Σε μία περίοδο γεωπολιτικής αστάθειας, οι σχέσεις μεταξύ των κρατών δεν ενισχύονται μόνο μέσα από συμφωνίες, αμυντικές συνεργασίες και οικονομικές συναλλαγές.
Σημαντικό ρόλο έχουν και οι συμβολικές κινήσεις, που στέλνουν μηνύματα φιλίας και εμπιστοσύνης. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται η απόφαση της πρεσβείας του Ισραήλ στην Αθήνα να καθιερώσει ετήσιες δωρεές και τιμητικές διακρίσεις στις 28 Οκτωβρίου, με πρώτο αποδέκτη το Πρότυπο Εκκλησιαστικό Γυμνάσιο-Λύκειο Ξάνθης.
Με την πρώτη ματιά, πρόκειται για μία εκπαιδευτική και κοινωνική πρωτοβουλία. Ωστόσο, η επιλογή της ημέρας και ο τρόπος με τον οποίο συνδέεται με την Ελληνική Ιστορία δίνουν στην κίνηση σαφή πολιτικό συμβολισμό. Το Ισραήλ επιλέγει να τιμήσει το ελληνικό «ΟΧΙ» του 1940, αναγνωρίζοντας τη σημασία της αντίστασης στον φασισμό και της υπεράσπισης της ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Παράλληλα, μετατρέπει αυτή την ιστορική αναφορά σε μία έμπρακτη κίνηση στήριξης προς τη νέα γενιά, μέσα από την προσφορά σύγχρονου εκπαιδευτικού εξοπλισμού. Με αυτόν τον τρόπο, η ιστορική μνήμη γίνεται γέφυρα φιλίας ανάμεσα σε δύο χώρες που τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτύξει στενή στρατηγική συνεργασία.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η επιλογή της Ξάνθης, μιας περιοχής με βαρύ ιστορικό παρελθόν, αλλά και ξεχωριστή γεωπολιτική θέση. Η Θράκη βρίσκεται διαχρονικά στο επίκεντρο ιδιαίτερων ισορροπιών και ενδιαφερόντων. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι η πρωτοβουλία προκάλεσε αντιδράσεις σε μερίδα του τουρκόφωνου Τύπου της περιοχής, κυρίως λόγω της επιλογής ενός εκκλησιαστικού σχολείου ως πρώτου αποδέκτη της δωρεάς. Οι αντιδράσεις αυτές δείχνουν ότι η παρουσία της ισραηλινής πρεσβείας δεν αντιμετωπίζεται από όλους ως μια απλή φιλανθρωπική δράση, αλλά αποκτά και πολιτικές προεκτάσεις σε μια περιοχή όπου το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής επιδιώκει να διατηρεί ισχυρή επιρροή.
Σε μια εποχή κατά την οποία η Ανατολική Μεσόγειος δοκιμάζεται από πολεμικές συγκρούσεις και γεωπολιτικές ανακατατάξεις, η πρωτοβουλία αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Δείχνει ότι οι σχέσεις Ελλάδας και Ισραήλ δεν περιορίζονται στις κυβερνητικές συμφωνίες και στις αμυντικές συνεργασίες, αλλά αποκτούν ουσιαστικό κοινωνικό περιεχόμενο. Οι δύο λαοί επιλέγουν να βρίσκονται κοντά και να βαδίζουν χέρι χέρι σε ένα δύσκολο διεθνές περιβάλλον, επενδύοντας όχι μόνο στην ασφάλεια, αλλά και στην Παιδεία, στην ιστορική μνήμη και στις κοινές αξίες.
