Σχεδόν το 1/3 του συνόλου των εργαζομένων απολύθηκε, εκ των οποίων 300 δημοσιογράφοι. Είναι η εφημερίδα που έχει λάβει περισσότερα από 70 βραβεία Πούλιτζερ και, φυσικά, είναι η εφημερίδα που αποκάλυψε το συγκλονιστικό σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ. Κάτι που αποτελεί ιστορικό σημείο αναφοράς στην παγκόσμια δημοσιογραφία. Οπως και ολόκληρο το δημοσιογραφικό της οικοδόμημα λειτουργεί ως κορυφαίο πρότυπο. Μοιραία, ό,τι συμβαίνει σε αυτήν λειτουργεί κάπως σαν προειδοποιητικό καμπανάκι για το υπόλοιπο μιντιακό στερέωμα του πλανήτη.

Το γεγονός ότι απολύθηκε με email ακόμα και ο απεσταλμένος της εφημερίδας στο μέτωπο της Ουκρανίας είναι ενδεικτικό της συρρίκνωσης του ειδησεογραφικού ενδιαφέροντος που επιδιώκει να επιδείξει η εφημερίδα, προφανώς επηρεασμένη από τις όποιες μετρήσεις για το ενδιαφέρον του κοινού της. Πιθανότερο είναι όμως να έλαβε αυτήν την απόφαση υποτιμώντας τη σπουδαιότητα της δημοσιογραφικής-επαγγελματικής ματιάς του απεσταλμένου της στο μέτωπο μπροστά στον χυλό των social media στην εποχή όπου κυριαρχεί το δόγμα ότι «όποιος διαθέτει πληκτρολόγιο αυτομάτως νομίζει ότι μπορεί να γίνει και μέλος των συντακτικών ομάδων των μεγαλύτερων εφημερίδων του κόσμου».

Για πολλούς, ακόμα και ανταγωνιστές της, όπως σημείωσε και η New York Times, οι μαζικές απολύσεις κυρίως δημοσιογράφων της Washington Post δεν σχετίζονται με τα οικονομικά της στοιχεία. Επίσημες και ελεύθερες πληροφορίες αναφέρουν ότι η αξία της εφημερίδας εκτιμάται στα 100 εκατ. δολάρια. Ο ίδιος ο ιδιοκτήτης της διαθέτει περιουσία που πλησιάζει τα 300 δισ. δολάρια. Κάτι που σημαίνει ότι η απόφαση για θηριώδεις περικοπές έχουν ελάχιστη ή και καμία σχέση με την οικονομική διάσωση της εφημερίδας ούτε και με τη ζημία που επιφέρει η επικράτηση του ψηφιακού περιβάλλοντος.

Οι συνηθέστεροι λόγοι για τα οικονομικά προβλήματα ενός Μέσου τέτοιας εμβέλειας μπορεί να σχετίζονται είτε με τα δύσκολα δεδομένα της παγκόσμιας αγοράς είτε με τις υπόλοιπες δραστηριότητες του ιδιοκτήτη του είτε με την αδυναμία προσαρμογής στο νέο ψηφιακό περιβάλλον. Είτε ακόμα και με εξόφθαλμες πολιτικές επιδιώξεις. Είτε και σε συνδυασμούς των παραπάνω.

Στην προκειμένη περίπτωση, της Washington Post, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι τομείς που δέχθηκαν τις μεγαλύτερες περικοπές, σε βαθμό σχεδόν ολοκληρωτικής εξαφάνισης, είναι το αθλητικό ρεπορτάζ (ενδεικτικό των κοινωνικών χαρακτηριστικών των ΜΜΕ), ο τομέας διεθνών ειδήσεων (τάση για συρρίκνωση σε επίπεδο ειδήσεων τοπικού και εθνικού ενδιαφέροντος) και ο τομέας των βιβλιοπαρουσιάσεων και του πολιτισμού (αυτονόητες οι ερμηνείες της επιλογής). Μπροστά μας είναι η μικρογραφία μιας παγκόσμιας τάσης. Και αυτό δεν είναι καθόλου καλό, υπό την έννοια ότι η δημοσιογραφία εξακολουθεί να είναι θεμελιώδης κρίκος της ίδιας της Δημοκρατίας.