Η γνωριμία και η καλλιτεχνική συνύπαρξη με τον αείμνηστο σκηνοθέτη, σύμφωνα με την ίδια, σημάδεψαν τόσο την επαγγελματική της πορεία όσο και τον προσωπικό της δεσμό με την υποκριτική. «Η γνωριμία και η συνεργασία μου με τον Γιάννη Δαλιανίδη έχει γράψει όχι μόνο στην καριέρα μου, αλλά και στην καρδιά μου», αναφέρει η ηθοποιός, χαρακτηρίζοντας τον Δαλιανίδη «πολύ σπουδαίο δημιουργό».

Στη συνέντευξη επισημαίνει ότι η εμπειρία της συνεργασίας αυτής συγκροτεί ένα σημείο αναφοράς στην τέχνη της, και διατυπώνει την πεποίθηση ότι «στα χρόνια που έρχονται, οι ταινίες του θα αναγνωριστούν για τη μοναδικότητά τους». Η αφήγησή της περιλαμβάνει αναμνήσεις από πρόβες, καλλιτεχνικούς διαλόγους και όπως λέει, άφησαν μόνιμο αποτύπωμα στην πρακτική και στη στάση της απέναντι στον ρόλο. Αναφέρεται επίσης στις επιλογές ρόλων που προέκυψαν μέσα από αυτή τη συνεργασία και στον τρόπο που διαμόρφωσαν την αισθητική της, χωρίς ωστόσο να προσθέτει λεπτομέρειες πέραν των προσωπικών της εντυπώσεων.

Η Παναγοπούλου απαρίθμησε ονόματα που αποτέλεσαν σταθμούς στην εκπαίδευση και στην επαγγελματική της διαδρομή: «Στο θέατρο είχα εξίσου σημαντικές συνεργασίες και δασκάλους, όπως τον Μίνωα Βολανάκη και τον Ανδρέα Βουτσινά», είπε, ενώ για το σινεμά τόνισε πως «δεν μπορώ να μην αναφέρω τη συνάντησή μου με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, η οποία έγινε πολύ νωρίς».

Η ίδια αναφέρεται στις μεθόδους δουλειάς, στην ανταλλαγή απόψεων με σκηνοθέτες και ηθοποιούς, στην επίπονη προετοιμασία ενός ρόλου και στην ανάγκη συνεχούς επαγγελματικής ανάφλεξης για να παραχθεί ένα αποτέλεσμα που αντέχει στον χρόνο. Επισημαίνει τη σημασία της διδασκαλίας και των δοκιμαστικών σταδίων, περιγράφοντας πώς κάθε συνάντηση με έναν δημιουργό πρόσθεσε εργαλεία στην πρακτική της — τεχνικές προσέγγισης χαρακτήρα, τρόπο ανάγνωσης κειμένου και μεθοδικές πρόβες που μεταφέρθηκαν από το θέατρο στην κάμερα όταν απαιτήθηκε.

Στο σύνολο της συνέντευξης η Βάσια Παναγοπούλου επαναλαμβάνει την εκτίμησή της για τους συνεργάτες και την πίστη στην αξία της συστηματικής δουλειάς ως βάση για κάθε καλλιτεχνική επιλογή. Χωρίς φλυαρίες καταγράφει πρόσωπα και περιστατικά που διαμόρφωσαν την πορεία της, με έμφαση στην προσωπική εμπειρία και στον τρόπο που οι καθοριστικές συνεργασίες προσδιορίζουν επαγγελματικά βήματα. Η αφήγηση παραμένει επικεντρωμένη σε πρόσωπα και διαδικασίες, αποτυπώνοντας την καθημερινή πρακτική των προβών, τις μικρές διορθώσεις που αλλάζουν έναν ρόλο και την επιμονή στην τεχνική, ενώ αποφεύγει διευκρινίσεις για λεπτομέρειες παραγωγής.