Ανάμεσα σε χιλιάδες σκουπίδια για το μυαλό και την ψυχή που φέρνει η ψηφιακή εποχή της ειδησεογραφίας στις οθόνες μας και μέσα σε ένα καταιγισμό τραγικών και τραγελαφικών γεγονότων σε όλον τον κόσμο, ανέσυρα τα παρακάτω.
Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος.. σε εκπαιδευτικούς!
Μετά τα ουρλιαχτά και τα λεκτικά τσουρομαδήματα της διευθύντριας νηπιαγωγείου στα Άνω Λιόσια, απευθυνόμενης σε παιδιά 4 και 5 ετών γιατί έκαναν ζημιές στο σχολικό χώρο που διηύθυνε, μετά τα λαχανιασμένα βογγητά από το κλωτσομπουνίδι που υπέστη η προαναφερθείσα νηπιαγωγός μπροστά στο παιδί της και στα άλλα νηπιαγωγάκια, από γονείς του νηπιαγωγείου υπερασπιζόμενους με αυτόν τον τρόπο την κόρη τους, άρχισαν οι οιμωγές του πλήθους.
Όλων αυτών που παραμονεύουν στα πληκτρολόγια των κοινωνικών δικτύων, έτοιμοι για καυγά, για διαπληκτισμούς, απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και λεκτικές μπουρδολογίες, απολύτως τοξικές για τον εγκέφαλο και την ψυχή και εντελώς αχρείαστες για την ψύχραιμη και αποτελεσματική αντιμετώπιση του ζητήματος. Και το κερασάκι στην τούρτα, το οποίο δεν έτυχε της ίδιας δημοσιότητας με τον σκυλοκαυγά, είναι ότι διευθύντρια και γονείς απέσυραν τις μηνύσεις και όλα καλά και όλα ωραία. Η μόνη συνέπεια για την διευθύντρια είναι ότι αποσπάσθηκε σε άλλο νηπιαγωγείο να εφαρμόσει εκεί τις παιδαγωγικές της μεθόδους.
Όσο για τους γονείς που χερουκώνουν όποιον βρουν μπροστά τους, δεν νομίζω να κινήθηκε καμμία αυτεπάγγελτη ποινική διαδικασία. Μην και κακοκαρδίσουμε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και κυρίως ομάδες υποστήριξης ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Τι φάση!
Πόσες φορές εις θάνατον;
Το επόμενο πρωτοφανές αλλά και αλλόκοτο και απάνθρωπο έρχεται από το μακρινό Τενεσί και τη μακάβρια επιστροφή από τον άλλο κόσμο, μετά από δύο θανατηφόρες ενέσεις πεντοβαρβιτάλης της καταδικασμένης εις θάνατο Κρίστα Πάικ. Η μοναδική στα ιστορικά επιζήσασα έπειτα από εκτέλεση της ποινής 2 φορές, είχε καταδικαστεί για τη στυγερή δολοφονία της 19χρονης Κόλιν Σλέμερ που διέπραξε το 1995 μαζί με το αγόρι της, ο οποίος τη γλύτωσε με ισόβια λόγω ηλικίας, όντας μόλις ένα χρόνο μικρότερος από την αυτουργό. Οι ισχυρισμοί των δικηγόρων της ότι η Πάικ είχε κακοποιηθεί επανειλημμένα σαν παιδί, καθώς και η ηλικία της δεν ελάφρυναν ούτε στο ελάχιστο τη θέση της, σε αντίθεση με άλλους επτά 18χρονους που γλύτωσαν την εκτέλεση στο σύνολο 200 θανατοποινιτών στη σύγχρονη εποχή της θανατικής ποινής στο Τενεσί.
