Η κόντρα με τη Μαρία Καρυστιανού ξεκίνησε και με ένα θέμα που, εκτός όλων των άλλων, είναι ταυτισμένο με την ιδεολογική υπόσταση του τέως πρωθυπουργού και νυν rebranded Ελληνα πολιτικού που πιστεύει ότι με το πολυσέλιδο πόνημα περί των ευθυνών όλων των άλλων εκτός, φυσικά, του ιδίου, απέκτησε τον πολυπόθητο καθαρμό από την Ιστορία.

Για μία ακόμα φορά αναζήτησε σύγχρονο αντιπαραθετικό λόγο στις ρίζες του: την άποψη για το Μεταναστευτικό που διατηρεί ίδια και απαράλλαχτη όσες δεκαετίες και αν βρίσκεται στην πολιτική, όσες αλλαγές και αν έχουν γίνει στον πλανήτη, όσο και αν έχουν αλλάξει τα κίνητρα της μετανάστευσης, όσο και αν την έχουν εκμεταλλευτεί ακόμα και ολόκληρα καθεστώτα ή κράτη, όσο και αν η χώρα μας έχει δεχθεί ακόμα και επιχείρηση υβριδικού πολέμου από την Τουρκία με τα τεράστια κατευθυνόμενα κύματα μεταναστών στον Εβρο, το 2020, όταν επιχειρήθηκε παραβίαση της συνοριακής γραμμής, όσο και αν στημένες υποθέσεις όπως η «Μαρία του Εβρου» έχουν προκαλέσει στο έπακρο την ειλικρινή και ανθρώπινη στάση της Ελλάδας απέναντι στο πραγματικό δράμα των μεταναστών, αντρών και γυναικών, παιδιών και γέρων.

Η Μαρία Καρυστιανού, χωρίς να κρύβεται ή χωρίς να έχει αντιληφθεί από πού θα έπρεπε να είχε προφυλαχθεί, αναπαρήγαγε στα social μία δήλωση στην οποία έκανε λόγο για «παράνομη εισβολή». Ο Αλέξης Τσίπρας άλλαξε τακτική και πιεζόμενος από τις χαμηλές πτήσεις των δημοσκοπικών του προβλέψεων, μπήκε σε προσωπική αντιπαράθεση μαζί της.

Η ίδια η Μ. Καρυστιανού δεν το άφησε έτσι. Μπαίνοντας ολοένα και περισσότερο στο πετσί του νέου της ρόλου επιχείρησε να απαντήσει στην κριτική περί ακροδεξιάς ρητορικής που της ασκήθηκε. Μίλησε -για τι άλλο;- για παραποίηση των δηλώσεών της και ότι ο λεκτικός συνδυασμός «παράνομοι εισβολείς» που χρησιμοποίησε δεν αναφερόταν στους μετανάστες, αλλά στους διακινητές.

Από κοντά και ο Στέφανος Κασσελάκης, που κατά τη μετονομασία του κόμματός του σε Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο, απάντησε στις δύο τελευταίες επίμαχες δηλώσεις της Μ. Καρυστιανού: «Δεν πάμε πίσω στο δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει για το σώμα της, δεν πνίγουμε μετανάστες». Η ίδια, στην απάντησή της, έγραφε ότι «αν σκοπός τους είναι να παραμείνω βουβή, δεν θα το πετύχουν».

Την ώρα που η χώρα καλείται να αντιμετωπίσει πολύ πιο σοβαρές και κρίσιμες καταστάσεις, ένα κομμάτι της αντιπολίτευσης, ετερόκλητο είναι αλήθεια, μοιάζει να έχει ρίξει την πετονιά του στην ίδια δεξαμενή και να περιμένει να περάσει το ψάρι που θα τσιμπήσει. Μόνο που μοιάζει όχι με κανονικό ψάρεμα σε θάλασσα ή λίμνη, αλλά με εκείνες τις σιδερένιες κατασκευές με νερό που βλέπουμε σε λούνα παρκ σε κάτι παλιές ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες…