Πώς αρχίζει η προετοιμασία της συγγραφής ενός βιβλίου;

Η αρχή έχει κάτι το μαγικό. Μια ιδέα που σιγά σιγά παίρνει μορφή στο μυαλό και μετά αρχίζει η έρευνα κι όταν νιώσω πως έχει σχηματιστεί ένας πρώτος σκελετός αρχίζω να γράφω. Βεβαίως, στο συγκεκριμένο βιβλίο τα πράγματα ακολούθησαν μια κάπως διαφορετική πορεία: Με τα παιδιά μου και τους φίλους τους οργανώναμε «βραδιές παραμυθιού» στο Πόρτο Ράφτη, διαλέγοντας κάποιο θέμα. Μια βραδιά ήρθε καλεσμένη μας η αρχαιολόγος και συγγραφέας Εύη Πίνη, που μας μίλησε για την ιστορία της περιοχής. Τότε μου ήρθε η ιδέα να γράψω ένα βιβλίο μυστηρίου βασισμένο σε όσα μάθαμε εκείνο το βράδυ. Ετσι γεννήθηκε «Η κούπα του Πτολεμαίου».

 Ποια ήταν η αφορμή για να εκδοθεί το βιβλίο «Η κούπα του Πτολεμαίου»;

Την ιστορία τη διάβαζα στα παιδιά μου καθώς την έγραφα. Γέμισα δύο τετράδια κι όταν έφτασα στο τέλος κατάλαβα πως είχε δημιουργηθεί ένα μυθιστόρημα. Εκδόθηκε πριν από 11 χρόνια, από τις εκδόσεις Ιπτάμενο Κάστρο, όμως η παρέα που δημιούργησα έζησε πολλές ακόμη περιπέτειες που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Κέδρος («Ο κώδικας της Λέρου» κ.ά.). Στα δέκα χρόνια από την πρώτη έκδοση, μετά από συμφωνία με τον προηγούμενο εκδότη, θέλησα να συναντήσει τα υπόλοιπα εννιά βιβλία και να βγει από τον «Κέδρο».

 Ο τίτλος «Η κούπα του Πτολεμαίου» είναι συμβολικός ή δηλώνει κάτι κυριολεκτικά;

 Η κούπα υπάρχει πραγματικά και βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, στο Παρίσι. Ομως, η ιστορία που γράφω είναι επινοημένη. Το εμπνεύσθηκα πάντως από τον Πτολεμαίο τον Φιλάδελφο, που είχε φτιάξει ένα κάστρο στο Πόρτο Ράφτη. Η Αντιγόνη και ο Δημήτρης παραθερίζουν για πρώτη φορά στο Πόρτο Ράφτη.

 Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά το καλοκαίρι το αγαπούν και γνωρίζονται καλύτερα και κάνουν νέους φίλους;

Σίγουρα τα παιδιά λατρεύουν το καλοκαίρι και η ελευθερία των διακοπών δίνει τη δυνατότητα όχι μόνο για νέες γνωριμίες, αλλά και για να έρθουν τα παιδιά πιο κοντά με τους συνομηλίκους τους. Νομίζω όλοι έχουμε ζήσει ως παιδιά τις παρέες του καλοκαιριού που ίσως χάνονται τον χειμώνα, αλλά ξαναβρίσκονται.

 Θα ζήσουν όμορφες και δύσκολες στιγμές και θα βιώσουν τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα. Είναι, λοιπόν, τόσο όμορφη η ζωή;

Ναι, η ζωή είναι τόσο όμορφη και σύντομη… Μακάρι να μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε στα παιδιά όλου του κόσμου ανέφελα, ειρηνικά καλοκαίρια. Να μπορούν να χαρούν όλη αυτή την ομορφιά που προσφέρει απλόχερα ο τόπος μας σε βουνά και θάλασσες.

