Πριν από δυόμισι χρόνια, έγραψα για το πόσο απεγνωσμένα επιθυμούσε ο Πούτιν μια «νέα Γιάλτα» - μια νέα σύνοδο κορυφής των τριών ισχυρότερων ηγετών του κόσμου, κατά το πρότυπο της ιστορικής συνάντησης στην Κριμαία το 1945.
Χρειαζόταν να επιστρέψει στην παγκόσμια σκηνή ως παγκόσμιος δρώντας και να απαλλαγεί από την εικόνα του «παρία» που είχε διαμορφωθεί μετά την εισβολή του στην Ουκρανία. Φυσικά, η σύνοδος στη Σενζέν, με τον Σι και τον Τραμπ, δεν είναι ακριβώς η Γιάλτα που ονειρευόταν ο Πούτιν. Ωστόσο, παραμένει ικανοποιημένος.
Η μεγαλύτερη επιτυχία του είναι το βίντεο που όλοι είδαμε: ο Τραμπ να περπατά προς τον Πούτιν και να λέει: «Είναι φίλος μου». Γιατί έχει σημασία αυτό; Διότι στέλνει ένα εξαιρετικά ισχυρό μήνυμα σε ολόκληρη τη ρωσική ελίτ: ό,τι κι αν κάνει ο Πούτιν, βγαίνει αλώβητος. Παραμένει ο πιο έξυπνος, ο πιο έμπειρος και, εν ολίγοις, ο πιο ευφυής πολιτικός στη Ρωσία. Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στο πρόσωπό του. Ακόμη και μετά από σχεδόν πέντε χρόνια πολέμου κατά της Ουκρανίας, δεν αποτελεί διεθνή παρία.
Αντιθέτως, είναι φίλος του τραμπ. Κι αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι ο Πούτιν απορρίπτει επιδεικτικά κάθε πρόταση για ειρηνική διευθέτηση. Προβάλλει γελοίες δικαιολογίες, ενώ ταυτόχρονα κολακεύει τον Τραμπ, επιρρίπτοντας επανειλημμένα την ευθύνη για την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία στον Τζο Μπάιντεν, και κατηγορώντας τον Ζελένσκι ότι δεν επιθυμεί την ειρήνη.
Ο Σι κατέστησε επίσης σαφές ότι η τρέχουσα διάταξη δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση πιστή αναπαραγωγή της τριάδας της Γιάλτας . Κατά τη διάρκεια της ομαδικής φωτογράφισης, ο Σι υπέδειξε στον Πούτιν τη θέση του με αρκετά επιβλητικό ύφος — όχι δίπλα στον ίδιο τον Σι, αλλά δίπλα στην Πρώτη Κυρία της Κίνας. Με άλλα λόγια, ο Πούτιν είναι ξεκάθαρα ο «δευτερεύων εταίρος» της Κίνας.
Η τελική διακήρυξη που εκδόθηκε μετά την τριμερή σύνοδο κορυφής είναι ένα αξιοσημείωτο έγγραφο. Φαίνεται σχεδόν σαν να γράφτηκε ειδικά για τον Ρώσο πρόεδρο. Περιέχει τέσσερα σημεία, καθένα από τα οποία έχει ιδιαίτερη σημασία για αυτόν. Για τον υπόλοιπο κόσμο, δεν έχουν τίποτα περισσότερο από ασαφείς γενικότητες.
Πρώτον, η δήλωση αναφέρει ότι οι ηγέτες των τριών χωρών συμφωνούν ότι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) «δεν πρέπει να καταχραστεί [τη] δικαιοδοσία του». Ποιος νοιάζεται πραγματικά γι’ αυτό; Ο Πούτιν, φυσικά. Το ΔΠΔ εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για αυτόν.
Το επόμενο σημείο που δηλώνει ότι δεν μπορεί να υπάρξουν νικητές σε έναν πυρηνικό πόλεμο. Σε ποιον απευθύνεται αυτό; Και πάλι, Πούτιν. Για αρκετά χρόνια, η ρωσική προπαγάνδα υποστηρίζει αδυσώπητα ότι η Ρωσία μπορεί και πρέπει να κερδίσει έναν πυρηνικό πόλεμο και ότι αν η Ρωσία εξαπολύσει πυρηνικό πλήγμα εναντίον της Ευρώπης, οι Αμερικανοί δεν θα παρέμβουν.
