Αρκεί να έχει κανείς την υπομονή να περιμένει, την ψυχραιμία να είναι αντικειμενικός, τη δύναμη να παραδέχεται τη λάθος εκτίμηση καθώς και να αντέχει την απογοήτευση.

Αυτά σκέφτηκα και ένιωσα τις προάλλες παρακολουθώντας καθημερινή πολιτική εκπομπή σε web κανάλι όταν μία από τις σταθερές δημοσιογράφους του πάνελ, με αφορμή τα επεισόδια στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας, τοποθετήθηκε ευθαρσώς υπό την πίεση των συναδέλφων της είναι η αλήθεια, υπέρ της κίνησης να φτύσεις ή να προπηλακίσεις ή και να ρίξεις καμία γρήγορη σε κάποιον που διαφωνείς μαζί του ειδικά μάλιστα αν είναι υπουργός και πολύ περισσότερο ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Αυτό το τελευταίο δεν το είπε, αλλά το υπέθετες από την μήνι που εξέπεμπε σε όλη τη συζήτηση, την παρούσα αλλά και της προηγούμενης βραδιάς και της επόμενης, μια και αυτό το θέμα σερβιριζόταν στα περισσότερα πολιτικά τραπέζια των τελευταίων ημερών.

Πραγματικά ένιωσα και αμηχανία και σίγουρα απογοήτευση όταν ξεστόμισε τον μύδρο της αμετροέπειας, όντας σταθερή τηλεθεάτρια της συγκεκριμένης εκπομπής. Και ασχέτως αν διαφωνώ συνήθως με τις απόψεις τής περί ου, μου είναι εξαιρετικά συμπαθής και σίγουρα όχι ικανή για τέτοιο ατόπημα, παραβλέποντας ίσως τα σημάδια του ακραίου λόγου που υιοθετεί σε πολλά ζητήματα υποκύπτοντας στην έντονα αντικυβερνητική της θέση.

Επίσης το είπε, με μια οριακά αστεΐζουσα έκφραση, με μια αμηχανία σαν να μην είχε και η ίδια αποφασίσει ότι θα το πει, ότι θα διαβεί τον Ρουβίκωνα της σωστής κοινωνικής συμπεριφοράς, της ευθύνης του δημόσιου λόγου που έχει.

Είναι και αυτό ένα δείγμα των καιρών. Παλιότερα οι κόκκινες γραμμές των ανθρώπων ήταν πιο καθαρές και όχι υπό διαρκή αμφισβήτηση. Σαν γάργαρο νερό: -Αυτό γίνεται, και αυτό ΔΕΝ γίνεται, γιατί απαγορεύεται από τον αξιακό μου κώδικα. Αυτά πλέον έχουν θαμπώσει. Μπορούν να αμφισβητηθούν τα πάντα. Σαν να μην έχει γίνει αιώνες τώρα αυτό το φιλτράρισμα του σωστού και του λάθους. – Όχι, δεν δέρνουμε κάποιον που διαφωνούμε μαζί του. Έχουμε πολλούς άλλους τρόπους να κατευθύνουμε τη διαφωνία μας και μάλιστα προς πιο συμφέρουσα έκβαση. Με περισσότερες πιθανότητες να ακουστούμε και να τον εκθέσουμε, ειδικά όταν δεν έχει πρόβλημα να εκτεθεί ο ίδιος, γιατί το ζητάει η ψυχούλα του. Άλλωστε όταν έχουμε εμπιστοσύνη στο δίκιο μας δεν επιτεθέμεθα. Κλασικός κανόνας των ανθρώπινων σχέσεων. Τίποτα από αυτά δεν λειτούργησε. Ούτε στη σύγκρουση υγειονομικών και υπουργού στο Κρατικό Νικαίας, ούτε στο επίμαχο πάνελ.

Είναι η ίδια κουλτούρα που έχει χτιστεί χρόνια τώρα ως ήθος και έθιμο, έχει γιγαντωθεί από την έκρηξη τής χωρίς εικόνα και χωρίς όνομα αντιπαράθεσης στα κοινωνικά δίκτυα, φτάνοντας στα όρια της τυφλής εκτόξευσης τόνων λεκτικού μίσους. Η κουλτούρα που έγινε ιδεολογία της μουρλοχυδαιϊζουσας έκφρασης και του ισότιμου τόνου φωνής σε άνισα διαμετρήματα, μαζί με την αναθεωρητική τάση όλων των άγραφων κανόνων που φαντάζουν σαν δεσμά στη σημερινή αχαλίνωτη κοινωνία.

Είναι η κουλτούρα του «ντου» που επικρατεί παντού. Στο δρόμο, στα πάνελ, στα σχολεία, στα reality, στις στάσεις, στα λεωφορεία, στα νοσοκομεία, στις «φιλικές» σχέσεις, στη Βουλή, στην TV, στα super market, στα ιατρεία, στα πανεπιστήμια, στα σαλόνια και τα αλώνια.

Με τη μορφή ανεξέλεγκτης και χυδαίας εκφοράς λόγου, ανάρμοστης συμπεριφοράς, φτάνοντας μέχρι το ξυλοφόρτωμα. Με τη μορφή μιας βίας που φαίνεται πίσω από σουφρώματα χειλιών, από φαρμακερά βλέμματα, από δηλητηριώδη λεκτικά βέλη και ειρωνείες, αλλά και από σφραγισμένα χείλη και παθητική ουδέτερη στάση όσων δεν συμφωνούν, αλλά δεν επιλέγουν να τα βάλουν με το τέρας της βίας.

ΔΕΝ θα πάει καλά αυτό….