Για τη Ν.Δ. και τον Κυριάκο Μητσοτάκης τα αποτελέσματα από τα μέτρα για την οδική συμπεριφορά και κυρίως από τα αλκοτέστ ήταν έκπληξη. Ο κόσμος αντί να διαμαρτυρηθεί έδειξε πρόθυμος να συνεργαστεί και στην πράξη, αφού σε δυόμισι χιλιάδες ελέγχους αλκοτέστ μόνο έντεκα άτομα βρέθηκαν υπό την επήρεια αλκοόλ. Το μέτρο θα κριθεί στο πέρασμα του χρόνου. Ενα μέτρο δεν πετυχαίνει με τις δρακόντειες ποινές αλλά επειδή ο παραβάτης συνειδητοποιεί ότι δύσκολα θα τη γλιτώσει. Αντίθετα με τα οικονομικά μέτρα, τα μέτρα για την καθημερινότητα έχουν άμεσα αποτελέσματα και ο Κυριάκος Μητσοτάκης το έχει αντιληφθεί.

Με τα υπόλοιπα υπάρχοντα κόμματα δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθώ. Οσους βαθμούς και να μαζέψουν το 2026 είναι γνωστό ποια θα μείνουν στη Βουλή χωρίς όμως φιλοδοξίες να γίνουν κυβέρνηση και ποια είναι στο ζω – πεθαίνω. Απομένουν δύο κόμματα που υπάρχουν και δεν υπάρχουν, που θα έλεγε και ο Παΐσιος.

Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα που είναι σαφές ότι δεν τραβάει. Ενας από τους λόγους είναι ότι δεν υπάρχουν νέα άτομα. Τον Τσίπρα τον έφαγε ο καθωσπρεπισμός και ότι μπορεί να γίνει ο… Νέστορας της ελληνικής πολιτικής. Μόνο που με τις κινήσεις που κάνει και τα ινστιτούτα το πολύ να κάνει έναν νέο κύκλο ιδεών όπως του Ευάγγελου Βενιζέλου. Από το τέλμα θα μπορούσε να τον βγάλει μια συνεργασία με τον Χάρη Δούκα. Μόνο που ένας Δούκας χωρίς ΠΑΣΟΚ δεν φέρνει την άνοιξη, δεν υπάρχει διαδικασία εκτός από επαναστατική για να φάει τον Ανδρουλάκη και όπως μου έλεγε άνθρωπος από το περιβάλλον του, «σε κανέναν από αυτούς που έφαγαν τον αρχηγό του κόμματός τους δεν του βγήκε σε καλό».

Τέλος, το κόμμα της Μαρίας των Τεμπών, που λέει και ο Κοτζιάς. Το πιο φλου απ’ όλα, αφού θα πρέπει να ανακαλύψει όχι μόνο πρόσωπα αλλά και συμπεριφορές. Πώς δηλαδή πρέπει να συμπεριφέρεται η πρόεδρος ενός συλλόγου θυμάτων δυστυχήματος όταν δεν έχει ακόμα δηλώσει ότι κάνει κόμμα. Χαμογελάει όπως χαμογελούσε σε μια φωτογραφία στο t-roi.gr με αγροτοσυνδικαλιστή στο μπλόκο της Νικαίας ή εμφανίζεται σαν φιγούρα σε ξυλογραφία του Τάσου; Θα φανεί στον επόμενο χρόνο που κάθε αρχηγός, κίνημα και κόμμα θα δείξει τον χαρακτήρα του.

Ιστορία και εθνική συνείδηση στη μεγάλη οθόνη

Ο Γιάννης Σμαραγδής έχει αντιληφθεί κάτι που οι χαμένοι στον κόσμο των ακαδημαϊκών αναζητήσεων αδυνατούν να κατανοήσουν. Εξω από τις αίθουσες διδασκαλίας αλήθεια είναι αυτό που έχει καταγραφεί στο εθνικό υποσυνείδητο. Οτι ο Μεταξάς στην πραγματικότητα μπορεί να είπε στον Ιταλό πρέσβη στα γαλλικά «Τότε σημαίνει πόλεμος», αλλά στην εθνική συνείδηση καταγράφηκε ότι του είπε ένα ξερό «ΟΧΙ». Οτι κρυφό σχολείο μπορεί να μην υπήρξε, αλλά ο ελληνικός λαός το θέλει να υπάρχει επειδή πιστεύει ότι ο Τούρκος βάρβαρος ήθελε τα παιδιά αμόρφωτα.

Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία από τους ίδιους ανθρώπους. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν αιμοσταγής κατακτητής. Το Βυζάντιο έπεσε επειδή οι παπάδες προτιμούσαν το σαρίκι των μωαμεθανών από την παπική τιάρα. Το 1821 η Εκκλησία υπάκουε στον σουλτάνο. Και μετά η απογοήτευση. Ετσι είναι ο κόσμος αφού δεν πέρασε τη διαφώτιση. Ούτε διαφώτιση ούτε ξεδιαφώτιση. Για τον μέσο πολίτη που προσπαθεί να διατηρήσει εθνική συνείδηση η Ιστορία είναι εξιδανίκευση των προγόνων του. Αυτό που θα ήθελε να ήταν και ο ίδιος θέλει να γίνει. Οι ταινίες του Γιάννη Σμαραγδή δεν είναι ιστορικές. Αναφέρονται στην Ιστορία. Ετσι όπως ο χρόνος τη διαμόρφωσε στις εθνικές συνειδήσεις και κανένας ιστορικός δεν μπορεί να αναιρέσει.

Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΡΗ

Πριν από αρκετά χρόνια δύο φίλοι κατέβαιναν με το τελεφερίκ από το καζίνο της Πάρνηθας. Ο ένας είχε κερδίσει 200 χιλιάρικα δραχμές στο μπλάκτζακ και ο άλλος τον έφτιαχνε. «Ποιος είσαι, ρε Μιχαλάκη; Ο Τάραμας;». Ο Μιχαλάκης τον κοίταξε αγέρωχος. «Ρε, τι να μου πει ο Τάραμας;». Για όσους δεν ξέρουν ή δεν θυμούνται, ο Τζον Τάραμας ήταν ένας θρύλος του μπλάκτζακ αλλά πολλοί κρύβουν μέσα τους έναν Μιχαλάκη. Οχι μόνο στο μπλάκτζακ αλλά και στην πολιτική.

Το σκεφτόμουνα διαβάζοντας τον Χάρη Δούκα να δηλώνει ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να βγάλει ψήφισμα ότι δεν θα συνεργαστεί μετεκλογικά με τη Ν.Δ. Η δήλωση του Δούκα μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από την επιτυχία που πνίγει τον πρωτάρη που του κάθισε η παρτίδα.

Μια κλασική αρχή στην πολιτική είναι ότι ο αρχηγός πρέπει να αφήνει όσο το δυνατότερο περισσότερες ανοικτές επιλογές για συνεργασίες. Εκτός βέβαια αν θέλει να κάψει τις βάρκες. Η σύγκρουση με τη μία πλευρά να μην υπάρχει επιστροφή και ανοιχτός για συνεργασίες να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι αυτοδιαχειριζόμενες δυνάμεις του λόφου του Στρέφη. Μόνο που αυτός ο συνδυασμός μπορεί να βγάλει δήμαρχο. Κάτω από καμία συνθήκη πρωθυπουργό. Eίναι σαν να μπλέκουμε το μπλάκτζακ με το 31 την Πρωτοχρονιά.