Με αυτή τη διακήρυξη, ο Τραμπ φαίνεται σχεδόν να παρακαλεί τον Πούτιν: Παρακαλώ, μην εξαπολύετε πυρηνικό χτύπημα. Σε αντάλλαγμα, δεν θα αναγνωρίσουμε το ΔΠΔ ή το ένταλμα σύλληψης εναντίον σας.
Το τρίτο σημείο αφορά τους πάντες, αλλά ειδικότερα τον Πούτιν. Αναφέρει ότι η παγκόσμια ροή προϊόντων πετρελαίου δεν πρέπει να παρεμποδίζεται.
Το πετρέλαιο έχει σημασία για όλους, αλλά συντριπτικά για τον Πούτιν, οι εξαγωγές πετρελαίου είναι απολύτως κρίσιμες για την επιβίωσή του. Τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους, όταν οι τιμές του πετρελαίου ήταν χαμηλές, η ρωσική οικονομία βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Στη συνέχεια, ο Τραμπ ξεκίνησε τον πόλεμο στο Ιράν, οι τιμές του πετρελαίου εκτινάχθηκαν και η ρωσική οικονομία ανέκαμψε.
Έτσι, για τη δική του πολιτική επιβίωση, ο Πούτιν χρειάζεται απεγνωσμένα τον Τραμπ να μην επιβάλει καταστροφικές κυρώσεις στις εξαγωγές ρωσικού πετρελαίου. Αποφεύγοντας να το πράξει, ο Τραμπ εγγυάται αποτελεσματικά την επιβίωση του Πούτιν.
Τέλος, η διακήρυξη εκφράζει δυσαρέσκεια για τα Ηνωμένα Έθνη. Εδώ, και οι τρεις ηγέτες βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό στην ίδια σελίδα. Αλλά είναι ο Πούτιν που έχει αντιμετωπίσει τη σκληρότερη καταδίκη από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Τα ψηφίσματά του που καταδικάζουν τον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας ήταν πολύ πιο δυναμικά από οποιαδήποτε κριτική που απευθύνθηκε στον Τραμπ ή τον Σι από τα Ηνωμένα Έθνη.
Παρεμπιπτόντως, ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν αναφέρεται καθόλου στη διακήρυξη.
Ίσως το πιο ενδιαφέρον μέρος όλων αυτών είναι ότι, για τον Πούτιν, αυτή η υποδοχή είναι αναμφίβολα ένας θρίαμβος, ακόμη και αν ο Σι δεν του συμπεριφερόταν με τον σεβασμό που θα μπορούσε να επιθυμούσε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Πούτιν είναι τώρα έτοιμος να αναλάβει οποιεσδήποτε δεσμεύσεις σε αντάλλαγμα.
Ακριβώς το αντίθετο. Παρά τα όσα έχει πει ο Τραμπ, ο Πούτιν δεν έχει καμία απολύτως πρόθεση να κάνει ειρήνη με την Ουκρανία.
Στα μάτια του Πούτιν, ο Τραμπ ήταν μια κουτσή πάπια για αρκετό καιρό , πολύ πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές. Δεν βλέπει κανένα λόγο να συμβιβαστεί με έναν ηγέτη ο οποίος, αργά ή γρήγορα, θα αποχωρήσει από τον Λευκό Οίκο και θα αντικατασταθεί από κάποιον άλλο.Σύμφωνα με τη λογική του Πούτιν, απλά δεν έχει νόημα να διαπραγματευτεί σοβαρά με οποιαδήποτε αμερικανική κυβέρνηση.
Αλλά βγάζοντας ιστορικές φωτογραφίες που φαίνονται μεγάλες σε ρωσικές προπαγανδιστικές εκπομπές και θα ταιριάξουν τέλεια στα μελλοντικά σχολικά βιβλία ιστορίας του Πούτιν; Αυτό είναι εντελώς διαφορετικό θέμα. Αυτό ταιριάζει στον Πούτιν μια χαρά.






















