Απόψεις

Πριν από τρεις ημέρες το διεθνές μέσο ενημέρωσης Politico ανήρτησε ένα άρθρο με τίτλο «Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Ελλάδα οδεύει σε άλλη μία κατάρρευση». Εστίαζε στον αποκλεισμό Κασσελάκη από τη δυνατότητα να είναι και πάλι υποψήφιος για την προεδρία του κόμματος, στη διογκωμένη και εγκατεστημένη πλέον διχόνοια στο κόμμα, στον τοξικό λόγο, θύμα του οποίου έπεσε ο άνθρωπος που τον Σεπτέμβριο του ’23 εμφανίστηκε ως ο σωτήρας που θα το αναγεννούσε και θα του προσέφερε και πάλι τη χαμένη αίγλη που προσδίδει σε κάθε κόμμα η αισιοδοξία της κυβερνητικής προοπτικής..

Υπάρχουν διάφορες εκτιμήσεις για το πόσοι νέοι έφυγαν από την Ελλάδα ψάχνοντας ένα καλύτερο αύριο κατά τη διάρκεια της μνημονιακής εποχής. Αλλοι λένε 300.000, άλλοι 500.000. Τα τελευταία χρόνια κάποιοι από αυτούς επέστρεψαν, καθώς οι οικονομικές συνθήκες βελτιώθηκαν. Ομως, δεκάδες χιλιάδες παραμένουν ακόμα στο εξωτερικό. Κάποιοι έχουν φτιάξει για τα καλά τις ζωές τους και ούτε που το σκέφτονται να γυρίσουν. Κάποιοι το επιθυμούν, αλλά πρέπει να υπάρξουν συγκεκριμένα κίνητρα για να το αποφασίσουν..

Πάει μισός αιώνας από το ιστορικό δημοψήφισμα του 1974, που νομιμοποίησε οριστικά το διαζύγιο στην Ιταλία, τερματίζοντας τις προσπάθειες πολιτικο-θρησκευτικών κύκλων να ακυρώσουν τον νόμο του 1970. Στην Ελλάδα ο θεσμός αφενός του συναινετικού και αφετέρου του λεγόμενου «αυτόματου» διαζυγίου (δηλαδή ύστερα από τετραετή διάσταση, που σήμερα έχει γίνει διετής) θεσπίστηκε με την αλλαγή του Οικογενειακού Δικαίου το 1983..

Από τις 28 Δεκεμβρίου 2018 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προκαλέσει πανελλήνια θυμηδία, καθώς ο τέω πρόεδρος και πρωθυπουργός, Αλ. Τσίπρας, εγκαινίασε τους τυπωμένους μουσαμάδες, ως εκδοτήρια εισιτηρίων στο σταθμό «Συντριβάνι» του μετρό Θεσσαλονίκης! Ηταν και αυτό μια ακόμη έμπνευση τέως πρύτανη του ΑΠΘ, τον οποίο είχε διορίσει πρόεδρο της ανώνυμης εταιρίας Αττικό Μετρό, επί τριετία. Αν κάνετε αναδίφηση στο Ιnternet, θα διασκεδάσετε διαβάζοντας τις σχετικές αναρτήσεις στα social media. Είχε εμπνεύσει ακόμη και ποιητικές εξάρσεις:.

 Κάποια στιγμή, κάποια ευφάνταστα σενάρια κατασκευασμένα σε «κλειστούς κύκλους», ήθελαν τον κομήτη Στ. Κασσελάκη να συμπορεύεται με τον Ν. Ανδρουλάκη, σε ένα κοινό μέτωπο εναντίον του Κ. Μητσοτάκη. Όλα αυτά βέβαια κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος με την εξαέρωση του ΣΥΡΙΖΑ, με τις πολλαπλές εσωκομματικές ήττες του Στ. Κασσελάκη, ταυτόχρονα με την επανεκλογή του Ν. Ανδρουλάκη..

Αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα διεκδικούσε θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα των αντιθέσεων, είναι βέβαιο ότι θα καταλάμβανε μία από τις κορυφαίες θέσεις. Το Σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν ένα από τα πιο αποτελεσματικά tests. Μία εκ των αντιφάσεων αφορά στην εικόνα που παρουσίασαν δύο κόμματα της αντιπολίτευσης. Από τη μία, οι διαδικασίες που ανέδειξαν τον Νίκο Ανδρουλάκη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ -για δεύτερη φορά- και, από την άλλη, τα όσα έγιναν στον ΣΥΡΙΖΑ..

Πανηγυρίζει ο Νίκος Ανδρουλάκης. Κάτι που φαίνεται απολύτως λογικό. Αμφισβητήθηκε έντονα. Αναγκάστηκε να πάει σε εσωκομματικές εκλογές. Κατάφερε να κρατήσει την καρέκλα του προέδρου στο ΠΑΣΟΚ. Φαινομενικά πέτυχε τον στόχο του. .

Δύο ανάσες έμειναν ως τις 5 Νοεμβρίου και στην πλευρά των Δημοκρατικών δεν περισσεύει η αισιοδοξία. Τα δημοσκοπικά ευρήματα που φτάνουν στο στρατηγείο της Κάμαλα Χάρις δεν είναι καλά. Ομάδες του εκλογικού σώματος που άλλοτε ψήφιζαν μονοκούκι Δημοκρατικούς -ιδίως οι Αφροαμερικανοί- δείχνουν να αποστασιοποιούνται ή και να μεταστρέφονται..

Χθες βράδυ, κατά τις 8:15, παρακολουθώντας τη ροή των αποτελεσμάτων για την εσωκομματική αναμέτρηση Ανδρουλάκη - Δούκα,  ήταν φανερό ότι ο Ανδρουλάκης ερχόταν πρώτος, αφήνοντας τον Δούκα πολύ πίσω. Δεν χρειαζόταν να ακούσω καμία δήλωση από τον Δούκα «της αλλαγής», που νόμιζε ότι ήταν η μετενσάρκωση του… Ανδρέα Παπανδρέου..

Η πολιτική έχει, χρόνια τώρα, πάρει διαζύγιο από τις ιδεολογίες. Τουλάχιστον από τις κλασικές ιδεολογίες που διαμόρφωσαν τις πολιτικές πρακτικές στη σύγχρονη Ευρώπη, άλλες υπεύθυνες για την ανάπτυξη της οικονομίας, της ελευθερίας και της δημοκρατίας, άλλες για την ανάπτυξη σκληρών ολοκληρωτισμών στο όνομα της «νομοτελειακής νίκης του προλεταριάτου». Οι πρώτες, βέβαια, αυτές που αναπτύχθηκαν και συνδέθηκαν με τον κοινωνικό και τον οικονομικό φιλελευθερισμό, ήταν συνώνυμες με τη δημιουργία ανισοτήτων, περιθωριοποίησης και αποκλεισμού ολόκληρων κοινωνικών στρωμάτων. Το κενό προσπάθησε να καλύψει η σοσιαλδημοκρατία, με νέες πολιτικές αντιλήψεις και πρακτικές, κυρίως στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, κρατώντας αποστάσεις από τον άκρατο καπιταλισμό καθώς και τον μαρξισμό και τις «μεταφράσεις» του στο ευρωπαϊκό έδαφος. Και κάπως έτσι, μαζί με τις χιλιάδες σύγχρονες μεταλλάξεις, γκρεμίστηκαν όλα και ήρθε το τέλος όλων των ιδεολογιών, και της σοσιαλδημοκρατίας συμπεριλαμβανομένης..