Ήταν Σάββατο 27 Ιανουαρίου 1996, όταν ο άνθρωπος που έμεινε γνωστός ως «ο δράκος με το πριόνι» οδηγήθηκε στον ανακριτή, σε μία από τις πιο σοκαριστικές υποθέσεις της σύγχρονης ελληνικής εγκληματολογίας.

Καθοριστικό ρόλο στη σύλληψή του έπαιξε το λευκό βαν Volkswagen που είχε στην κατοχή του. Στο όχημα αυτό, σύμφωνα με τη δικογραφία, ο 32χρονος παρέσυρε γυναίκες μετά από ερωτική επαφή, τις στραγγάλιζε και στη συνέχεια προχωρούσε σε τεμαχισμό. Το βαν, σε συνδυασμό με μαρτυρίες, αποτέλεσε το βασικό στοιχείο που οδήγησε στην αποκάλυψη της δράσης του.

Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η κατάθεση της Βρετανίδας Αν Χάμσον, η οποία περιέγραψε πώς κατάφερε να επιβιώσει. Όπως ανέφερε, ο Δαγκλής την εντόπισε στην οδό Σόλωνος και την έβαλε στο όχημά του, οδηγώντας την σε απομονωμένο σημείο κοντά στο Μοναστηράκι. Εκεί, όπως κατέθεσε, την απείλησε και της επιτέθηκε, λέγοντάς της πως «όλες οι πόρνες πρέπει να πεθάνουν». Όταν όμως του εξήγησε ότι δεν ήταν επαγγελματίας ιερόδουλη και ότι είχε βγει στον δρόμο μόνο για να συγκεντρώσει χρήματα επιστροφής στην Αγγλία, ο δράστης την άφησε ελεύθερη και την επέστρεψε στο κέντρο της πόλης.

Στον φάκελο της υπόθεσης περιλήφθηκαν και στοιχεία από την παιδική ηλικία του Δαγκλή. Μαρτυρίες από τη γειτονιά της Κοκκινιάς έκαναν λόγο για συστηματική ενδοοικογενειακή βία, με τον πατέρα του να τον κακοποιεί συχνά από πολύ μικρή ηλικία. Οι περιγραφές μιλούσαν για ένα παιδί που μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια, τον φόβο και τη σωματική κακοποίηση. Τα στοιχεία αυτά καταγράφηκαν στις ανακριτικές εκθέσεις, χωρίς ωστόσο να θεωρηθούν ελαφρυντικά για τα εγκλήματα που ακολούθησαν.

Μετά την ολοκλήρωση της δικαστικής διαδικασίας, ο Αντώνης Δαγκλής καταδικάστηκε σε 13 φορές ισόβια κάθειρξη για δολοφονίες και τεμαχισμούς γυναικών. Το λευκό βαν και τα ευρήματα που εντοπίστηκαν σε αυτό αποτέλεσαν κεντρικά αποδεικτικά μέσα της δίκης. Η υπόθεση συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία και καταγράφηκε ως μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες του αστυνομικού ρεπορτάζ.

Λίγες ημέρες μετά την οριστική καταδίκη του, ο Δαγκλής βρέθηκε νεκρός στο κελί 33 των φυλακών, κρεμασμένος, σύμφωνα με τα επίσημα σωφρονιστικά έγγραφα. Έτσι έκλεισε ο κύκλος μιας υπόθεσης που σημάδεψε τη δεκαετία του ’90 και παραμένει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς στη δημόσια μνήμη.