Επειδή τον γνωρίζω πολλά χρόνια πριν μπει στην πολιτική, από τότε που δουλεύαμε σε διπλανά γραφεία στην παλιά «Απογευματινή», με την Τίνα Μεσσαροπούλου, μετέπειτα σύζυγό του. Ομως, είναι αυτή ακριβώς η υποκειμενικότητα που μου επιτρέπει να δω πιο καθαρά, να νιώσω από κοντά το κόστος και το ασήκωτο βάρος που έχει η πολιτική τοξικότητα και η σχεδόν εμμονική καταδίωξη ενός ανθρώπου επειδή θεωρείται πολιτικός αντίπαλος. Βλέπω πόσο κακό και πόνο προκαλούν στον ίδιο και την οικογένειά του.

Είπαν πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκμεταλλεύτηκε την περιπέτεια υγείας του στενού συνεργάτη του στη Βουλή. Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν τόσο θλιβερό και μόνο που το σκέφτηκαν. Αν ο πρωθυπουργός προχωρούσε στην αναβολή της συζήτησης, οι ίδιοι άνθρωποι θα τον κατηγορούσαν για φυγομαχία. «Βρήκε δικαιολογία να αποφύγει τα δύσκολα», θα έλεγαν. Αν πάλι μιλούσε χωρίς να αναφερθεί στον Γιώργο Μυλωνάκη, θα τον κατηγορούσαν οι ίδιοι και πάλι για αναισθησία.

Αλλά αν κάποιοι πολιτικοί -όχι όλοι- σέρνουν τον χορό της ανθρωποφαγίας, υπάρχουν, δυστυχώς, πολλοί πολίτες «της διπλανής πόρτας» πρόθυμοι να τους ακολουθήσουν. Είναι σοκαριστικά, σχεδόν ανατριχιαστικά, τα σχόλια που κάνουν κάποιοι στα κοινωνικά δίκτυα. Μια αδικαιολόγητη, ανεξήγητη κακία με δήθεν εξυπνακίστικα σχόλια, με υπονοούμενα, ανόητες κατηγορίες και άθλια ψέματα. Είναι οι ίδιοι λογαριασμοί που θα τους δείτε, επωνύμως ή ανωνύμως, να γράφουν τέρατα κάτω από την είδηση για τον θάνατο της 19χρονης. Λες και τους τρέφει η ψηφιακή οργή.

Ομως, δεν θα υπήρχε μεγαλύτερη ήττα, δεν θα υπήρχε μεγαλύτερη συντριβή αν πιστεύαμε πως είναι όλοι το ίδιο. Οι άδειοι ντενεκέδες κάνουν τον μεγαλύτερο θόρυβο, το ξέρουν και τα μικρά παιδιά αυτό. Αν όμως τραβήξουμε την κουρτίνα, αν βγάλουμε τα φίλτρα που χωρίζουν την πραγματική ζωή από την ψηφιακή ύπαρξη, θα δούμε τη σιωπηλή, τρυφερή πλειοψηφία. Θα βρούμε χιλιάδες ανθρώπους να εύχονται τα καλύτερα για τον Γιώργο Μυλωνάκη και για κάθε άνθρωπο, μικρό ή μεγάλο, γνωστό ή άγνωστο, που δίνει τη μάχη της ζωής του σε κάποια ΜΕΘ.

Θα βρούμε πολιτικούς που με ειλικρίνεια λένε περαστικά και στέλνουν μηνύματα συμπαράστασης χωρίς να το βγάζουν στα κανάλια. Η ανθρωπιά, η ντομπροσύνη, η ενσυναίσθηση είναι το καλύτερο αντίδοτο για το δηλητήριο με το οποίο κάποιοι προσπαθούν να μολύνουν την κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου.