Ο Ν. Φαραντούρης σαν άλλο «πολιτικό ποντίκι» πήδηξε από το βυθιζόμενο σκάφος του ΣΥΡΙΖΑ και πιάστηκε με τα ακροδάκτυλά του από την αγνώστου μεγέθους βάρκα της Μ. Καρυστιανού, που έχει βγει για ψάρεμα με πολλά μποφόρ. Ο ευρωβουλευτής που εξελέγη με τον ΣΥΡΙΖΑ αρνείται να παραδώσει -κι αυτός- την έδρα του στην Ευρωβουλή, επικαλούμενος τους «χιλιάδες συμπολίτες μας που με τίμησαν με την ψήφο τους και με έστειλαν να υπηρετήσω τα συμφέροντα της πατρίδας και του λαού»! Κάπου εδώ ξεφεύγει το «ώπα, ρε μεγάλε». Δηλαδή, λέει ο κ. Φαραντούρης ότι αν αποφάσιζε σε κάποιες ευρωεκλογές ή εθνικές εκλογές να κατέβει μόνος του, θα «σάρωνε» ούτως ή άλλως…

Ποιος είναι ο Ν. Φαραντούρης; Ενας υπέρμετρα φιλόδοξος και πολιτικός ναρκισσιστής, ο οποίος μέσα σε ελάχιστα χρόνια ακολούθησε την εξής διαδρομή: Ξεκίνησε σαν μετακλητός υπουργών της Ν.Δ. Μετά πήγε με άνεση στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Α. Τσίπρας το 2023 τον έχρισε υποψήφιο βουλευτή στη μονοεδρική της Κεφαλλονιάς, αλλά -ω του θαύματος!- δεν εξελέγη. Το 2024 ήταν υποψήφιος για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πάλι -ω του θαύματος- πήρε ένα μικρό ποσοστό. Αργότερα όμως εξελέγη ευρωβουλευτής, με χρίσμα από τον Στ. Κασσελάκη. Προηγουμένως κι αφού ηττήθηκε, είχε στηρίξει με θέρμη την εκλογή του Στ. Κασσελάκη στην ηγεσία του μετα-Τσίπρα ΣΥΡΙΖΑ. Με την ίδια άνεση και ευκολία, όμως, λίγο αργότερα στήριξε την αποπομπή του Στ. Κασσελάκη. Κι όταν απέμεινε ο μικρός ΣΥΡΙΖΑ του Σ. Φάμελλου, ο καθηγητής-«πολύφερνη πολιτική νύφη» άρχισε να ψάχνεται, μέχρι που μια άγνωστη γιατρός που έγινε διάσημη, τρία χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, αποφάσισε να γίνει αρχηγός κόμματος. Είχε έρθει ή ώρα για την επόμενη πολιτική ζαριά του Κεφαλλονίτη. Και την έριξε.

Σε ένα κόμμα, με μια αρχηγό που δεν γνωρίζει τα στοιχειώδη ακόμα κι όταν τα διαβάζει από το χαρτί, χωρίς πολιτική, χωρίς γνώσεις βασικών πολιτικών θεμάτων, χωρίς στελέχη -μόνο κάτι ξεχασμένοι και παροπλισμένοι «καραμανλικοί» ή κάτι αντιεμβολιαστές και κάτι θρησκόληπτοι παραεκκλησιαστικών κύκλων-, ο καθηγητής ήταν «λίρα 100» για την αρχηγό. Η αρχηγός διαθέτει γερόντισσες, αστρολόγους και απόστρατους «υπερδεξιούς», ψάχνει όμως για «σοφούς» και στελέχη.

Σαν τον Ν. Φαραντούρη υπάρχουν πολλοί πολιτικοί τυχοδιώκτες. Και θα υπάρξουν κι άλλοι, όσο η πολιτική είναι ένας χυλός που χρησιμοποιεί σαν υλικό φιλόδοξους χωρίς αρχές και σαν ζωμό τα εκκρίματα εφήμερων σχέσεων. Η χύτρα του αντισυστημισμού όλα τα βράζει. Μόνο που το παρασκεύασμα που βγάζει δεν «τρώγεται».

Οσο ταραγμένοι και θολοί κι αν είναι οι καιροί που ζούμε, η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν είναι διατεθειμένη να τη βγάλει με «Φαραντούρηδες» και «μέλανα ζωμό» χωρίς θρεπτική αξία.