Χριστίνα Αδαμοπούλου

Βγαίνοντας από το θερινό σινεμά, μετά την προβολή του φιλμ «Φιορδ», του Κριστιάν Μουνγκίου, παρότι περασμένες 12 τη νύχτα, μαζί με μία ανάσα ανακούφισης ένιωσα κάτι σαν χάδι ήλιου να μου χαϊδεύει την ψυχή και να ζεσταίνει το μέσα μου.

Δεν θα σχολίαζα ποτέ τη γνώμη κάποιου και μάλιστα ηθοποιού που συνεντευξιάζεται σε καθημερινή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης. ‘Ομως ξαφνικά έβλεπα αναρτήσεις να ξεφυτρώνουν από εδώ κι από κει για να μας θυμίσουν πόσο ωραία ήταν τότε στη Σοβιετική Ένωση και πόσο λάθος κάνουμε που δεν αναγνωρίζουμε την αξία αυτής της εποχής.

Δεν ξέρω αν παρατηρήσατε μετά από τα δεκάδες ρεπορτάζ και τα σχετικά αφιερώματα για τον πρόσφατο χαμό της τόσο αγαπητής στον κόσμο Γωγώς Μαστροκώστα, ύστερα από τον πολυετή αγώνα της με τον καρκίνο, ακολούθησαν κάποιες οργισμένες πένες που ανέλαβαν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους.

Τώρα που καταλάγιασε η σκόνη από τη διπλή αυτοκτονία των 17χρονων κοριτσιών που πρόσφατα θρήνησε το πανελλήνιο, είναι ώρα να μπουν τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Όσο μπορούν να μπουν.

Μόλις προχθές σβήσαμε τα κεράκια της μαύρης επετείου της δικτατορίας. Και με αφορμή αυτό μετρήσαμε και τα χρονάκια της μεταπολίτευσης. Αισίως 52.

Το διάβασα από έγκριτο αρθρογράφο, σε έγκριτη φιλοκυβερνητική εφημερίδα.

Πόση ανυποληψία, ανοησία, αλαζονεία, ασχετοσύνη, πίσω από την ανάληψη της προεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, από τη σύζυγο του Προέδρου της Αμερικής, Μελάνια Τραμπ.

Πίσω από τα λόγια, πίσω από τις χειρονομίες, πίσω από τα βλέμματα ή τα σουφρώματα χειλιών, πίσω από τη στάση και τη συμπεριφορά όλων μας κρύβεται η ΑΛΗΘΕΙΑ.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει κολλήσει για 186η φορά, έστω για κάποια πλάνα στην ταινία Pretty Woman.

Μέρα που είναι,  ας γιορτάσουμε χωρίς σοκολατάκια, ραβασάκια αγάπης και γλυκανάλατες δηλώσεις. Με μια ιστορία αγάπης που γιορτάζει κάθε μέρα. Που ούτε ο θάνατος δεν κατάφερε να τη νικήσει.

Δεν τολμάμε να ανοίξουμε κάποια ειδησεογραφική ιστοσελίδα, νέο χτύπημα παραμονεύει κάθε φορά από τη ζώνη του παραλόγου για να ταράξει τα νερά της αφασίας της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, στην οποία έχουμε πέσει από απανωτά χτυπήματα ανοησίας που μας σφυροκοπούν ολούθε.