Δεν τη λες και μικρή. Αλλά εμείς, δεν θέλουμε να ξεκολλήσουμε από την εικόνα που έχουμε γι’ αυτήν από τα νιάτα της. Από τα νιάτα μας. Αεράτη, ανίκητη, αγέρωχη. Με τους αγώνες της, τα συνθήματά της, τα τραγούδια της, το αγωνιστικό της στυλ, τις πορείες της μέσα σε πανηγυρικό κλίμα για δικαιώματα και ελευθερίες. Ασταμάτητη, ορμητική, και πολλά υποσχόμενη.

Για περισσότερες νίκες του λαού, αλλά και καταξίωση μέσα από αγώνες, που έγιναν καριέρες και βήμα εξουσίας, προσγειώνοντάς μας στα ωραία χρόνια του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 80, στα απαστράπτοντα 90ies από τις παγιέτες που έρεαν στα μπουζουξίδικα της εποχής, στα μεγαλεία των Ολυμπιακών Αγώνων της δεκαετίας του 2000.

Και μετά στα μνημόνια. Και διηγώντας τα να κλαις…

Για τη Μεταπολίτευση λέω, που δεν λέει να ενηλικιωθεί. Να τελειώσει αυτό το διαχρονικό μετεφηβικό ταξίδι στο χρόνο. Αντί να αποτελεί μια γέφυρα, μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο –όπως υπονοεί και το όνομά της- αυτή απλώθηκε τόσο που ταυτίστηκε με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Της άρεσε, μας άρεσε αυτή η καθυστέρηση της ενηλικίωσης. Σαν ένα botox ψυχής, τεχνητό αλλά τόσο αποτελεσματικό, συντηρητικό της νεανικής ορμής που όλα τα αγνοεί και όλα τα ξορκίζει. Σαν αντίδοτο απέναντι στο θάνατο και στο φόβο του αποχωρισμού της πιο ωραίας περιόδου της ιστορικής μας ζωής.

Η αλήθεια είναι ότι προσπαθήσμε πολλές φορές να βάλουμε ένα τέλος και να περάσουμε στην επόμενη φάση.

Καταρχάς το 1981 με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Ήταν όμως πολύ ωραία χρόνια για να σηματοδοτήσουν το τέλος αυτής της ψυχικής ευφορίας που έχει σαν έννοια η Μεταπολίτευση μέσα της. Το 1990 που επανήλθε η Νέα Δημοκρατία ήταν άλλη μία ευκαιρία για να μπει ένα τέλος στην παρατεταμένη εφηβεία, αλλά η προσδοκία της επαναφοράς του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση έκανε αυτές τις χρονολογίες απλούς σταθμούς κα ποτέ ξεκίνημα μιας νέας περιόδου αυτονομημένης και ακηδεμόνευτης από την Αγία Μεταπολίτευση.

Ούτε η είσοδος στο ευρώ σαν ορόσημο στη μεταπολιτευτική ιστορία μας, και φυσικά ούτε ο κίνδυνος έξόδου από το ευρώ, κατάφεραν να μας κάνουν να σταματήσουμε τα παλιμπαιδίσματα και να βάλουμε τέλος στη Μεταπολίτευση της καρδιάς μας.

Από τη μία τη τη λοιδορούμε φορτώνοντάς την με όλες τις ματαιώσεις μας, και χρωματίζοντάς την με όλες τις παθογένειες που προέκυψαν από την αναβολή της ενηλικίωσης, και από την άλλη δεν θέλουμε να την αποχωριστούμε.

Αρνούμαστε να παραιτηθούμε από ανέξοδα οράματα και εφηβικές φαντασιώσεις, ότι όλα θα γίνουν καλύτερα χωρίς να αναγκαστούμε να καταβάλουμε το τίμημα της ανάληψης της ευθύνης.

Ποιος θέλει άλλωστε να βάλει τέλος στη νιότη του!

Μεταξύ μας τώρα, δεν υπήρξαμε και ποτέ προικισμένοι με αυτήν την ωραία ευθύνη της ωριμότητας. Που σε κάνει να απαιτείς από θέση ισχύος, και όχι να αξιώνεις ισόβια επιδόματα σαν ανύμφευτος κόρη για τα ανδραγαθήματα του τεθνεώτος πατρός.

Έτσι συνεχίζοντας σαν ανέμελοι εκδρομείς φθάσαμε ανεπαισθήτως τα 52 χρόνια Μεταπολίτευσης, όπως θα έλεγε και ο άλλος αιώνιος έφηβος-παππούς Διονύσης. Ευτυχώς που τελικά  μάς βαρέθηκε εκέινη και αποσύρθηκε στα ένδοξα  κεφάλαια της ιστορίας, για να μας αφήσει το χώρο να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Και τα καταφέραμε.

Ενηλικιωθήκαμε απότομα τα τελευταία χρόνια. Με ψυχικά τραύματα, με συγκρούσεις, με πισωγυρίσματα, με κολύμπι σε άγνωστες θάλασσες και αχαρτογράφητα νερά, αλλά είμαστε εδώ. Survivors σε μια νέα ιστορική φάση με μεγάλες προκλήσεις. Λίγο λιγότερο ανέμελοι, σαφώς λιγότερο ευκολόπιστοι, πληρώνοντας τα λάθη μας και εξοφλώντας τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν που για τους περισσότερους από εμάς ήταν ιερό τοτέμ. Και συνεχίζουμε.