Είναι απόλυτα λογικό να μη θέλει κανείς να αναλάβει την ευθύνη για το γεγονός πως η Ελλάδα βρίσκεται και πιθανότατα θα βρίσκεται για αρκετό καιρό ακόμη σε καθεστώς Μνημονίων. Ο κάθε εμπλεκόμενος παίζει άλλοτε αμυντικά και άλλοτε επιθετικά επιδιώκοντας να πάρει καλύτερη θέση στην επόμενη μέρα της διαπραγμάτευσης. Το πρόβλημα είναι ότι ενώ τα λάθη είναι γνωστά, όλοι δείχνουν επιμονή να τα επαναλαμβάνουν.
Γράφει ο Γιάννης Τσαπρούνης*
ΤΟ ΔΝΤ να ομολογεί την αποτυχία των εκτιμήσεών του. Αλλά ρίχνει την ευθύνη στα ευρωπαϊκά κράτη επειδή δεν προχώρησαν στην ελάφρυνση του ελληνικού χρέους το 2010 για να μην κλονιστούν οι τράπεζες τους που ήταν φορτωμένες με ελληνικά ομόλογα. Ακόμη θεωρεί πως ανασταλτικό παράγοντα έπαιξε η μη εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων λόγω πολιτικών, επιχειρηματικών και συνδικαλιστικών παρεμβάσεων. Το ΔΝΤ επιμένει ακόμη στην ελάφρυνση του χρέους. Αξίζει να σημειωθεί, όμως, πως δεν δέχεται κουβέντα για ελάφρυνση ούτε ενός ευρώ στα δικά του δάνεια.
ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ εταίροι από την πλευρά τους κατηγορούν τόσο το ΔΝΤ όσο και τις ελληνικές κυβερνήσεις για το μείγμα των μέτρων που εφαρμόστηκαν. Το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες προετοιμάζονται για τον επόμενο γύρο διαπραγματεύσεων χωρίς να συζητούν βέβαια ουσιαστική ελάφρυνση των διακρατικών δανείων, αλλά ούτε να δέχονται χαλάρωση της λιτότητας.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ κυβερνήσεις από την πρώτη στιγμή προσπάθησαν να εμφανίσουν το Μνημόνιο ως «μπαμπούλα» και το πλήρωσαν τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά. Αντί να εξηγήσουν στους πολίτες πως η χώρα χρεοκόπησε, ξαφνικά βρέθηκαν πολιτικοί και κοινωνία να συζητούν για τα κακά που έφερε το Μνημόνιο. Και ενώ η χώρα ετοιμαζόταν για μια προσπάθεια εξόδου από το φαύλο κύκλο, τότε ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ που υποσχόταν φαντασιακούς παραδείσους και όλοι οι εμπλεκόμενοι επέστρεψαν στο 2010.
Η ΚΥΠΡΟΣ, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία ξεμπέρδεψαν. Όχι, δεν έχουν γίνει… παράδεισοι. Αλλά σιγά σιγά κάνουν βήματα προς τα εμπρός. Όσο η Ελλάδα παραμένει βραχυκυκλωμένη ανάμεσα στις κόντρες Ευρώπης – ΔΝΤ και αρνείται να αλλάξει ως κράτος θα συζητάμε τις νεκροψίες των Μνημονίων. Μόνη λύση φαντάζει η δημιουργία ενός ρεαλιστικού σχεδίου που θα τηρεί τους μνημονιακούς στόχους, αλλά θα προβλέπει γενναία μείωση φόρων, σωστή διαχείριση κόκκινων δανείων και πραγματική ελευθερία κινήσεων στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Αρκεί όποιος έχει τα κότσια να πει την αλήθεια στους πολίτες και να πείσει για την αξιοπιστία του τους δανειστές…
Διαβάστε Επίσης
*Ο Γιάννης Τσαπρούνης είναι διευθυντής σύνταξης του Ελεύθερου Τύπου