Το απάνθρωπο ξεκινάει από τα 30 χρόνια της αναμονής του θανάτου, σκοτώνοντας κάθε μέρα αργά και βασανιστικά κάθε χαραμάδα ελπίδας για μια δεύτερη ευκαιρία απλής επιβίωσης. Τόσο χρειάζεται ο νομικός πολιτισμός του Τενεσί για να καταλήξει στην οριστική απόφαση εκτέλεσης της Πάικ. Αλλά για να το κάνει ακόμα πιο θρίλερ και πιο πιπεράτο για τα πλήθη που έχουν εθισθεί στην αγωνία των σειρών των παγκόσμιων πλατφορμών και θέλουν περισσότερη επιθανάτια γωνία και αίμα, ανέστειλε το πρωί της 30ης Σπτεμβρίου την προγραμματισμένη για την ίδια ημέρα εκτέλεση, προκειμένου να διαπιστωθεί αν οι ισχυρισμοί της Πάικ για σεξουαλική κακοποίηση είχαν εξεταστεί επαρκώς, λες και τριάντα χρόνια έπαιζαν τις κουμπάρες. Μην ξανακούσω για καθυστέρηση της ελληνικής δικαιοσύνης!
Διαβάστε Επίσης
Και όταν το Ανώτατο Δικαστήριο μετά από προσφυγή του Εισαγγελέα απέρριψε τους ισχυρισμούς διατάζοντας την εκτέλεση για το βράδυ της ίδιας ημέρας, ξεκινάει το νέο θρίλερ που κανένας σεναριογράφος του Χόλυγουντ δεν σκέφτηκε έως σήμερα. Άλλωστε όποια κτηνωδία φαίνεται αδιανόητη στον ανθρώπινο νου, το αναλαμβάνει η ζωή να το φέρει εις πέρας. Στη διαδικασία χορήγησης της θανατηφόρας ουσίας παρουσιάστηκαν προβλήματα φλεβικής πρόσβασης, σε τέτοιο βαθμό που η ίδια η Κρίστα Πάικ συνεργάστηκε υποδεικνύοντας σημεία στο σώμα της για να τοποθετήσουν τη βελόνα, παρά την έγκαιρη ενημέρωση των Αρχών από τους δικηγόρους της για το συγκεκριμένο ιατρικό ιστορικό.
Πόσο πιο τραγικό και απάνθρωπο μπορεί να γίνει κάτι; Πολύ όπως φαίνεται, γιατί όταν δεν έπιασε η πρώτη δόση, δεδομένου ότι η θανατηφόρα ουσία λόγω προβλημάτων είχε διαχυθεί στους ιστούς και όχι στο αίμα, χορηγήθηκε και δεύτερη θανατηφόρα ενδοφλέβια χωρίς και πάλι κανένα αποτέλεσμα.
Η Κρίστα Πάικ σαν άλλος Ντέμιαν -γνωστή δαιμονική φιγούρα των θρίλερ της δεκαετίας του ΄70 που φαντάζουν αθώα πια μπροστά στην ζοφερή σημερινή πραγματικότητα- και χωρίς την παντοδυναμία των κινηματογραφικών εφέ του θρύλου των θρίλερ, επιστρέφει και αυτήν τη φορά από τον άλλο κόσμο. Ακόμα πιο τρομακτική και απειλητική αφού δεν μπορεί να την σκοτώσει τίποτα, διωγμένη από παντού, μισητή απ’ όλους. Σαν ένα ζώο σε κλουβί που ακούει τη βαριά ανάσα του όχλου. Των απλών ανθρώπων που μόνο απλοί και αναμάρτητοι δεν είναι περιμένοντας να καθαγιαστούν από την τιμωρία του απέναντι, να συγχωρήσουν τους εαυτούς τους από τη σύγκριση με το χειρότερο, και να κοιμηθούν ήσυχοι στα κρεβατάκια τους.
Και από κοντά δικηγόροι, δημοσιογράφοι, πολιτευτές που περιμένουν λεπτό προς λεπτό την εκτέλεση. Οι μισοί για να γυρίσουν ικανοποιημένοι στον κόσμο τους και να βροντοφωνάξουν την αποκατάσταση του δικαίου και οι δε για να χτίσουν καριέρες πάνω στο νέο θέμα που βρήκαν μέσα από τη δημοσιότητα την οποία εγγυάται η ιστορία της δαιμονικής θανατοποινίτισσας.
