Φτηνότερες, οι φανέλες του Μαρόκου, που μια φανέλα του άσου της Εθνικής Μαρόκου και του Ολυμπιακού Αγιούμπ Ελ Κααμπί στοιχίζει 107 ευρώ. Πολύ φτηνότερες, οι φανέλες του Κουρασάο, που χωρίς όνομα παίκτη στις πλάτες κοστίζουν 35 ευρώ. Ολες οι προηγούμενες τιμές στα επίσημα ηλεκτρονικά καταστήματα των ομοσπονδιών των αντίστοιχων εθνικών ομάδων συν τα ταχυδρομικά, που για την Ελλάδα στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι 25 ευρώ. Πολλά; Σε καμία περίπτωση για ένα σπορ όπως το ποδόσφαιρο που από λαϊκό άθλημα πάει να γίνει άθλημα των πλουσίων, με τους φτωχούς να βλέπουν τα ματς από την τηλεόραση. Eνα σπορ που η FIFA θέλει να παρουσιάσει σαν υπεράνω φύλου και θρησκείας, παρουσιάζοντας στα διαφημιστικά της διαιτητίνες με ισλαμικές μαντίλες, όταν πολύ καλά ξέρει ότι στις αραβικές χώρες μια γυναίκα δεν θα διανοείτο να πάει μόνη και να κάτσει στην κερκίδα.

Το ποδόσφαιρο όμως έχει γίνει ένα παιχνίδι στον κόσμο του πουθενά. Ευτυχισμένοι οπαδοί αγκαλιάζονται και πανηγυρίζουν επειδή κερδίζουν μόνιμα στις διαφημίσεις των στοιχηματικών εταιριών. ΑΜΕΑ, παιδιά του Τρίτου Κόσμου και υπερήλικες εμφανίζονται στα διαφημιστικά promo των ομοσπονδιών και μόνο οι διαφημίσεις των crypto νομισμάτων θυμίζουν ότι το ποδόσφαιρο είναι μια μεγάλη μπίζνα που ψάχνει πελάτες.

Η FIFA βασίζεται στην άρνηση από τον οπαδό της αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Οτι θα πιστέψει ότι το cooling break, οι προσωρινές παύσεις των αγώνων για να δροσιστούν οι ποδοσφαιριστές, είναι ένα ανθρώπινο μέτρο και όχι ένα κόλπο για να αποκτήσει το ποδόσφαιρο δύο ακόμα μίνι ημίχρονα όπου θα παίζονται διαφημίσεις όπως στο μπάσκετ. Οτι ένας χείμαρρος νέων ηλεκτρονικών μέσων και κανονισμών υπάρχει για να κάνει το ποδόσφαιρο δίκαιο και όχι για να το κάνει πιο περίπλοκο και πιο άδικο, αφού «δείξε μου ένα κόρνερ σε ριπλέι και θα σου βρω κάτι για να σφυρίξω πέναλτι».

Το ποδόσφαιρο φτιάχτηκε για τα παιδιά που με έναν μαρκαδόρο έγραφαν το όνομα του αγαπημένου τους παίκτη στη φανέλα τους. Για τα παιδιά που θα αγαπούσαν αυτό που έβλεπαν και όταν μεγάλωναν, δεν θα χρειαζόντουσαν μισή ντουζίνα μηχανήματα για να τους δείχνουν αυτό που θα έπρεπε να έχουν δει. Εκτός αν είναι το νέο κοινό, που κλεισμένο στις σουίτες του γηπέδου βλέπει το ματς μόνο στο ριπλέι. H FIFA δεν πουλάει θέαμα, αλλά την ψυχή του ποδοσφαίρου.