Και στο βάθος η γνωριμία με τον παππού Λευτέρη. Γιατί τους ενθουσιάζει ο Λευτέρης;

Ο παππούς Λευτέρης είναι βασισμένος σε πραγματικό πρόσωπο -μεγαλύτερο από τον ήρωα του βιβλίου- αλλά πολύ αγαπητό σε όλα τα παιδιά. Γιατί τα ακούει, τα καταλαβαίνει και κάπου κάνει… σκανταλιές μαζί τους!

 Εχετε δημιουργήσει μια όμορφη σειρά βιβλίων. Από την άλλη, επισκέπτεστε σχολεία και μιλάτε σε παιδιά. Ποια είναι τα συμπεράσματα από αυτή τη γνωριμία με τα παιδιά;

 Επισκέπτομαι σχολεία, αλλά ακόμη περισσότερο συναντώ παιδιά λόγω της συνεργασίας μου με το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, όπου υλοποιώ εκπαιδευτικά προγράμματα πάνω από μια δεκαετία. Αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να συναντώ παιδιά όλων των ηλικιών από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Διαπιστώνω πως αν χρησιμοποιήσεις τον κατάλληλο τρόπο μπορείς πολλά να τους μάθεις και πολλά να κατανοήσεις. Δυστυχώς, το εκπαιδευτικό σύστημα πνίγει σταδιακά τη φαντασία τους. Βλέπει κανείς πως όπου γίνεται προσπάθεια, είτε σε μεμονωμένα σχολεία είτε σε περιοχές της χώρας -όπως είναι η Καστοριά- τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά. Τα πράγματα, πάντως, δυσκολεύουν χρόνο με τον χρόνο. Η οθόνη και η ανεξέλεγκτη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης (από μικρούς και μεγάλους) θα έχει ολέθρια αποτελέσματα. Το βιβλίο είναι το ανάχωμα. Το ζήτημα είναι να το κατανοήσουν βαθιά η Πολιτεία, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί… Πάντως, σε κάθε περίπτωση, η καθημερινή επαφή με τα παιδιά είναι αναζωογονητική και με βοηθά να βλέπω τον κόσμο και με τα δικά τους μάτια και να κρατάω πιο φρέσκια τη σκέψη μου.

Θα κάνουν ανακαλύψεις και θα μάθουν την Ιστορία. Πέρα από τη μυθολογία, ποια άλλη περίοδος της Ιστορίας είναι αγαπητή στα παιδιά;

Φοβάμαι πως τα περισσότερα παιδιά δεν αγαπούν την Ιστορία. Ο τρόπος που διδάσκεται δεν βοηθά καθόλου. Σίγουρα βαριούνται πιο πολύ το Βυζάντιο. Ισως τους έλκει περισσότερο ο Μέγας Αλέξανδρος και στη συνέχεια οι Περσικοί Πόλεμοι, αλλά και η Επανάσταση του ‘21. Ομως, τη θεωρούν στο βάθος κάτι μακριά από αυτά. Δεν βρίσκουν σε τι τους αφορά. Λείπει η βιωματική γνώση. Κι αυτό σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, που είναι γεμάτη μνημεία και αρχαιότητες. Πιστεύω πως αν πραγματικά φροντίσουν παντού να ξεκινήσουν από την τοπική Ιστορία πολλά θα αλλάξουν προς το καλύτερο. Εχω διαπιστώσει πως π.χ. ενήλικες και παιδιά που μένουν στην Αθήνα δεν γνωρίζουν πότε έγινε η Επανάσταση του 1821 στην πόλη τους. Πώς σας φαίνεται αυτό; Να πω ακόμη πως μεγάλη ευθύνη έχει η οικογένεια. Δεν μπορώ να ακούω «Δεν το κάναμε ακόμη στο σχολείο», όταν ρωτάω τα παιδιά πολύ βασικά πράγματα και δεν τα γνωρίζουν. Υπάρχουν βιβλία, ντοκιμαντέρ, ταινίες…