Ο Κιλιάν Εμπαπέ και η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γαλλίας θα ταξιδέψουν στη Βόρεια Αμερική σε λίγες μέρες, ονειρευόμενοι να κατακτήσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο για τρίτη φορά.
Για τον πολιτικά αποδυναμωμένο πρόεδρο της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, αυτή θα είναι μια τελευταία ευκαιρία να επωφεληθεί από την ποδοσφαιρική επιτυχία, με έναν τρόπο που μέχρι στιγμής έχει αποτύχει να καταφέρει.
«Όταν πρόκειται για το ποδόσφαιρο, ο πρόεδρος δεν χρειάζεται απολύτως καθόλου να το πιέσει, μπορεί να μιλάει γι’ αυτό με τις ώρες», δήλωσε στο POLITICO ο Καρλ Ολίβ, ένας βουλευτής που βρίσκεται κοντά στον Μακρόν. «Υπάρχουν λίγες ευκαιρίες για να ενωθεί ο κόσμος… θα ήταν ωραίο να έχουμε μια στιγμή όπου, αφήνοντας στην άκρη τις απόψεις, θα μπορούμε να γιορτάσουμε».
Η θητεία του 47χρονου προέδρου συνέπεσε με μία από τις πιο επιτυχημένες περιόδους στην ιστορία του ανδρικού ποδοσφαίρου στη Γαλλία. Από την εκλογή του το 2017, οι «Μπλε» κέρδισαν το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2018, κατέκτησαν τον τίτλο του UEFA Nations League το 2021, τερμάτισαν δεύτεροι στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 και έφτασαν στα ημιτελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου UEFA το 2024.
Ωστόσο, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες να συνδεθεί με τις επιδόσεις της ομάδας —από το μουσκεμένο από τη βροχή βάθρο στη Μόσχα το 2018 έως τα κατηφή αποδυτήρια της Ντόχα το 2022— ο Μακρόν έχει δυσκολευτεί να μετατρέψει είτε την ποδοσφαιρική δόξα είτε οποιαδήποτε άλλη γαλλική αθλητική επιτυχία σε πολιτικό καύσιμο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η νίκη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 επισκιάστηκε γρήγορα από ένα σκάνδαλο που αφορούσε τον αναπληρωτή προσωπάρχη του, ο οποίος είχε επιτεθεί σε διαδηλωτές ενώ παρίστανε τον αστυνομικό λίγες εβδομάδες νωρίτερα, και στη συνέχεια από τις μαζικές διαδηλώσεις των «Κίτρινων Γιλέκων» που ξεκίνησαν εκείνο το φθινόπωρο. Ο Μακρόν απέτυχε επίσης να αποκομίσει μια ορατή ώθηση στη δημοτικότητά του από τους επιτυχημένους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024, οι οποίοι πραγματοποιήθηκαν ενώ η χώρα ήταν ακόμα συγκλονισμένη από την ατυχή απόφασή του να διαλύσει το κοινοβούλιο.
Μια επιτυχημένη πορεία των Γάλλων στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία του Μακρόν για μια θετική εθνική στιγμή που θα καθορίσει τη θητεία του.
Σε περίπτωση που η ομάδα κερδίσει, μπορεί να προσφέρει το είδος της αθλητικής ευφορίας που παραμερίζει την πολιτική, προσφέροντας στον Μακρόν έναν θετικό επίλογο σε μια επίπονη δεύτερη θητεία, κατά την οποία έχασε την πλειοψηφία του στο κοινοβούλιο, αντιμετώπισε μαζικές διαδηλώσεις και είδε τα ποσοστά δημοτικότητάς του να βυθίζονται στο χαμηλότερο επίπεδο όλων των εποχών.
«Στις μέρες μας, υπάρχουν λίγες στιγμές που η χώρα μας είναι σε θέση να ενωθεί», δήλωσε ο Ολίβ, ο οποίος εργαζόταν ως αθλητικός δημοσιογράφος πριν εκλεγεί στην Εθνοσυνέλευση το 2022. «Η κοινωνία έχει αλλάξει, και θα έλεγα ότι η πανδημία είχε αντίκτυπο, η Μέση Ανατολή είχε αντίκτυπο και ο πόλεμος στην Ουκρανία είχε αντίκτυπο. Σε σύγκριση με αυτές τις ανθρώπινες τραγωδίες, το ποδόσφαιρο έρχεται πραγματικά σε δεύτερη μοίρα — είναι μια μακρινή δεύτερη, τρίτη ή τέταρτη προτεραιότητα».
