«Μπορεί να είναι κάθαρμα, αλλά είναι το δικό μας κάθαρμα», έλεγε ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ για τον δικτάτορα της Δομινικανής Δημοκρατίας, Ραφαέλ Τρουχίγιο.
Το θυμηθήκαμε βλέποντας έναν 42χρονο «χίπστερ» με στρατιωτικά να μπαίνει καμαρωτός στο Τέμενος των Ομεϋαδών στη Δαμασκό και να χαριεντίζεται με νεόκοπους θαυμαστές του σε στιλ Κασσελάκη. Ο τύπος λέγεται Αχμέτ αλ Σαραά, αλλά δεν θα τον συναντήσετε με το πραγματικό του όνομα. Ακούει στο Μοχάμεντ αλ Γκολάνι (ή Τζολάνι) και παριστάνει τον νέο ισχυρό άνδρα της Συρίας. Οι αναφορές του στον «Μεγαλοδύναμο Θεό» και στη «νίκη του Ισλαμικού Εθνους» δεν προοικονομούν τίποτα καλό για το μέλλον της Συρίας. Αλλά η Δύση αυτόν έχει, αυτόν εμπιστεύεται.
Ο Γκολάνι (ή Τζολάνι) δεν έχει πια σχέση με τον νεαρό γόνο εύπορης φαμίλιας, που σπούδαζε ιατρική πριν από μια εικοσαετία στη Δαμασκό. Το 2003-2006 πολεμούσε τους Αμερικανούς στο Ιράκ μαζί με άλλους τζιχαντιστές και τιμωρήθηκε γι’ αυτό με πέντε χρόνια κράτηση στις διαβόητες φυλακές του Αμπού Γκράιμπ. Εκεί δεν αποκλείεται να είδε το φως το αληθινό, όπως ο Σαούλ στον δρόμο για τη Δαμασκό.
Κατά διαβολική σύμπτωση, ο Γκολάνι (ή Τζολάνι) επέστρεψε στη Συρία με το ξέσπασμα του εμφυλίου το 2011, πολεμώντας τον Ασαντ για λογαριασμό του Ισλαμικού Κράτους, της Αλ Κάιντα και της θυγατρικής τους Αλ Νούσρα, στην οποία είχε αναφερθεί προφητικά ο Πούτιν. Από το 2017 επέβαλε την εξουσία του στην «τζιχαντιστική χωματερή» της επαρχίας Ιντλίμπ ως αρχηγός της Hayat Tahrir al Islam (HTS). Ωσπου μια ωραία πρωία οι πάτρωνές του τον ανέσυραν, για να καταλάβει με έναν 12ήμερο περίπατο τη Χομς, τη Χάμα και εντέλει τη Δαμασκό. Είναι στ’ αλήθεια διασκεδαστική η προσπάθεια των ΗΠΑ και της Βρετανίας να συνδιαλαγούν με έναν πατενταρισμένο από τις ίδιες «τρομοκράτη», επικηρυγμένο για 10 εκατ. δολάρια. Σήμερα είναι «φίλος», αύριο μπορεί να ξαναγίνει εχθρός», αφού κάνει τη βρόμικη δουλειά. Μπορεί και να καταλήξει στον πάτο της θάλασσας, όπως ο Οσάμα μπιν Λάντεν.
