Οι φροντιστές, όπως αποκαλούμε τους ανθρώπους που βρίσκονται 24 ώρες το 24ωρο δίπλα στους ανθρώπους που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν, πρέπει επιτέλους να γίνουν ορατοί στο κράτος. Οχι με παρηγορητικά χτυπήματα στην πλάτη και καλά λόγια για τη δύναμη που επιδεικνύουν, αλλά με συγκεκριμένα νομοθετικά εργαλεία και αναγνώριση σε πρακτικό και οικονομικό επίπεδο.

«Στις δύσκολες ημέρες της ασθένειάς του είδαμε τι σημαίνει γενναιότητα και αξιοπρέπεια. Είδαμε όμως και κάτι ακόμα. Πόσο σημαντικό είναι να μπορεί ένας άνθρωπος να μείνει στο σπίτι του, κοντά στους δικούς του, με φροντίδα, ανακούφιση και αγάπη. Ο πατέρας μου έφυγε κρατώντας το χέρι της συντρόφου του Βαρβάρας. Αυτές οι στιγμές μάς θυμίζουν πως η ανακουφιστική φροντίδα δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανθρώπινο δικαίωμα», ανέφερε η Λένα Παπαληγούρα και απευθυνόμενη στο κράτος ζήτησε να αναπτυχθούν προγράμματα που «επιτρέπουν στους ασθενείς να ζουν τις τελευταίες τους ημέρες στα σπίτια τους, με σεβασμό, χωρίς πόνο, μέσα στην αγκαλιά των ανθρώπων τους. Γιατί η πραγματική πρόοδος μιας κοινωνίας φαίνεται στο πώς στέκεται δίπλα σε όσους φεύγουν».

Το ζήτημα αφορά εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες που πρέπει να φροντίσουν άρρωστους γονείς, παιδιά, καρκινοπαθείς, πάσχοντες από άνοια. Γονείς που γίνονται νοσοκόμοι, παιδιά που γίνονται φροντιστές των γονιών τους, αδέλφια που αφιερώνονται στην κατ’ οίκον περίθαλψη των αγαπημένων τους. Το 2024 είχε ανακοινωθεί ο θεσμός του «φροντιστή της γειτονιάς» για ηλικιωμένους και άτομα με αναπηρία, ενώ έναν χρόνο πριν, το 2023, το υπουργείο Υγείας είχε παρουσιάσει το Ελληνικό Σχέδιο Δράσης για ασθενείς με Ανοια και Σχετικές Διαταραχές (ΑΚΣΔ).

Οσο η Ελλάδα γερνάει, τόσο το ζήτημα της ανακουφιστικής φροντίδας και της φροντίδας των ίδιων των φροντιστών αποκτά πλέον εθνική σημασία. Πολύ σύντομα το 1/4 του πληθυσμού θα είναι άνω των 60 ετών, ενώ άνω των 450.000 πάσχουν ήδη από νοσήματα σχετικά με άνοια.  Για  κάθε ασθενή χρειάζεται φροντίδα από 2-3 μέλη της οικογένειάς του για μακροχρόνια περίθαλψη (5-15 έτη), οπότε πάνω από το 10% του πληθυσμού, δηλαδή πάνω από 1 εκατομμύριο Ελληνες, είναι πάσχοντες ή ασχολούνται, καθημερινά, ως φροντιστές.

Το νομοσχέδιο εισήγαγε πρωτοποριακές ρυθμίσεις, όπως τη θεσμική και νομική αναγνώριση των φροντιστών, μέσα από το «πληρεξούσιο περίθαλψης και φροντίδας». Ελπίζουμε ότι η υλοποίηση όλων των αξόνων που προέβλεπε προχωρά με ρυθμούς γρηγορότερους από τη γήρανση του πληθυσμού.