Βούλα Πατουλίδου: Δημόσιο ξέσπασμα για τη γυναικοκτονία στη Δράμα - «Τι γιους μεγαλώνουμε;»

Στην ανάρτησή της, η Ολυμπιονίκης καταδίκασε κάθε μορφή βίας κατά των γυναικών, υποστηρίζοντας ότι τέτοιες πράξεις δεν συνδέονται με την αγάπη αλλά με την αντίληψη της κατοχής και του ελέγχου. Όπως ανέφερε, η αδυναμία αποδοχής της ελευθερίας και της αυτονομίας μιας γυναίκας βρίσκεται συχνά πίσω από παρόμοια εγκλήματα.

Η Βούλα Πατουλίδου ξεκίνησε το μήνυμά της με αναφορά στον σύζυγό της, τον οποίο έχασε πριν από έναν χρόνο, περιγράφοντας τη σχέση τους ως σχέση αμοιβαίου σεβασμού. Μέσα από αυτή την προσωπική εμπειρία, θέλησε να αντιπαραβάλει την ουσιαστική αγάπη με τις συμπεριφορές επιβολής και κυριαρχίας.

Παράλληλα, απέρριψε τον χαρακτηρισμό «έγκλημα πάθους» για υποθέσεις γυναικοκτονιών, σημειώνοντας ότι η βία και η ανθρωποκτονία δεν μπορούν να δικαιολογηθούν ως έκφραση συναισθημάτων.

Σε άλλο σημείο της ανάρτησής της, τόνισε ότι οι γυναίκες δεν αποτελούν ιδιοκτησία κανενός, υπογραμμίζοντας πως η λογική της κατοχής και του ελέγχου βρίσκεται στη ρίζα πολλών περιστατικών έμφυλης βίας.

Η Ολυμπιονίκης στάθηκε επίσης στον ρόλο της οικογένειας και της κοινωνίας στη διαμόρφωση των αντιλήψεων των νέων ανθρώπων. Όπως ανέφερε, η ανατροφή των παιδιών πρέπει να βασίζεται στον σεβασμό, στην αποδοχή των ορίων και στην κατανόηση ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να επιβάλλεται στη ζωή του άλλου.

Δείτε την ανάρτηση

«Ακούστε με καλά. Με βλέπετε; Είμαι μια γυναίκα που πριν από ένα χρόνο έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της. Έχασα τον άντρα που με λάτρεψε. Που με κοίταζε στα μάτια και με έκανε να νιώθω θεά, όχι κτήμα του. Που η αγάπη του ήταν ασπίδα, όχι φυλακή. Ξέρω τι σημαίνει Άντρας με Άλφα κεφαλαίο.

Και σήμερα, κοιτάζω γύρω μου και νιώθω σαν να προσγειώθηκα σε έναν πλανήτη γεμάτο εξωγήινα, θλιβερά ανδρείκελα.

Μια ακόμα γυναικοκτονία. Στη Δράμα. Δίπλα μας. Μια ακόμα γυναίκα στο χώμα.

Δεν τη σκότωσε επειδή την αγαπούσε. Τη σκότωσε επειδή νόμιζε ότι του ανήκε.

Κουράστηκα να ακούω ανοησίες. «Έγκλημα πάθους” Το πάθος δεν κρατάει όπλο.Η αρρωστημένη ανάγκη για έλεγχο σκοτώνει. Η ξεφτιλισμένη αδυναμία τους να δεχτούν ότι μια γυναίκα έχει δική της φωνή, δική της μοίρα, δική της ανάσα.
Δεν άντεξε ότι η γυναίκα τού είπε «ως εδώ».

Δεν άντεξε ότι η ζωή της δεν περιστρεφόταν γύρω από τον εγωισμό του.

Μα η γυναίκα δεν είναι χωράφι να το γράψεις στο όνομά σου. Δεν είναι αυτοκίνητο να κρατάς τα κλειδιά. Δεν είναι τρόπαιο να το βάλεις στη βιτρίνα σου.

Και ξέρετε ποια είναι η μεγάλη αλήθεια; Ο πραγματικά δυνατός άντρας αντέχει το «όχι». Ο αδύναμος τραβάει σκανδάλη. Ο πραγματικά άντρας σέβεται, υποκλίνεται, αν χρειαστεί ματώνει ο ίδιος, αλλά δεν αγγίζει ούτε τρίχα. Ο δειλός απειλεί.

Κάθε φορά που μια γυναίκα πέφτει νεκρή, αποτυγχάνει η κοινωνία μας.

Και εδώ στρέφω το βλέμμα μου σε εμάς. Στις μανάδες.

Τι γιους μεγαλώνουμε, ρε γαμώτο; Τι σκαρώνουμε μέσα στα σπίτια μας; Αν ανεχόμαστε το αγόρι μας να θεωρεί ότι η κοπέλα του είναι «δικιά του», αν του μαθαίνουμε ότι ο κόσμος του ανήκει και οι γυναίκες είναι απλά τα διακοσμητικά της ζωής του, είμαστε συνένοχες. Έχουμε χρέος να τους σπάσουμε τον τσαμπουκά πριν γίνει φονικό όπλο. Να τους μάθουμε ότι η μεγαλύτερη μαγκιά είναι ο σεβασμός στην ελευθερία του άλλου.

Όχι, δεν είναι δική σου. Δεν ήταν ποτέ.

Δεν είμαστε όλες εδώ. Λείπουν οι δολοφονημένες.

Χρέος μας να γίνουμε η φωνή τους που θα στοιχειώνει κάθε κακομοίρη θρασύδειλο νταή που δεν έχει κανένα δικαίωμα στη κοινωνία μας.»