Και ανάμεσά τους δύο αόρατες φιγούρες, η μία παιχνιδιάρα και φιλική -σύμφωνα με τις περιγραφές της μαμάς της που περιμένει 30 χρόνια την δικαίωση όπως τη νομοθετεί η πολιτεία του Τενεσί- είναι η 19χρονη Κόλιν Σλέμερ. Κινείται με δεξιοτεχνία πάνω στο αγαπημένο της πατίνι κόβοντας βόλτες στον τόπο της εκτέλεσης. Αθέατη από όλους, όχι όμως και από την 18χρονη Κρίστα Πάικ, που κλαίει τρομαγμένη γιατί μόλις έχει ακούσει την καταδίκη της σε θάνατο. Και το μόνο που ακούγεται μέσα από τα αναφιλητά της είναι ότι θέλει να την πάρει αγκαλιά η μαμά της. Τι κόσμος!
Πρέσβη μου, σας κακομάθαμε και θα σας λείψουμε!
Πίσω στον κόσμο της ματαιότητας, της ανυποληψίας, της φαιδρότητας, της αγνωμοσύνης, , της τζάμπα πολυτέλειας και του τζάμπα γενικώς.
Είναι γεγονός ότι είμαστε αγαπησιάρηδες σαν λαός! Είναι να μην συμπαθήσουμε κάποιον. Άμα τον πάμε από την αρχή, του τα δίνουμε όλα! Και την αγάπη μας, και τη στήριξή μας, άσε τα κεράσματα. Μέχρι το παιδί μας μπορεί να του δώσουμε να το βαφτίσει. Είναι άλλωστε γνωστή η ελληνική γαλαντοσύνη μέχρι την Αμερική.
Αυτά είχε ακούσει η Κίμπερλι Γκιλφόιλ, η μέχρι πρότινος πρέσβης της καρδιάς μας, και γι αυτό μόλις πάτησε το πόδι της, είπε να μας κάνει ευτυχισμένους και μας έδινε συνέχεια τέτοιες ευκαιρίες. Εσύ θα μου πληρώσεις αυτό. Εσύ το άλλο… Άντε, κάτι έχω και για εσένα. Εσύ θα με πας με το ιδιωτικό σου αεροπλάνο στο Παρίσι που έχω μια επίδειξη μόδας. Κι έτσι ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι. Μόνο που τώρα που μας άφησε εσπευσμένα -έχει κάτι δικαστήρια στην Αμερική- για να μη μας λείψει πολύ, κάνουμε πως δεν την ξέρουμε. Είναι ψυχολογικό κόλπο αυτό. Κάνεις σαν να μην υπάρχει αυτό που σε απασχολεί.
Όπως προχτές που ρώτησαν έναν πολύ φίλο της τραγουδιστή και παρ’ ολίγον κουμπάρο, αν του λείπει, πως νιώθει με την απουσία της και διάφορα άλλα, αυτός απάντησε ότι δεν ξέρει… θα το κοιτάξει… Μωρέ δεν λέμε κάτι για μουσική; είπε και έτρεξε να προλάβει την πτήση του. Αυτές και πολλές άλλες αντιδράσεις δείχνουν ότι μας έχει στεναχωρήσει πολύ η απουσία της Κϊμπερλι, πράγμα που φαίνεται στα πρόσωπά μας και στις αντιδράσεις μας. Γιατί έχουμε χάσει αυτό το glitter του σελφοχαμόγελου που τα σκεπάζει όλα. Και την υποκρισία, και την έλλειψη γενναιοδωρίας και την απουσία γενναιότητας και τις κακές συμπεριφορές. Γι αυτό ακριβώς, θα μας λείψει πολύ η πρέσβης μας. Αλλά έχω μια υποψία: ότι πιο πολύ θα της λείψουμε εμείς.
