Ο αριθμός των ηλικιωμένων ατόμων που χρίζουν ιδιαίτερης φροντίδας αυξάνεται συνεχώς και οι άμεσοι συγγενείς αναζητούν λύση ανάμεσα σε ανειδίκευτους φροντιστές του εξωτερικού ή όποια κέντρα μπορούν να αναλάβουν τη φροντίδα των γονέων τους. Και σε αυτό το σημείο αρχίζει ο Γολγοθάς αυτών των ανήμπορων ανθρώπων. Εκατοντάδες μαρτυρίες έρχονται στο φως  για τον απάνθρωπο τρόπο που συμπεριφέρονται οι καλοπληρωμένες εσωτερικές φροντίστριες. Πουλώντας υπευθυνότητα και ανύπαρκτες γνώσεις και απομονώνουν τους ανυπεράσπιστους ηλικιωμένους και αφού τους τρομοκρατήσουν ψυχικά, αρχίζουν τη ‘φροντίδα’ της ντροπής. Ξυλοδαρμοί, ασιτεία, προσβολές, εξευτελισμοί και όταν νοιώσουν ότι δυσκολεύουν τα πράγματα, φεύγουν νύχτα ληστεύοντας ότι βρουν στο σπίτι. Σε πιο οργανωμένα κυκλώματα, ο/η ηλικιωμένος δολοφονείται για να μη τολμήσει να μιλήσει.

Και αυτή η κατάσταση λαμβάνει χώρα πάνω από 2 δεκαετίες. Στις 12 Ιανουαρίου 2025 απέστειλα Ανοιχτή Πρόταση στον Υπουργό Υγείας σε ότι αφορά τη φροντίδα ηλικιωμένων συνανθρώπων μας στη χώρα μας αλλά δεν έλαβα καμία απάντηση. Γιατί άραγε;

Παράλληλα ο Ελεύθερος Τύπος δημοσίευσε τη πρόταση μου.  Εκθέτοντας τη κατάσταση και τονίζοντας ότι  με πρόσφατες έρευνες  της Ευρωπαϊκής ένωσης, η Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό πληθυσμού ηλικίας 65+ από όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ και, αντίθετα, το μικρότερο μερίδιο δαπάνης στη μακροχρόνια φροντίδα ως ποσοστό της συνολικής δαπάνης για την υγεία. Πρόσφατα στοιχεία μαρτυρούν πως η Ελλάδα κατευθύνει λιγότερο από το 0,2% του ΑΕΠ της συνολικής δαπάνης στην μακροχρόνια φροντίδα, πολύ χαμηλότερο του ευρωπαϊκού μέσου όρου του 1,5%, γεγονός που οδηγεί σε περιορισμένη διάθεση υπηρεσιών. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, το 2020, σε κάθε 100.000 κατοίκους αντιστοιχούσε λιγότερο από μία κλίνη μακροχρόνιας φροντίδας σε μονάδες νοσηλείας και μακροχρόνιας φροντίδας, κατατάσσοντας την Ελλάδα στην χαμηλότερη θέση ανάμεσα στα κράτη της ΕΕ.

Το γεγονός ότι δεν υπάρχει αρμόδια κεντρική κυβερνητική υπηρεσία για τη μακροχρόνια φροντίδα δημιουργεί περαιτέρω προβλήματα σε ότι αφορά εκπροσώπηση και τον συντονισμό σε κρατικό επίπεδο για τη φροντίδα των ηλικιωμένων (https://www.timafoundation.org/el/third-age/) .  Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι εγγύτεροι συγγενείς των ηλικιωμένων να αναζητούν βοήθεια για τους δικούς τους ανθρώπους μέσω ιδιωτικών γραφείων που παρέχουν εσωτερικές φροντίστριες ή μέσω συστάσεων.

Για αυτούς του λόγους πρότεινα:

Λόγω της υποχρέωσης όλων μας να στηρίξουμε τους ηλικιωμένους συνανθρώπους μας που χρίζουν βοήθεια μακροχρόνιας νοσηλείας προτείνεται:

1. Η δημιουργία περισσότερων και εξειδικευμένων μονάδων μακροχρόνιας θεραπείας ηλικιωμένων.
2. Η εκπαίδευση ειδικού προσωπικού με συνεχή αξιολόγηση για τις υπηρεσίες που παρέχουν.
3. Θέσπιση ενός Ευρωπαϊκού πλαισίου επιχορηγούμενης εκπαίδευσης ατόμων που επιθυμούν να εργαστούν ως εσωτερικοί φροντιστές σε ηλικιωμένους.
4. Επίσημη καταγραφή στοιχείων που αφορά τις υπηρεσίες φροντίδας που παρέχουν έτσι ώστε άτομα που έχουν κακοποιήσει ηλικιωμένους να μην μπορούν να εργάζονται σε αυτό το τομέα σε οποιαδήποτε Ευρωπαϊκή χώρα.
5. Νομιμοποίηση της εργασίας φροντιστών με σκοπό την αποφυγή φοροδιαφυγής και τη δυνατότητα παροχής υπηρεσιών υγείας στη χώρα μας σε αυτούς που ζουν και εργάζονται σε αυτό το τομέα.

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει κανένας κυβερνητικός έλεγχος σε αυτό το θέμα. Άνθρωποι που πάλεψαν μια ζωή να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, να ανταπεξέλθουν σε δύσκολες καταστάσεις, καταντούν σκουπίδια στα χέρια βασανιστών που πουλούν όχι μόνο ανύπαρκτη φροντίδα αλλά και σιγουριά ότι ο γονέας είναι σε καλά χέρια.

Τα παιδιά και οι συγγενείς ηλικιωμένων ατόμων που πάσχουν από χρόνιες ασθένειες είναι ευάλωτα. Η ανάγκη εύρεσης βοήθεια τους καθιστά ευκολόπιστους και εύκολα θύματα. Υπάρχουν όμως δυστυχώς και παιδιά που ζητούν απαλλαγή ευθυνών και δεν ενδιαφέρονται για τους γονείς τους.

Αναρωτιέμαι πως μπορούν τα παιδιά και οι συγγενείς αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων που πέρασαν μια ζωή για να καταντήσουν να περάσουν το τέλος τους ανάμεσα σε ακαθαρσίες, βρώμα και ασιτεία. Πως μπορεί να υπάρχει μια κοινωνία της ντροπής, όταν ο Ανθρώπινος παράγοντας εξευτελίζεται στον ύψιστο βαθμό; Πως μπορούμε να μιλάμε για οικογένεια όταν επιτρέπουμε το βασανιστήριο του ανθρώπου που μας έφερε στο κόσμο;

Ποια είναι η τιμωρία αυτών των εγκληματιών;

Κατανοώ τους λόγους που δεν μπορεί ένα παιδί να ανταπεξέλθει σε μια τόσο απαιτητική φροντίδα ηλικιωμένων που πάσχουν από άνοια ή άλλες χρόνιες παθήσεις. Είναι όμως υποχρέωση μας να ελέγχουμε που αφήνουμε τους γονείς μας και να μην επιτρέπουμε τη κακοποίηση τους.

Δεν μπορούμε να λεγόμαστε Άνθρωποι και να υπερηφανευόμαστε για τα κατορθώματα μας όταν πετάμε τους γονείς μας ή τους συγγενείς μας στο Καιάδα. Και μάλιστα σε ένα Καιάδα που πριν σκοτώσει το σώμα, σκοτώνει ότι Ανώτερο έχει ο Άνθρωπος: Τη Ψυχή.