Απόψεις

Η διαγραφή του Λευτέρη Αυγενάκη ήταν αναπόφευκτη. Το στιλάκι «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» και το να σηκώνει χέρι ένας βουλευτής σε έναν πολίτη αποτελούν ανάρμοστη συμπεριφορά. Ο κ. Αυγενάκης ήταν υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης μέχρι πριν από λίγες ημέρες. Προφανώς δεν αντιλήφθηκε ότι απομακρύνθηκε από τη θέση του γιατί δεν είχε την αναμενόμενη αποτελεσματικότητα, σύμφωνα με την κρίση του πρωθυπουργού. Και, αντί να είναι προσεκτικός, συμπεριφέρθηκε προκλητικά..

«Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»: «Αφού εσύ δεν ξέρεις ποιος είσαι, γιατί ρωτάς εμένα να σου πω;». Αυτός ο διάλογος είχε γίνει μπροστά στους πολίτες που περίμεναν να επιβιβαστούν σε πτήση για τη Θεσσαλονίκη. Και ποιος ήταν «αυτός» που έπρεπε να τον ξέρει οπωσδήποτε ο «σεκιουριτάς» -άλλος νεολογισμός κι αυτός!- που του είχε, υπηρεσιακά, συστήσει να βάλει στον ιμάντα το χαρτοφύλακά του; Ηταν ο Φίλιππος Πετσάλνικος, λίγες μήνες μετά που έπαψε να είναι Πρόεδρος της Βουλής, αλλά θεωρούσε υποχρεωμένο τον υπάλληλο.

Ο Στέφανος Κασσελάκης επέστρεψε από την Αμερική και δείχνει αποφασισμένος να επιβεβαιώσει το πρωτοσέλιδο του «Ελεύθερου Τύπου» της περασμένης Κυριακής, με τίτλο «Τους τελειώνει ή τον τελειώνουν»..

Το πρώτο πλακίδιο του ντόμινο έπεσε με δύναμη… Οι ψίθυροι στους Δημοκρατικούς για απόσυρση του Μπάιντεν από την προεδρική κούρσα απέκτησαν πλέον φωνή και πρόσωπο..

Με τον κακό χαμό που γίνεται στη Γαλλία και στην Αμερική, οι αυριανές εκλογές στη Βρετανία περνάνε σχεδόν «στο ντούκου». Και γιατί όχι; Εκεί οι εθνολαϊκιστές του Reform UK δεν διεκδικούν την εξουσία και ο αρχηγός τους, Νάιτζελ Φάρατζ, βρίσκεται πολύ μακριά από το να επαναλάβει τους θριάμβους του Τραμπ και της Λεπέν..

Και τα τρία δεν είναι καλός σύμβουλος στην πολιτική. Ο θυμός θολώνει τη σκέψη. Ο φόβος οδηγεί σε αδράνεια. Και τα πείσματα σε άσκοπες τριβές, οι οποίες φθείρουν όλους τους εμπλεκoμένους..

Βλέποντας χθες πρώτη μούρη και πρώτο τραπέζι πίστα -πλάι στην τόσο χαρούμενη υπουργό- και τη χαμογελαστή κυρία Λατινοπούλου, την πρωθιέρεια της Δικαιοσύνης, η οποία είχε τόσο δημιουργικό και ευφάνταστο ρόλο στην υπόθεση της ΝΟΒΑΡΤΙΣ, επιβεβαίωσα, για μια ακόμη φορά, τα δύο ζητήματα τα οποία, ειλικρινά, με θλίβουν περισσότερο από πολλά άλλα, στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα..

Είναι δεδομένο πως οι δύο πρώην πρωθυπουργοί και πρώην πρόεδροι της κεντροδεξιάς παράταξης έχουν κάθε δικαίωμα να εκφράζουν τις απόψεις τους..

Πόσοι/ες πια υπάρχουν ακόμα, έτοιμοι/ες να κάνουν καριέρα με την ιερή δέσμευση «θα νικήσω» ή «μπορώ να νικήσω» τον Μητσοτάκη; Oπως φαίνεται, αρκετοί και αρκετές. Oπως επίσης φαίνεται, κανένας και καμία δεν διδάχθηκε -όπως άλλωστε και ο ίδιος ο παθών- από τον κάζο του «φουνταριστού» Στ. Κασσελάκη, ο οποίος εισήγαγε στον πρόσφατο δημόσιο βίο το τρόπαιο της νίκης του Μητσοτάκη..

 Οταν η Ενωση Κέντρου κέρδισε, χωρίς αυτοδυναμία, τις εκλογές του Νοεμβρίου 1963, ο Γεώργιος Παπανδρέου αρνήθηκε τη στήριξη της ΕΔΑ και πήγε σε νέες εκλογές τον Φεβρουάριο του 1964. Βάσει της ψυχροπολεμικής θεωρίας του διαβόητου Αμερικανού πρέσβη Τζον Πιουριφόι το 1951, δεν ήταν δυνατόν οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση να στηρίζεται σε «πλειοψηφία λεοπαρδάλεως». Δηλαδή σε «κομμουνιστικές» ψήφους, που θα στιγμάτιζαν το στιλπνό, εθνικόφρον δέρμα της..