Η έρευνα ουσιαστικά τώρα ξεκινά και είναι πλέον στην αποκλειστική κρίση της Δικαιοσύνης να αποφανθεί. Ομως, πραγματικά έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι πολιτικοί διαβάζουν τον κόσμο. Ο Πάνος Σκουρλέτης, για παράδειγμα, πρώην στέλεχος και υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ και νυν στέλεχος της Νέας Αριστεράς, έκανε μία προσέγγιση στην οποία αξίζει να σταθούμε.

Μιλώντας σε τηλεοπτικό πάνελ άρχισε να περιγράφει τη συνδικαλιστική πορεία του Γιάννη Παναγόπουλου, χαρακτηρίζοντάς τον ως τον «άφαντο πρόεδρο της ΓΣΕΕ». Είπε πως δεν υπερασπίστηκε ποτέ τα προβλήματα των εργαζομένων, ότι είχε πολύ καλές σχέσεις με την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και μετά με τη Ν.Δ. «Ολη αυτή την εξουσία τη χρησιμοποιούσε το σύστημα για να αναπαράγεται και όχι για να υπερασπίζεται τους εργαζομένους», απεφάνθη και, αφού διερωτήθηκε «τι είπε για το 13ωρο ο κ. Παναγόπουλος;», κατέληξε στο κορυφαίο: «Τον είδαμε στο δημοψήφισμα το ’15, στο Μένουμε Ευρώπη». Δηλαδή, σύμφωνα με τον κ. Σκουρλέτη, το γεγονός ότι κάποιος ψήφισε «Ναι» στο περίφημο δημοψήφισμα, που λίγο έλειψε να ρίξει τη χώρα στα βράχια, δείχνει «κάτι». Τι ακριβώς μόνο ο ίδιος γνωρίζει.

Για δε την Αννα Στρατινάκη, για την οποία διευκρίνισε πως δεν ελέγχεται η ίδια, θυμήθηκε κάτι άλλο που επίσης δεν του άρεσε: «Ηταν ένας άνθρωπος που συναλλασσόταν με τρομακτική ευκολία με τους Τροϊκανούς. Εγώ τη γνώρισα τον Ιανουάριο του ’15, όταν πήγα στο υπ. Εργασίας και το πρώτο που έκανα ήταν να ζητήσω την παραίτησή της». Αρα όποιοι διαπραγματεύονταν με τους εταίρους επί ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να συγκρούονται, όχι να συνομιλούν. Ναι, θυμόμαστε την τακτική της ρήξης και πού μας οδήγησε.

Στο διά ταύτα, για μία μερίδα πολιτικών της Αριστεράς, όσοι ψήφισαν «Ναι» στο δημοψήφισμα του ’15 και κατείχαν οποιαδήποτε δημόσια θέση δείχνει το λιγότερο προβληματικό χαρακτήρα. Εντάξει, δεν θα τους πουν και προδότες (που τους έλεγαν), ούτε γερμανοτσολιάδες (και αυτό τους έλεγαν), αλλά θα καταγραφεί στο βιογραφικό τους και θα ανασυρθεί την κατάλληλη στιγμή ως αποχρώσα ένδειξη αδύναμου χαρακτήρα, επιρρεπούς σε κάτι αόριστο, ανεξιχνίαστο και οιονεί ύποπτο.

Ο κ. Σκουρλέτης, όντως, δεν έκανε λαϊκό δικαστήριο, ήταν επαναλαμβάνουμε, προσεκτικός. Ομως, τα όσα είπε φανερώνουν μια βαθιά ριζωμένη κουλτούρα στοχοποίησης όσων δεν συμφωνούν με τις ιδέες τους. Με αυτή την κουλτούρα κυβέρνησαν.