Είναι η ταινία-τάμα των καναλιών κάθε Αγ. Βαλεντίνου, όπου η Τζούλια Ρόμπερτς στα καλύτερά της υποδύεται μια νεαρή εκδιδόμενη επί χρήμασι που γνωρίζεται «επαγγελματικά» με τον Ρίτσαρντ Γκιρ, νεαρό αδιστακτοφιλόδοξο επιχειρηματία και καταφέρνει μέσα σε 11 λεπτά-3 ημέρες δραματικού χρόνου- αυτή να αλλάξει για πάντα και να διεκδικήσει τη ζωή της απ’ την αρχή, και αυτός να κάνει την υπέρβαση και να μείνει μαζί της, ξεπερνώντας όλες τις αναστολές που τον απομάκρυναν από τις πραγματικές του επιθυμίες και τον αληθινό του εαυτό.

Είναι η τάση του ανθρώπου να θέλει να νικάει πάντα το καλό; Που θέλει οι όμορφοι, οι νέοι αλλά και καλοί ταυτόχρονα να κερδίζουν, και αυτός ο κοντοστούπης σκατόψυχος αλαζόνας δικηγόρος -που σίγουρα έχει τελειώσει καμιά Νομική στο Κεντάκι με remote παρακολούθηση και θέλει η μούρη του και Τζούλια Ρόμπερτς- να την φάει στο τέλος από τον πάντα τζέντλεμαν Ρίτσαρντ;

Είναι που βαθιά μέσα σου θέλεις να μαλακώσει, να γλυκαθεί αυτός ο σκληρός πικρός ρεαλισμός που διαπερνάει κάθε έκφανση της ζωής και να δώσει χώρο στο γλυκό συναίσθημα του καλού τέλους, της ηθικής δικαίωσης έστω στο σινεμά βρε αδερφέ! Αυτό το συναίσθημα που σου δίνει τόση δύναμη, όση χρειάζεται για να πας στο κρεβάτι σου ευχαριστημένος που τα κατάφερε ο Ρίτσαρντ Γκιρ, και λίγο με τη μουσική υπόκρουση της Τραβιάτα λίγο με κάτι ζογκλερικά που κάνει σε μια ανεμόσκαλα, να κάνει και πάλι το κορίτσι δικό του;

Κι εκεί που λες, « όχι ρε γ___ _ο, το  ‘χω δει 300 φορές, τι κάθομαι και χάνω τον ύπνο μου…»  πας και στην παρακάτω σκηνή και στην πιο κάτω και στην παραπαρακάτω μέχρι το τέλος όπου επέρχεται η λύτρωση. Μέχρι εκεί που ακούγονται οι τελευταίες ατάκες από έναν άντρα πάνω σε ένα ποδήλατο, σαν να σαρκάζουν τη γλυκανάλατη αθωότητα της ταινίας με το statement «Καλώς ήρθατε στο Hollywood, εδώ που κάποια όνειρα γίνονται πραγματικότητα» Και να που έγιναν.

Μέχρι πλανητάρχης από παρουσιαστής reality μπορείς να γίνεις. Δεν έχω τίποτα με τους παρουσιαστές, αν και αυτή η άνεση – θράσος- αλαζονεία-  που αποκτούν όσο ανεβαίνουν τα νούμερα τηλεθέασης- δεν μου βγάζεις από το μυαλό ότι είναι συνδεδεμένη με πολλά δεινά. Πάντως είναι σίγουρα ένα σύμπτωμα αυτής της χωρίς τέρμα και έρμα δυστοπίας που βιώνουμε είτε στα κοινωνικά δίκτυα, είτε σε καθημερινές καταστάσεις, είτε σε αδιανόητες μέχρι σήμερα διεθνείς πρακτικές, ακόμα και στις γεωπολιτικές καταιγίδες που ξεσπούν ολόγυρα.

Για πρώτη φορά, μετά από τόσες Pretty Woman, κάπως ακούστηκαν αυτά τα λόγια. Λίγο σαν απειλή, σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία προς τη λάθος κατεύθυνση. Αυτό που μέχρι πριν λίγα χρόνια ακουγόταν ανέμελο κι ευχάριστο τώρα είχε ένα πολύ νοσηρό υπονοούμενο. Ό,τι ονειρευτείς, μπορείς να το πραγματοποιήσεις στην Αμερική.

Ακόμα και την πιο νοσηρή σου φαντασίωση: Να κερδίσεις τις εκλογές της πιο ακμάζουσας αλλά ταυτόχρονα νεαρής και ανέμελης δημοκρατίας και μετά να κατσικωθείς με συνταγματικά τερτίπια και να μην ξεκουμπίζεσαι με τίποτα.

Να αποκαλύψεις κάτω από τα φτιασίδια με τις υποσχέσεις το απαίσιο πρόσωπο της εκδίκησης, της ύβρεως και της απληστίας. Να υποτιμάς και να απαξιώνεις μπροστά στα μούτρα τους με τον πιο αναίσχυντο τρόπο, τους αδύναμους. Να απαιτείς βραβεία κι όταν δεν σου τα δίνουν, να απειλείς θεούς και δαίμονες χωρίς ίχνος ντροπής, γιατί για αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό ούτε λόγος.

Να ζητάς αναίσχυντα την κυριαρχία μιας χώρας από τους κατοίκους της και να τους χλευάζεις ότι δεν μπορούν να την υπερασπιστούν γιατί είναι ανίσχυροι. Τα είχαμε δει όλα στα αμερικανικά θρίλερ, αλλά που να φανταστούμε ότι θα παίζαμε σε ένα παρόμοιο, ως κομπάρσοι. Μέχρι εκεί λοιπόν μπορούσε να οδηγήσει το αμερικανικό όνειρο; Πως δεν το ‘χαμε σκεφτεί; Πόσο ανυποψίαστοι και εφησυχασμένοι δεκαετίες ολόκληρες διατρέξαμε, σίγουροι ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός θα ήταν το μόνο μας πρόβλημα!

Και τώρα, αυτό που μένει είναι να πιστέψουμε ξανά σαν φιλοσοφία ζωής, στο αμερικανικό statement. Ακόμα και να εξαφανιστεί ο πορτοκαλής σαλτιμπάγκος, και να επικρατήσει μια τόσο δα κοινή λογική. Και κάπως… με ένα βότανο, με ένα app να συνεννοηθούμε οι άνθρωποι ώστε να τελειώσει αυτός και πολλοί άλλοι εφιάλτες που βιώνουμε πάνω στη γη. Και να ξαναχτίσουμε προσδοκίες που ξέρουμε ότι ποτέ δεν θα γίνουν όπως τις ονειρευτήκαμε. Αλλά δεν πειράζει. Μια και ενηλικιωθήκαμε κι εμείς, μαζί με την Pretty Woman.

Σημασία έχει να εξακολουθείς να ονειρεύεσαι και να μην γυρίζεις πίσω. Έστω μισό βηματάκι μπροστά. Αλλά ποτέ ξανά πίσω.