Η «Wall Street Journal» του Ρούπερτ Μέρντοχ -η εφημερίδα που πρωτοστάτησε στο πριόνισμα της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, με τις αποκαλύψεις περί bullying της πρέσβεως στην ελληνική κυβέρνηση- φιλοξένησε χθες ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τις παγωμένες σχέσεις του Ντόναλντ Τραμπ με τα κόμματα της ευρωπαϊκής Δεξιάς, τα οποία, στην αρχή τουλάχιστον της θητείας του, τον είχαν ως πρότυπο.
Η διαμάχη του μεγιστάνα του Τύπου με τον πλανητάρχη δεν θίγει την εγκυρότητα του ρεπορτάζ, που βασίζεται κατά κύριο λόγο στα γεγονότα. Είναι τω όντι αληθές πως η AfD έχει περιορίσει τις επαφές με τα στελέχη του MAGA, αναγνωρίζοντας τη σύγκρουση συμφερόντων ΗΠΑ-Γερμανίας και επικεντρώνοντας το μήνυμά της στα εσωτερικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης αποκατάστασης των σχέσεων με τη Ρωσία. (Σ.Σ. Βέβαια το ίδιο κάνει κι ο Τραμπ κρίνοντας από την a la carte ενεργειακή συμφωνία με τον Πούτιν, η οποία όμως έγινε με γνώμονα αποκλειστικά τα αμερικανικά -και τα μικροπολιτικά του- συμφέροντα).
Στη Γαλλία η Λεπέν (που παρακολουθεί αμήχανα την κοινωνική εξέγερση, καθώς αύριο-μεθαύριο μπορεί να κληθεί να την καταστείλει με μεγαλύτερη αγριότητα από τη θέση της προέδρου) κρατάει σε απόσταση ασφαλείας τον Τραμπ και τους συμμάχους του, έχοντας χαρακτηρίσει στρατηγικό λάθος τον πόλεμο στο Ιράν.
Τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλύτερα για τον «τραμπισμό» στη Βρετανία, όπου το Reform UK και το MAGA μοιάζουν να έχουν χωρίσει από καιρό τα τσανάκια τους. Αλλωστε, τον Ιούλιο μια απόπειρα στο Λονδίνο να συσταθεί η πρώτη βρετανική εκδοχή του αμερικανικού συντηρητικού οργανισμού CPAC στέφθηκε με παταγώδη αποτυχία. Το εγχείρημα βασίστηκε σε ένα εξ ορισμού κουτσό άλογο: τη Συντηρητική «πρωθυπουργό των 49 ημερών» Λιζ Τρας, που είναι από μόνη της πολιτικός ανθρωποδιώχτης.
