Γράφει ο Στέφανος Τζανάκης

Αλήθεια τρίτη: Καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του 2012 προετοιμαζόταν για την τελική νίκη, είχε χρησιμοποιήσει κατά κόρον τα περί ανθρωπιστικής κρίσης, όπως και τα περί μαζικών αυτοκτονιών, λόγω της γιγάντωσης της ανεργίας, εξαιτίας της κρίσης. Τα επίσημα στοιχεία -που έδειχναν ότι η Ελλάδα εξακολουθούσε να έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών στην Ευρώπη- δεν έπειθαν κανέναν. Αλήθεια τέταρτη: Ολα αυτά ξεχάστηκαν με την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το πρόβλημα «ξεπεράστηκε» με τα σχολικά γεύματα σε πολλά από τα δημοτικά σχολεία, λες και η κρίση αφορούσε μόνον τις οικογένειας με παιδιά μικρής ηλικίας.

Αλήθεια πέμπτη: Επτά μήνες μετά την εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι δεν έχουν καμία αξία οι δηλώσεις της κυβέρνησης περί «ανάπτυξης για όλους» όταν λιποθυμούν παιδιά στα σχολεία. Αλήθεια έκτη: Αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση μιας είδησης για λιποθυμία μαθήτριας λόγω πείνας, ο πρώην πρωθυπουργός δήλωσε ότι το κονδύλι για τα σχολικά γεύματα έχει περικοπεί στο μισό – για να απαντήσει η κυβέρνηση ότι, αντιθέτως, έχει αυξηθεί. Πού είναι η αλήθεια;

Η αλήθεια είναι ότι όταν μια μαθήτρια λιποθυμά λόγω πείνας το 2020, κανένα κόμμα από αυτά που έχουν κυβερνήσει δεν δικαιούται να κουνά το δάκτυλο. Η ευθύνη είναι γενικευμένη – και, αντί για δηλώσεις, θα έπρεπε να υπάρχει εγρήγορση για την από κοινού αντιμετώπιση του προβλήματος.

Σε κάθε περίπτωση, αν ο Αλέξης Τσίπρας επενδύει σε ένα «αφήγημα» που λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝ.ΕΛ. είχαν λύσει το πρόβλημα και ήλθε η Ν.Δ. να πάρει την μπουκιά από το στόμα στα παιδιά που πεινούν λόγω ανέχειας, θα δυσκολευθεί να βρει πολίτες να τον παρακολουθήσουν, μιας και έχει μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη δυστυχία ενός κομματιού της ελληνικής κοινωνίας.

Από την έντυπη έκδοση

*Ο Στέφανος Τζανάκης είναι διευθυντής έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου