Την ώρα που οι βόμβες μιλούν, οι συμβολισμοί μοιάζουν υποδεέστεροι, είναι όμως; Η φωτογραφία που επέλεξε να αναρτήσει ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου, την ώρα που μιλούσε στο τηλέφωνο με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, είχε κάτι πολύ ενδιαφέρον:
Ενα βιβλίο σε πρώτο πλάνο με τίτλο «Allies at war: The politics of defeating Hitler» («Σύμμαχοι σε πόλεμο: Η πολιτική της ήττας του Χίτλερ»), του Βρετανού ιστορικού και δημοσιογράφου Τιμ Μπουβερί, ο οποίος είχε διακριθεί και για το προηγούμενο βιβλίο του «Κατευνάζοντας τον Χίτλερ».
Ποιο ακριβώς μήνυμα ήθελε να στείλει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός δεν γνωρίζουμε –κάτι υποθέτουμε πάντως-, ξέρουμε, όμως, τι πραγματεύεται το βιβλίο του Μπουβερί: Την περίοδο 1939-45 και τη συμμαχία που κέρδισε τον Χίτλερ. Μέσα από αδημοσίευτα αρχεία περιγράφει τις επίμονες προσπάθειες του Τσόρτσιλ να βρει συμμάχους, να πείσει την Αμερική να μπει στον πόλεμο και να απομακρυνθεί η Σοβιετική Ενωση από τη ναζιστική Γερμανία. Οπως έλεγε ο Τσόρτσιλ, «υπάρχει μόνο ένα πράγμα χειρότερο από το να πολεμάς με τους συμμάχους σου και αυτό είναι να πολεμάς χωρίς αυτούς». Τελικά, παρά την ιδεολογική άβυσσο που τους χώριζε, Τσόρτσιλ, Ρούζβελτ και Στάλιν συμμάχησαν.
Ομως, 80 χρόνια μετά, τα γεγονότα ξεπερνούν κάθε ιστορική σύγκριση και ακυρώνουν κάθε πιθανή ή απίθανη αναζήτηση αναλογιών και συσχετισμών. Πώς διαμορφώνονται σήμερα οι συμμαχίες αφού κάθε μέρα, κάθε στιγμή, οι ισορροπίες ανατρέπονται άρδην; Η Αμερική, η Ευρώπη, η Μέση Ανατολή, η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία σήμερα δεν είναι η Αμερική, η Ευρώπη, η Μέση Ανατολή, η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι ένας άλλος κόσμος, για την ακρίβεια πολλοί και διαφορετικοί κόσμοι στον ίδιο πλανήτη.
Υπάρχουν, βέβαια, σταθερές που έχουν παραμείνει στη θέση τους: Είναι οι ευρωπαϊκές αξίες και αρχές, που οδηγούν τις αξίες και τις αρχές της δημοκρατικής Δύσης. H Ελλάδα είναι στην καρδιά αυτού του κόσμου. Με ρεαλισμό, σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο, με επίγνωση των ιστορικών δεσμών που έχει με τους μακρόχρονους συμμάχους και εταίρους της αλλά και με την προνοητικότητα να διατηρεί ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και σχέσεις σεβασμού με τα αραβικά κράτη. Αρκούν αυτά; Οχι, αλλά λειτουργούν ως δίχτυ ασφαλείας σε έναν πλανήτη που βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί.
