Γράφει ο Γιάννης Τσαπρούνης

ΚΑΙ ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται πως δίνει μεγαλύτερη σημασία στους αριθμούς από ό,τι στους ανθρώπους. Τρέμει τους αριθμούς των δημοσκοπήσεων που δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διαρκώς υποχωρεί. Θεωρεί, λοιπόν, ότι αν εκμεταλλευτεί τον αληθινό πόνο των ανθρώπων, θα ανεβάσει τους αριθμούς του.

ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ στη λαϊκιστική ρητορική που είχε υιοθετήσει έως την ημέρα που μπήκε στο Μαξίμου ως πρωθυπουργός. Μέχρι τις 25 Ιανουαρίου 2015 υπήρχε ανθρωπιστική κρίση. Οι πολίτες δεν είχαν να φάνε. Πέθαναν από τα μαγκάλια που άναβαν για να ζεσταθούν. Και αυτοκτονούσαν κατά χιλιάδες.

ΣΥΜΦΩΝΑ με το συριζαϊκό αφήγημα, όλα αυτά τελείωσαν με τη διακυβέρνηση Τσίπρα. Τα πιάτα ήταν γεμάτα στο τραπέζι. Τα καλοριφέρ δούλευαν στο φουλ. Και κανένας βέβαια δεν σκεφτόταν να αυτοκτονήσει.

ΤΩΡΑ πια είναι αργά για να πιστέψει κανείς και πάλι τον Αλέξη Τσίπρα. Με αυτά τα επιχειρήματα κέρδισε τρεις κάλπες το 2015. Ξεχνάει, όμως, ότι έχασε σε τέσσερις απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις πριν από λίγους μήνες. Και ξαναζεσταμένο πολιτικό φαγητό δεν… τρώγεται από τους πολίτες.

ΜΕΣΑ στην απόγνωσή του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σε λίγο θα μας πει ότι θα σκίσει και τα Μνημόνια.

ΑΛΛΑ το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Δεν σηκώνει μικροκομματική εκμετάλλευση. Από κανένα κόμμα και από κανέναν πολιτικό. Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Η χώρα βγήκε από την εποχή των Μνημονίων. Δεν έχουν, όμως, ξεπεραστεί οι συνέπειες της χρεοκοπίας και της δεκαετούς κρίσης. Θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να επιστρέψουμε σε πραγματική κανονικότητα.

ΜΕΓΑΛΟ μέρος της κοινωνίας υποφέρει ακόμα. Νοικοκυριά δεν έχουν να πληρώσουν τις βασικές τους ανάγκες. Το δάνειο ή το ενοίκιο. Το ηλεκτρικό ρεύμα ή το νερό. Το σούπερ μάρκετ και το καθημερινό φαγητό. Τα ρούχα και τα φροντιστήρια των παιδιών. Αυτοί οι πολίτες, αυτές οι οικογένειες χρειάζονται στήριξη.

ΤΟ θετικό είναι πως όσο καλυτερεύουν οι αριθμοί της οικονομίας τόσο θα διορθώνεται και η κατάσταση στην πραγματική οικονομία. Και τα κόμματα ας μην τσακώνονται για την ποσότητα των σχολικών γευμάτων. Η επιτυχία της χώρας θα είναι όταν δεν θα υπάρχει ανάγκη ούτε για σχολικά γεύματα ούτε για επιδόματα και μερίσματα. Γιατί αυτό θα σημαίνει πως οι πολίτες θα μπορούν να καλύπτουν τις προς το ζην ανάγκες τους από τα εισοδήματά τους. Εως τότε λιγότερα λόγια και περισσότερα έργα…

Από την έντυπη έκδοση

*Ο Γιάννης Τσαπρούνης είναι διευθυντής σύνταξης του Ελεύθερου Τύπου