Το ρεπορτάζ του πρακτορείου αναδεικνύει την προσπάθεια του Θεσσαλονικιού εστιάτορα Δημήτρη Τσαρούχα να εντάξει τον πατσά στον κατάλογο της UNESCO ως μοναδικό ελληνικό παραδοσιακό πιάτο. Το δημοσίευμα υπογραμμίζει ότι αυτή η κίνηση δεν είναι απλώς μια επιχειρηματική πρωτοβουλία, αλλά μια προσπάθεια σύνδεσης της σύγχρονης ελληνικής διατροφής με την «Οδύσσεια» του Ομήρου, υποστηρίζοντας ότι ο πατσάς αποτελεί επιβίωση αρχαίων ελληνικών και βυζαντινών συνηθειών που μεταλαμπαδεύτηκαν αργότερα στους Οθωμανούς.

Η τουρκική πλευρά, ωστόσο, πήρε «τα όπλα». Το ρεπορτάζ φιλοξενεί δηλώσεις Τούρκων εστιατόρων από την Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι θεωρούν τον «iskembe» αδιαμφισβήτητο πυλώνα της δικής τους κουλτούρας. Το πρακτορείο σημειώνει πως, ενώ οι δύο λαοί ερίζουν για την καταγωγή, ταυτίζονται απόλυτα στη χρήση του πιάτου ως το απόλυτο γιατρικό για το «hangover» και τα στομαχικά προβλήματα μετά από μια νύχτα οινοποσίας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περιγραφή της «ιεροτελεστίας» που καταγράφει το πρακτορείο στις κουζίνες των δύο χωρών. Από τη μία, ο Έλληνας σεφ Πανταζής Κουκουμβρής δουλεύει το μαχαίρι του πάνω από καζάνια που βράζουν, επικαλούμενος μια τέχνη 22 ετών. Από την άλλη, ο Τούρκος συνάδελφός του, Ali Ohtamis, ξεκινά το βράσιμο των στομαχιών στις 4 τα χαράματα, τηρώντας μια παράδοση που, σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα, καταγράφεται ήδη από τον 17ο αιώνα στα κείμενα του περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπί.

Το ρεπορτάζ καταλήγει παρατηρώντας μια ενδιαφέρουσα αντίφαση: ενώ οι εστιάτορες και στις δύο πλευρές του Αιγαίου διεκδικούν την αποκλειστικότητα της «ιδιοκτησίας», ταυτόχρονα αναγνωρίζουν ότι οι γεύσεις είναι αυτές που τελικά ενώνουν τους δύο λαούς. Παρά τις αντιδράσεις στην Τουρκία περί «οικειοποίησης», ο κ. Τσαρούχας δηλώνει πως η πιστοποίηση του πατσά είναι απλώς ένας τρόπος προστασίας μιας κληρονομιάς που η Ελλάδα θεωρεί δική της εδώ και χιλιετίες, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στους γείτονες να δοκιμάσουν να αποδείξουν τους δικούς τους ισχυρισμούς.