Υπάρχει μία κατηγορία μυθοπλασίας, η οποία είναι γνωστή στους ανθρώπους του χώρου με την κωδική ονομασία «Upstairs, downstairs» (σ.σ.: πάνω όροφοι-κάτω όροφοι). Εμπνευσμένη από την ομότιτλη σειρά στις αρχές των 90s, αναφέρεται σε σειρές ή ταινίες οι οποίες δείχνουν τα όποια γεγονότα της αφηγηματικής πλοκής από δύο πλευρές: την πλευρά της πλούσιας οικογένειας που συχνάζει στους… πάνω ορόφους της έπαυλής της και την πλευρά του υπηρετικού προσωπικού που ξημεροβραδιάζεται σε ισόγεια και υπόγεια.

Μία τέτοια ταινία ήταν το εξαιρετικό «Gosford Park», για το οποίο ο Τζούλιαν Φέλοους τιμήθηκε με Οσκαρ καλύτερου σεναρίου και άνοιξε τον δρόμο για το «Downton Abbey», και -πιο πρόσφατα- το «The Gilded Age», που μόλις ολοκλήρωσε τον τρίτο του κύκλο και είναι διαθέσιμο από το HBO Max/Vodafone TV.

Το 1880

Η σειρά εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1880, που αποτελεί μια περίοδο τεράστιας οικονομικής ανάπτυξης και ριζικών κοινωνικών αλλαγών. Η ιστορία ξεκινά με τη νεαρή Μάριαν Μπρουκ, η οποία μετακομίζει από την επαρχία, για να ζήσει με τις συντηρητικές, αριστοκρατικές θείες της, Αγκνες Βαν Ράιν και Εϊντα Μπρουκ. Η Μάριαν βρίσκεται αμέσως στη δίνη της κοινωνικής σύγκρουσης μεταξύ της «παλαιάς» και της «νέας» νεοϋορκέζικης καλής κοινωνίας.

Κεντρικό ρόλο στην πλοκή έχει η φιλόδοξη οικογένεια Ράσελ, οι νεόπλουτοι γείτονες των Βαν Ράιν, οι οποίοι προσπαθούν να εισχωρήσουν στους αποκλειστικούς κύκλους των παλαιών οικογενειών με την αμύθητη περιουσία τους. Η σειρά εξερευνά τους άγραφους κανόνες της υψηλής κοινωνίας, τις εντάσεις μεταξύ των τάξεων, καθώς και τις φιλοδοξίες των υπηρετών («κάτω»), που εξυπηρετούν τα σπίτια των πλουσίων («πάνω»). 

Ιστορική ακρίβεια

Η σειρά επιτυγχάνει μια υψηλή ιστορική ακρίβεια στην αναπαράσταση του κοινωνικού κλίματος και των μεγάλων γεγονότων της Νέας Υόρκης του 1880, παρόλο που οι πρωταγωνιστές της είναι προϊόν μυθοπλασίας. Η κεντρική της δύναμη έγκειται στην ακριβή απεικόνιση της θεμελιώδους σύγκρουσης μεταξύ του «παλαιού χρήματος» (όπως το εκπροσωπούν οι Βαν Ράιν) και του «νέου χρήματος» (όπως των Ράσελ). Η φιλοδοξία των νεόπλουτων βιομηχάνων να εισχωρήσουν στην κλειστή «κοινωνία των 400», την οποία καθόριζε η κυρία Αστορ (πραγματικό ιστορικό πρόσωπο), είναι απόλυτα ρεαλιστική για την εποχή.

Για να προσδώσει αυθεντικότητα, η σειρά ενσωματώνει αληθινά πρόσωπα, όπως η κυρία Αστορ, ο δημοσιογράφος Τ. Τόμας Φόρτουν και η Κλάρα Μπάρτον (ιδρύτρια του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού). Επιπλέον, αναπαριστά με ακρίβεια ιστορικά γεγονότα, όπως η «Διαμάχη της Οπερας», που οδήγησε στην ίδρυση της Metropolitan Opera, καθώς και την έκθεση του χεριού του Αγάλματος της Ελευθερίας για τη συγκέντρωση πόρων. Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η ρεαλιστική σκιαγράφηση της αφροαμερικανικής ελίτ μέσω της ιστορίας της Πέγκι Σκοτ, αναδεικνύοντας μία υποφωτισμένη πτυχή της αμερικανικής ιστορίας.

Κι αν τίποτα από τα παραπάνω δεν σας ιντριγκάρει να δείτε τη σειρά, για ρίξτε μία ματιά στα κοστούμια… Υπάρχει λόγος που τέτοιου είδους σειρές ονομάζονται «costume dramas».