυροκόπημα. Δυόμιση μήνες αργότερα ο Νίκος Πλακιάς, που έχασε τις δύο κόρες του και την ανιψιά του στο δυστύχημα, με μία ανάρτηση έκανε έναν πρόχειρο απολογισμό για τη δίκη που συνεχίζεται.

Αναφερόμενος στους δικηγόρους, ο Πλακιάς λέει ότι τέσσερις-πέντε είναι ενήμεροι, τριάντα είδαν φως και μπήκαν, καμιά εικοσαριά δεν έρχονται καθόλου, καμιά εικοσαριά δεν τους γνωρίζουμε, ούτε τις οικογένειες που εκπροσωπούν, και επτά υποστηρικτές των θεωριών του παράνομου φορτίου δεν δέχονται με τίποτα την αλήθεια.

Για τους τελευταίους επτά, ο Πλακιάς προσθέτει ότι θα πολιτευτούν ή πολιτεύονται, δεν γνωρίζουν τίποτα από τη δικογραφία και το μόνο που ξέρουν να λένε είναι το πόσο σάπιο είναι το σύστημα και πόσο ελεγχόμενη η δικαιοσύνη.

Αυτά για μια δίκη που πριν ξεκινήσει είχε γίνει χαμός πού να βρεθεί αίθουσα που να χωράει όλο τον κόσμο, αν υπήρχε αρκετός χώρος για τους δημοσιογράφους και αν επαρκούσε το σύστημα ηλεκτρονικής παρακολούθησης της δίκης. Ξεζουμισμένη σε επίπεδο δημοσιότητας, η δίκη χωρίς κατηγορούμενους συνεχίζεται. Εκτός αν υπάρχει κάποιος που να θυμάται ότι κατηγορούμενος είναι ο σταθμάρχης Λάρισας και 35 εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους.

Το παλιό, ο… Ριμπράντης και άλλα ψυχοδράματα

Κάποιοι θα θυμούνται ότι τον περασμένο Δεκέμβριο, όταν ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίαζε την «Ιθάκη», ο Γιώργος Βασιλειάδης έκανε τη χωροθεσία. Τα μέλη του Ιδρύματος Τσίπρα -χωρίς ακόμα να φοράνε τηβέννους- καθόντουσαν στην πλατεία και οι παλιοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ οδηγούντο από ταξιθέτες στον εξώστη. Το παλιό δεν είχε θέση δίπλα στον… Ριμπράντη. Το μήνυμα γινόταν σαφές σε όλους, εκτός από τον Σωκράτη Φάμελλο.

Είναι η πρώτη φορά που πρόεδρος κοινοβουλευτικού κόμματος παρακαλάει πρόεδρο άλλου κόμματος να σώσει τον ίδιο και τους βουλευτές του. Ξεκινώντας διακριτικά με φράσεις «Στεκόμαστε δίπλα στην πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα», αλλά έτοιμος, σαν την Κατερίνα Χέλμη, να πέσει στα πόδια του Τσίπρα και να φωνάζει «Μη φεύγεις, Αλέξη μου, θα φαρμακωθώ».

Οχι γιατί το κόμμα του Τσίπρα είναι αριστερό. Αυτό τέλειωσε το 2015, με τον Πάνο Καμμένο και τους ΑΝ.ΕΛ. Τρέχουν και στριμώχνονται γιατί το κόμμα του Τσίπρα είναι η τελευταία ελπίδα για την εξουσία. Τα υπουργικά αυτοκίνητα, τις δεξιώσεις των φραγκάτων και τις προσκλήσεις στα τηλεοπτικά πάνελ. Ο βουλευτής είναι σαν τις τίγρεις των Ινδιών. Οπως οι τίγρεις όταν γεύονται αίμα δεν ξεχνούν τη γεύση του, οι βουλευτές δεν ξεχνούν τη γεύση της εξουσίας.