Ο χαρακτήρας του Ελληνα και η αξία του posokanei

Ας ξεκινήσουμε από το ότι οι Ελληνες την εποχή που κρέας έτρωγαν τις Κυριακές, όταν έρχονταν στο τσακίρ κέφι, έσπαγαν τα πιάτα στις ταβέρνες. Σε αντίθεση με τους Ολλανδούς, που στα αμερικανικά το «να βγούμε ολλανδικά» σημαίνει ραντεβού όπου ο κάθε ένας πληρώνει τα δικά του. Εμείς τσακωνόμαστε ποιος θα πληρώσει πρώτος, ακόμα και αν αύριο τα λεφτά θα μας λείψουν. Είναι ο χαρακτήρας μας και όποιου του αρέσει. Οι υπόλοιποι μπορούν να θαυμάζουν τη Βόρεια Ευρώπη, που μέχρι να πληρώσουν πρέπει να γίνει ΕΔΕ για να βρεθεί ποιος έφαγε την επιπλέον κάπαρη.

Λαμβάνοντας υπόψη τον χαρακτήρα των Ελλήνων, δεν πρόκειται να λιώσουμε πάνω από το posokanei, την εφαρμογή των υπουργείων Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Ανάπτυξης, για να δούμε ποιο σούπερ μάρκετ πουλάει φτηνότερα τα γιαούρτια χωρίς πέτσα. Από την άλλη, όμως, είναι χρήσιμο.

Οποιος ανοίξει την εφαρμογή και ζητήσει να συγκριθούν οι τιμές βλέπει, για παράδειγμα, ότι στο νεσκαφέ δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά από σούπερ μάρκετ σε σούπερ μάρκετ, ενώ σε λιγότερο δημοφιλή προϊόντα οι διαφορές είναι μεγάλες. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο καταναλωτής πρέπει να προστατεύει τον εαυτό του.

O ΜΝΗΣΤΗΡΑΣ-ΑΟΥΤΣΑΪΝΤΕΡ!

Το ΠΑΣΟΚ είναι μια οικογένεια. Η σχέση των παραγόντων του κόμματος με τον Νίκο Ανδρουλάκη είναι σαν τους κληρονόμους που περιμένουν τη θεία να αποδημήσει εις Κύριον για να μπούνε στο δωμάτιο. Μόνο που το δωμάτιο του αρχηγού χωράει μόνο έναν.

Παράδειγμα, η Αννα Διαμαντοπούλου και ο Χάρης Δούκας. Ο Δούκας θέλει να πάει το ΠΑΣΟΚ πριν από τις εκλογές στον Τσίπρα. Το «να συνεργαστούμε πριν τις εκλογές», που λέει ο Δούκας, λαμβανομένης υπόψη της προϊστορίας του Τσίπρα με τους Αλαβάνους και τους λοιπούς, σημαίνει μετατροπή του ΠΑΣΟΚ από κόμμα σε συνιστώσα. Από την άλλη, ο Δούκας θέλει να παρουσιάσει τη μη ανάληψη της προεδρίας από τη Διαμαντοπούλου σαν προπονητή της δεύτερης ομάδας της Ν.Δ. Ο Παύλος Γερουλάνος κρατάει χαμηλό προφίλ, ενώ ο Ανδρουλάκης τούς αφήνει να σκοτώνονται. Μόνο που μέχρι να σκοτωθούν δεν θα έχει μείνει τίποτα όρθιο.

Τι γίνεται όμως αν υπάρχει ένα αουτσάιντερ που θα εμφανιστεί όταν όλοι θα έχουν εξαντληθεί;

Το σκεφτόμουνα όταν ρώτησα έναν παλιό συνεργάτη του Κώστα Σημίτη ποιον βλέπει φαβορί για την προεδρία και μου απάντησε τον Μόραλη. Απίθανο, αφού ναι μεν ο πατέρας του ήταν υπουργός του ΠΑΣΟΚ, αλλά ο ίδιος δεν ανακατεύτηκε ποτέ στα κομματικά. Σαν σκέψη, όμως, λογική. Οι σημερινοί να ξεκάνουν όλοι όλους και από το πουθενά να εμφανιστεί κάποιος και να πάρει το δωμάτιο της θείας.