Από τη δεκαετία του 1960 εγκαταστάθηκαν στο νησί εκτεταμένες πετρελαϊκές υποδομές: δεξαμενές αποθήκευσης, εγκαταστάσεις φόρτωσης και υποθαλάσσιοι αγωγοί που συνδέουν μεγάλα χερσαία πεδία με τις προβλήτες φόρτωσης. Κατά το παρελθόν το Χαργκ διεκπεραίωνε έως και το 90% των εξαγωγών αργού πετρελαίου του Ιράν, γεγονός που το καθιστά ζωτικής σημασίας για τα κρατικά έσοδα.

Η συγκέντρωση κρίσιμης υποδομής σε έναν σχετικά περιορισμένο γεωγραφικό χώρο δημιουργεί οικονομική εξάρτηση και τεχνική ευπάθεια: η λειτουργία του νησιού επηρεάζει άμεσα τη δυνατότητα του Ιράν να διατηρεί συνεχή ροή εξαγωγών προς διεθνείς αγορές.
Η στρατηγική θέση του Χαργκ το καθιστά ταυτόχρονα ευάλωτο και πολύτιμο. Το νησί είναι εκτεθειμένο στη θάλασσα, χωρίς μεγάλα φυσικά οχυρά, και ιστορικά αποτέλεσε στόχο σε περιόδους σύγκρουσης: κατά τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του 1980 υπέστη επιθέσεις που στόχευαν να διακόψουν την εξαγωγική ροή. Η κατάληψη ή η μακροχρόνια αχρήστευση των τερματικών εγκαταστάσεων θα προκαλούσε άμεσο πλήγμα στα κρατικά έσοδα, αλλά και δαπανηρή επιχείρηση κατοχής για οποιαδήποτε εξωτερική δύναμη.

Η δυσκολία προμήθειας, η ανάγκη ναυτικής και αεροπορικής κάλυψης, και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις από ενδεχόμενες ζημιές στις δεξαμενές και στις ακτές αυξάνουν το κόστος ενός τέτοιου εγχειρήματος. Επιπλέον, η επιβολή περιορισμών στη λειτουργία του Χαργκ αυξάνει το κόστος ασφάλισης των δεξαμενόπλοιων και μπορεί να ανακατευθύνει φορτία σε άλλες ρηχές ή πιο απομακρυσμένες υποδομές.
Σε γεωπολιτικό επίπεδο η κατάσταση γύρω από το Χαργκ παρακολουθείται στενά από περιφερειακές και διεθνείς δυνάμεις, επειδή κάθε σημαντική διαταραχή στη λειτουργία του έχει άμεσες συνέπειες για τις διεθνείς αγορές ενέργειας.

Μια επίθεση πιθανότατα θα προκαλούσε περαιτέρω αστάθεια στην αγορά ενέργειας, τη στιγμή που οι τιμές του πετρελαίου έχουν εκτοξευθεί πάνω από 100 δολάρια το βαρέλι.

Η κατάληψη του νησιού “θα απέκοπτε την πετρελαϊκή γραμμή του Ιράν”, η οποία είναι απαραίτητη για το καθεστώς, σύμφωνα με τον Petras Katina, ερευνητή για το κλίμα, την ενέργεια και την άμυνα στο RUSI, ένα αμυντικό think tank με έδρα το Λονδίνο. “Ωστόσο, η κατάσχεση θα απαιτούσε μια χερσαία επιχείρηση στρατευμάτων, την οποία αυτή η κυβέρνηση φαίνεται διστακτική να αναλάβει. Τουλάχιστον προς το παρόν”, είπε ο ίδιος μιλώντας στο CNBC.

“Εάν ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ αποφάσιζε να καταλάβει αυτόν τον κρίσιμο κόμβο, θα έπληττε σημαντικά το ιρανικό καθεστώς, καθώς θα του στερούσε μια κρίσιμη πηγή εσόδων. Μια τέτοια κίνηση θα θύμιζ την παρέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα στις αρχές του έτους, όταν ουσιαστικά ανέλαβε τον έλεγχο του πετρελαϊκού τομέα της χώρας”, δήλωσε στο CNBC ο Tamas Varga, αναλυτής πετρελαίου στην χρηματιστηριακή εταιρεία PVM.

“Ενώ θα μπορούσε να υποδηλώνει την επανέναρξη των εξαγωγών ιρανικού πετρελαίου – υπό την εποπτεία των ΗΠΑ, φυσικά, και μόνο εάν το Στενό ανοίξει ξανά – ταυτόχρονα θα παρέμενε ευάλωτο σε επιθέσεις με drones από το εσωτερικό του Ιράν. Μια ενδεχόμενη κατοχή του νησιού από τις ΗΠΑ θα περιέπλεκε περαιτέρω μια ήδη περίπλοκη κατάσταση”, συμπλήρωσε.