Ολα τα παραπάνω θα μπορούσαν να ταιριάζουν γάντι μόνο στην περίπτωση του Νικόλα Φαραντούρη, ενός ανθρώπου που μπορεί να προκαλέσει αμηχανία στον συνομιλητή του μόνο και μόνο με το παρουσιαστικό του. Η οίηση που τον χαρακτηρίζει είναι γνωστή και δεν χρειάζεται λεπτομέρειες, ο καθένας άλλωστε διαχειρίζεται τη δημόσια εικόνα με επίγνωση του κόστους για κάθε επιλογή του. Μόνο που εν τέλει το «καβαλίκεμα», ως γνωστή και πανάρχαιη πάνδημη ασθένεια, δεν αφορά μόνο τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, που έδωσε την ευκαιρία στον πρόεδρο του κόμματος να αποδείξει στην κοινή γνώμη με τη διαγραφή του ότι τα αντανακλαστικά του κόμματος λειτουργούν μόνο όταν νιώθει ότι κινδυνεύει το ίδιο και όχι όταν τίθενται ζητήματα πολιτικής δεοντολογίας και δημοκρατικής ηθικής με διάφορα στολίδια από διάφορους εναντίων των πολιτικών αντιπάλων.

Ο Νικόλας Φαραντούρης διεγράφη γιατί με όρους πολιτικής συμπεριφοράς, προφανώς, κορύφωσε το «καβαλίκεμα». Μετά το δυνητικό φλερτ που ανέπτυξε με τη Μ. Καρυστιανού, διεμήνυσε ότι παραμένει ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αν εκείνος φτάσει σε σημείο να γοητευτεί πολιτικά στον ύψιστο βαθμό από ό,τι και αν είναι αυτό που ετοιμάζει η Μ. Καρυστιανού, θα αποφασίσει αν πρέπει να παραιτηθεί ή όχι. Η δημόσια διαδρομή του Ν. Φαραντούρη αποδεικνύει ότι δεν δεσμεύεται από ιδεολογικό έρμα που τον συνδέει με συγκεκριμένα κόμματα. Δεν είναι, άλλωστε, μοναδική περίπτωση. Οταν φυσούν οι άνεμοι του ατομικού συμφέροντος και της προσωπικής προβολής ουδείς γνωρίζει εκ των προτέρων ποιον θα παρασύρουν και ποιον όχι. Το σχεδόν βέβαιο είναι ότι ο ίδιος προσβλέπει στη συμμετοχή σε κάποιο σχήμα που θα απολαμβάνει περισσότερα οφέλη. Δημοσιότητα, προβολή, δημόσιες σχέσεις, κοινωνική δικτύωση (είναι εξαιρετικά έμπειρος στο networking).

Επιβεβαίωση είναι το γεγονός ότι ο ίδιος θεωρεί απόλυτα δικαιολογημένη τη σχεδιαζόμενη μεταπήδηση από τον ΣΥΡΙΖΑ (όσο ακόμα υφίσταται) προς ένα αδιόρατο σχήμα χωρίς ιδεολογικό πλαίσιο, αλλά με εξόφθαλμα καταγγελτική προοπτική. Ολικό ποντάρισμα, δηλαδή, στην αρνητική ψήφο και στην αλίευση ψήφων από τη λιμνοθάλασσα της αγανάκτησης και του κοινωνικού θυμού.

Το έχουμε ξαναζήσει και από ό,τι φαίνεται δεν θα αποφύγουμε να το ξαναζήσουμε και σε αυτήν την προεκλογική περίοδο. Προς το παρόν και μετά την τελευταία εμφάνιση – επίσημη ανακοίνωση για την ίδρυση κόμματος από την πλευρά της Μ. Καρυστιανού, ήδη συμπεραίνουμε την έναρξη μιας πολεμικής στο λεγόμενο «αντισυστημικό» στρατόπεδο από όλους όσοι μοιράζονται την ίδια δεξαμενή της αρνητικής ψήφου. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε πολλά να δούμε και από πολλές πλευρές. Το μεταλλαγμένο είδος ηθικού πλεονεκτήματος, μεταξύ συναισθήματος, καταγγελίας και αναθέματος, θα έχει πολλές εκπλήξεις. Ιδίως για όσους έχουν ρίξει τον κουβά τους μέσα σε αυτό το πηγάδι περιμένοντας να γεμίσει…