Απόψεις

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτή τη φορά δεν έκανε την έκπληξη με την επιλογή του προσώπου για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Πρότεινε τον Κώστα Τασούλα. Εναν πολιτικό, ο οποίος με τη διαδρομή του αναδεικνύει τον πατριωτισμό, τη μετριοπάθεια, τον ρεαλισμό. Εναν πολιτικό, ο οποίος χειρίστηκε με εξαιρετικό και συναινετικό τρόπο το Κοινοβούλιο ως Πρόεδρος, σε μια περίοδο, μάλιστα, εξαιρετικά δύσκολη, καθώς για πρώτη φορά στα χρονικά της Μεταπολίτευσης υπάρχουν εννέα κοινοβουλευτικές ομάδες. Εναν πολιτικό, που ποτέ δεν έχει προκαλέσει αρνητικά για οποιοδήποτε ζήτημα..

Τη στιγμή που ο Έλον Μασκ και οι κολοσσοί των social media που υποτάσσονται στις διαθέσεις του Ντόναλντ Τραμπ είναι έτοιμοι να πατήσουν το κουμπί της ακραίας προπαγάνδας μέσα από τα social media, είναι επιτακτική ανάγκη τα ΜΜΕ να ανακτήσουν τον ρόλο τους και οι πολίτες να πάψουν να είναι ψηφιακά αναλφάβητοι. .

Η μεγαλύτερη, ίσως, πολιτιστική καταστροφή στο Λος Aντζελες αφορά στην απανθράκωση του αρχείου του Aρνολντ Σένμπεργκ, ενός από τους διασημότερους συνθέτες του 20ού αιώνα, που πολλοί αποκαλούν «Μπαχ της σύγχρονης μουσικής» και υπήρξε δάσκαλος του Νίκου Σκαλκώτα..

Νωρίς τον Οκτώβρη, εμφανίστηκε στα ΜΜΕ το θέμα της προεδρικής εκλογής. Τα μόνα που -για την ώρα- δεν αποτέλεσαν ζήτημα ήταν η κατάλληλη προεδρική ηλικία, κοντό ή μακρύ μαλλί και τι χρώμα είναι προσφορότερο για την προεδρική κώμη -και οι άνδρες επιδίδονται στις βαφές-, ιδανικό ανάστημα και βάρος, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ ή Αρης. Μένεις ενεός τι μπορεί να απασχολεί το φιλοθεάμον κοινό για έναν θεσμό που αμφιβάλλω αν όλοι έχουμε κατανοήσει τη λειτουργία του, τα καθήκοντα, τις υποχρεώσεις, την ευθύνη….

Ενα πράγματι εντυπωσιακό ποσοστό καταγράφηκε στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Opinion Poll: Το 76% θέλει συναινετική εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Την ίδια στιγμή ένα άλλο (;) ακόμα πιο μεγάλο 80% θέλει πολιτική σταθερότητα. Φαινομενικά δεν υπάρχει καμία αντίφαση. Οι λέξεις «συναίνεση» και «σταθερότητα» είναι δύο καλές λέξεις-έννοιες για τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, σε πείσμα των άκρων, που θέλουν σύγκρουση για τη σύγκρουση..

Ανώριμος τακτικισμός ή πραγματική πολιτική αδυναμία -σε ό,τι από τα δύο ή και στα δύο μαζί- και οφείλεται η πρωτοβουλία του Νίκου Ανδρουλάκη να ανακοινώσει τι είναι κατ’ αυτόν στην εποχή μας προοδευτικό και τι όχι, το βέβαιο είναι ότι πρόκειται για σημαντική κίνηση. Κυρίως για το κομμάτι της κοινής γνώμης που τα τελευταία δυο τρία χρόνια βιώνει -και με το δίκιο του- το σύνδρομο της θολωμένης πολιτικής ταυτότητας. Και είναι σημαντική, σε πρώτη φάση, ώστε να κατανοήσουμε ότι η αντιληπτική και ερμηνευτική ικανότητα στην πολυπλοκότητα του σύγχρονου κόσμου είναι εξαιρετικά δύσκολη διαδικασία. Πρώτο, αυτό..

Αν και απέχουμε κάτι παραπάνω από δύο χρόνια μέχρι τις εθνικές εκλογές του 2027, ο Νίκος Ανδρουλάκης πήρε ξεκάθαρη θέση για την προεκλογική, αλλά και μετεκλογική στρατηγική του. .

 Το Σαββατοκύριακο ξεκίνησε η προεκλογική εκστρατεία στη Γερμανία για τις 23 Φεβρουαρίου, με την «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) να κλέβει την παράσταση στη συνδιάσκεψη της Σαξονίας, λόγω της συνέντευξης της αρχηγού της, Αλις Βάιντελ, στον Ελον Μασκ..

 Σήμερα θα σας αφηγηθώ τον πέμπτο άθλο του Ηρακλή, που πολλοί τον βρίσκουν και λιγότερο σημαντικό από τα άλλα κατορθώματα του ημίθεου. Μάλλον δεν έχουν δίκιο, όταν ο συμβολισμός του διέπει τη δημόσια σφαίρα. Ο Ηρακλής, όπως ξέρετε, έπρεπε να καθαρίσει την κοπριά από τους τεράστιους στάβλους του βασιλιά της Ηλιδος, Αυγεία. Σταβλίζονταν σ’ αυτούς πάνω από 3.000 βόδια για τριάντα χρόνια, αλλά δεν είχε ποτέ βρεθεί άνθρωπος να τους καθαρίσει. Δεν θα το έλεγες και εύκολο κατόρθωμα για να ολοκληρωθεί σε μία μόνο ημέρα, αλλά στη Μυθολογία και ο χρόνος λογίζεται αλλιώς. Μη μπω σε λεπτομέρειες, για τη συμφωνία του Ηρακλή και τα λοιπά με τον Αυγεία, αλλά πάμε κατευθείαν στον άθλο: Ο Ηρακλής έσκαψε δύο χαντάκια στα θεμέλια των στάβλων και έστρεψε σ’ αυτά τα νερά του Πηνειού και του Αλφειού, καθαρίζοντας τους στάβλους. Κάποιοι λένε πως μόνο τα νερά του Πηνειού έφταναν. Αλλά όσο πιο πολύ καθαρό νερό τρέχει τόσο πιο γρήγορα σαρώνεται η βρομιά..

Oσο πλησιάζει το τέλος της προεδρολογίας τόσο πιο πολύ αποκαλύπτεται πως το «όνομα» για τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν υπήρξε ποτέ προϋπόθεση για αναζήτηση συναίνεσης, αλλά ήταν εξ αρχής το όχημα για παιδαριώδεις τακτικισμούς με στόχο τις κάλπες του 2027..