Ο 78χρονος συνθέτης είπε πως πριν από 16 μήνες αποφάσισε ότι χρειαζόταν βοήθεια και ότι αυτή η απόφαση ήταν «το καλύτερο πράγμα που μου έχει συμβεί ποτέ». Περιέγραψε πως είχε σταματήσει να πίνει κατά την περίοδο που δούλευε στο School of Rock στο Μπρόντγουεϊ το 2015–2016, αλλά ότι τότε δεν κατάφερε να δημιουργήσει «σωστά δίκτυα υποστήριξης» και προσπάθησε να διατηρήσει την αποχή με «white‑knuckling», παλεύοντας μόνος με τη θέληση του.

Ο ίδιος παραδέχθηκε πως, καθώς αμφισβητούσε τη σχέση ανάμεσα στην κατανάλωση αλκοόλ και την παραγωγικότητά του, «Άρχισα να ανησυχώ ότι δεν ήμουν δημιουργικός. Και σκέφτηκα: “Μα έχω πει σε όλους ότι δεν πίνω”. Έτσι άρχισα να πίνω κρυφά», είπε, σημειώνοντας ότι οι δημόσιες δηλώσεις περί διακοπής ήταν συχνά αντιφατικές με την πραγματικότητα. Επέμεινε ότι η κρυφή κατανάλωση διήρκησε χρόνια πριν αποφασίσει να ζητήσει βοήθεια.

Στη συνέντευξη εξήγησε πως η μυστικότητα ήταν ψευδαίσθηση: «Νομίζεις ότι είναι μυστικό, αλλά δεν είναι. Όλοι το ξέρουν». Η πορεία του οδηγήθηκε σε καθοδική στροφή που κορυφώθηκε περίπου πριν από 18 μήνες, με αποτέλεσμα να βρεθεί η οικογένειά του σε κατάσταση απελπισίας και να θεωρεί η σύζυγός του ότι δεν άντεχε άλλο. Αρχικά εισήχθη σε κλινική αποτοξίνωσης, αλλά όπως ο ίδιος είπε η εμπειρία αυτή δεν λειτούργησε για εκείνον. Η μεταστροφή ήρθε όταν παραβρέθηκε για πρώτη φορά σε συνάντηση των Ανώνυμων Αλκοολικών· περιέγραψε την πρώτη συνάντηση ως «εμπειρία που του άλλαξε τη ζωή». «Αυτό που αγαπώ είναι ότι μπαίνεις σε ένα δωμάτιο και όλοι είναι ίσοι», είπε, προσθέτοντας: «Έχω κάνει φίλους που δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσα να κάνω». Από τότε συμμετέχει καθημερινά σε μία συνάντηση σε κάθε πόλη όπου βρίσκεται, μια πρακτική που παραμένει σταθερή ανεξαρτήτως επαγγελματικών υποχρεώσεων και περιοδειών.

Ο Λόιντ Γουέμπερ μίλησε επίσης για πρακτικά σημεία στήριξης που χρησιμοποιεί στην καθημερινότητά του: φέρει δύο δερμάτινα βραχιόλια στον καρπό ως ανάμνηση και υπενθύμιση. Στο ένα είναι χαραγμένο το όνομα «Νικ», προς τιμήν του γιου του που πέθανε από καρκίνο στο στομάχι το 2023, σε ηλικία 43 ετών. Το δεύτερο περιλαμβάνει έναν ασημένιο κρίκο που συμβολίζει τα τέσσερα παιδιά του που βρίσκονται στη ζωή. «Τα κοιτάζω και με σταματούν από το να πιω», είπε, προσδιορίζοντας με λεπτομέρεια την πρακτική του. Ακούγοντας άλλους να μοιράζονται τις δικές τους ιστορίες εξάρτησης, όπως ανέφερε, κάτι «κούμπωσε» μέσα του: ήταν οι παράλογες ακρότητες στις οποίες έφτανε, το κρύψιμο και την προσποίηση. Η συλλογική εμπειρία των συναντήσεων και οι καθημερινές μαρτυρίες αποτελούν πλέον για εκείνον στοιχείο ρουτίνας και στήριξης στη διαδικασία της απεξάρτησης. Δήλωσε επίσης ότι συνεχίζει να παρευρίσκεται σε συναντήσεις κατά τη διάρκεια περιοδειών και πρόβες, περιγράφοντας την καθημερινή επαφή ως καθοριστική για τη διατήρηση της νηφαλιότητας.