Από τότε δηλαδή που η ταινία «Ο διάβολος φοράει Prada» έκανε την πρώτη επιτυχημένη εμφάνισή της στη μεγάλη οθόνη; Τα πάντα, προφανώς. Το 2006 ήταν μια χρονιά που πιθανότατα ελάχιστοι είχαν συνειδητοποιήσει τι έρχεται για ολόκληρη την ανθρωπότητα και οι περισσότεροι από εμάς ζούσαμε εφησυχασμένοι (;) στον απόηχο μεγάλων οικονομικών, πολιτικών, κοινωνικών και αθλητικών επιτυχιών (;) που θάμπωναν τον καθρέφτη κάθε φορά που τύχαινε να περάσουμε από μπροστά του.

Η βιομηχανία της μόδας ήταν ακόμα κραταιά και τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούσαν σε αυτήν επιβάλλονταν στην καθημερινότητά μας με ευκολία. Τα περιοδικά μόδας με τη σειρά τους, αλλά και συνολικά η έντυπη ενημέρωση, είχαν ακόμα κεφάλαια να ξοδέψουν σε πανάκριβες καμπάνιες και μόνο ελάχιστοι, πολύ διαβασμένοι οικονομολόγοι έβλεπαν το αδιέξοδο πάνω στο οποίο σύντομα θα έπεφτε η παγκόσμια οικονομία, με τις γνωστές συνέπειες.

Αλλος κόσμος

Είκοσι χρόνια μετά, το 2006 μοιάζει σαν να μιλάμε για την Εποχή του Χαλκού… Η ταχύτητα με την οποία αλλάζουν πλέον τα δεδομένα είναι ιλιγγιώδης. Οι πληροφορίες τρέχουν στην οθόνη του κινητού μας με ταχύτητα φωτός και οτιδήποτε συμβαίνει στον πλανήτη, σημαντικό ή ασήμαντο, μεταδίδεται ζωντανά και αστραπιαία.

Το χθες μοιάζει πραγματικά να είναι μακρινό παρελθόν σε σχέση με το σήμερα, πόσω μάλλον με το 2006 που έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους η ταινία «Ο διάβολος φοράει Prada», μια γλυκόπικρη σάτιρα για τα παρασκήνια της βιομηχανίας της μόδας, όπου μία λάθος απόχρωση στο πουλόβερ της Αντι Σακς μπορούσε να τη στείλει δεκάδες τετράγωνα πίσω, ξανά στην εκκίνηση της ταπεινής πορείας της στον χώρο.

Είκοσι χρόνια μετά, στην ταινία «Ο διάβολος φοράει Prada 2», η Αντι Σακς (Αν Χάθαγουεϊ) κάνει καριέρα στη δημοσιογραφία, έχοντας επιστρέψει στο περιοδικό όπου ξεκίνησε ως βοηθός της ατρόμητης διευθύντριας Μιράντα Πρίστλεϊ (Μέριλ Στριπ). Μόνο που, αυτήν τη φορά, το περιοδικό βυθίζεται σε μια υπαρξιακή κρίση ζωής ή θανάτου και ίσως η Μιράντα να μην παραμένει πια η ατρόμητη διευθύντρια που όλοι στέκονταν προσοχή όταν περνούσε τους διαδρόμους και ένα βλέμμα της ήταν αρκετό για να σε στείλει την ίδια στιγμή στην κόλαση της απόρριψης ή τον παράδεισο της εύνοιάς της.

Τα δεδομένα στον χώρο των media έχουν αλλάξει και τα έντυπα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά και να έχουν λόγο ύπαρξης είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού… Η οικονομική στενότητα έχει φέρει σε δεινή θέση ακόμα και τους πιο ισχυρούς τίτλους και η επιβίωσή τους δεν αποφασίζεται στο γραφείο του ιδιοκτήτη, αλλά σε άλλα δωμάτια, πιο απόμακρα. Εκείνα των funds, που διαρκώς πολλαπλασιάζουν τα κεφάλαιά τους και αφήνουν πίσω τους συντρίμμια όταν αποφασίσουν να πουλήσουν και να μεταφέρουν το ενδιαφέρον τους σε άλλη επένδυση.

Η εξουσία έχει αλλάξει χέρια και ένα ζευγάρι από αυτά που έχουν τη δύναμη να διασώσουν ή να βουλιάξουν ένα έντυπο στο σκοτάδι ανήκει στην άλλοτε πρώτη βοηθό της Μιράντα Πρίστλεϊ, την Εμιλι (Εμιλι Μπλαντ). Η άλλοτε σνομπ γυναίκα, που είχε αφιερώσει τη ζωή της στην ικανοποίηση και των πιο τρελών επιθυμιών της Μιράντα, είναι τώρα μια γυναίκα με ισχύ και εξουσία και η εταιρία της διαθέτει το απαιτούμενο κεφάλαιο που θα κρατήσει την πρώην διευθύντριά της στη θέση της και το περιοδικό να συνεχίσει να κυκλοφορεί και «να διαμορφώνει τις τάσεις».

Το «φιλί της ζωής»

Θα πατήσει, άραγε, το κουμπί, για να δώσει το «φιλί της ζωής» στο έντυπο που κάποτε υπηρετούσε αδιάκοπα, χωρίς ωράρια και χωρίς να υπολογίζει το γεγονός ότι δεν είχε πια προσωπική ζωή; Θα τα μάθουμε όλα στην πρεμιέρα της ταινίας στους κινηματογράφους, στις 29 Απριλίου.