Νίκη σε πνεύμα αρμονίας
Οι «Μπλε» δεν αποτελούσαν πάντα παράγοντα εθνικής ενότητας.
Καθώς όλο και περισσότερα παιδιά μεταναστών εντάσσονταν στην ομάδα τη δεκαετία του 1990, αυτή έγινε ένας βολικός στόχος για ακροδεξιούς προβοκάτορες όπως ο Ζαν-Μαρί Λεπέν, ο ιδρυτής του κύριου ακροδεξιού κόμματος της Γαλλίας, το οποίο τώρα ονομάζεται «Εθνικός Συναγερμός». Ο Λεπέν είχε δηλώσει το 1996 ότι είναι «τεχνητό να φέρνουμε παίκτες από το εξωτερικό και να τους αποκαλούμε εθνική ομάδα της Γαλλίας».
Όμως, η φυλετική σύνθεση της ομάδας έγινε πηγή υπερηφάνειας όταν η Γαλλία κατέκτησε το πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο δύο χρόνια αργότερα. Η ομάδα ενσάρκωνε τη γενιά black-blanc-beur, με μαύρους, λευκούς και Άραβες Γάλλους πολίτες να ζουν —και να κερδίζουν— σε πνεύμα αρμονίας.
Ο διάσημος Γαλλομαροκινός κωμικός Τζαμέλ Ντεμπούζ είχε αστειευτεί χαρακτηριστικά ότι ο σταρ της ομάδας Ζινεντίν Ζιντάν, ο οποίος είναι αλγερινής καταγωγής, είχε «καταργήσει τον ρατσισμό για 48 ώρες» αφού σκόραρε δύο φορές για να κερδίσει τη Βραζιλία με 3-0.
Ο τότε πρόεδρος Ζακ Σιράκ, ο οποίος υπήρξε εμφανής υποστηρικτής της ομάδας, είδε τη δημοτικότητά του να αυξάνεται στον απόηχο της νίκης. Μια δημοσκόπηση έδειξε ότι τα ποσοστά αποδοχής του εκτινάχθηκαν κατά 11 ποσοστιαίες μονάδες μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Η ποδοσφαιρική επιτυχία της Γαλλίας τα τελευταία χρόνια έχει ενισχύσει τη δημοτικότητα της ομάδας και έχει καταστήσει πολιτικά ριψοκίνδυνο το να επιτίθεται κανείς στους ποδοσφαιριστές της χώρας — ακόμη και για την ακροδεξιά. Έδωσε επίσης στον Μακρόν την ευκαιρία να σφυρηλατήσει τη δική του σχέση με την εθνική ομάδα.
Ο Ζαν-Μπατίστ Γκεγκάν, ειδικός στη γεωπολιτική του αθλητισμού που διδάσκει στο διάσημο πανεπιστήμιο Sciences Po, δήλωσε ότι η ομάδα έδωσε στον Μακρόν —ο οποίος αρχικά παρουσιάστηκε ως ένα ανατρεπτικό πολιτικό outsider— έναν τρόπο να τονίσει τον δικό του «δυναμισμό, τη ζωτικότητα, τη νεότητα και την ενέργειά του» συνδέοντας τον εαυτό του με τους παίκτες της.
Από το να στέκεται όρθιος πάνω σε ένα τραπέζι με τα χέρια σηκωμένα κατά τη διάρκεια της νίκης της Γαλλίας το 2018, μέχρι τις προσπάθειές του να παρηγορήσει έναν Εμπαπέ-ράκος μετά την ήττα στον τελικό του 2022 από την Αργεντινή, ο Μακρόν έχει συχνά κατηγορηθεί ότι προσπαθεί να εισχωρήσει στο συναισθηματικό κέντρο των ποδοσφαιρικών θριάμβων της Γαλλίας.
Ένας αξιωματούχος που είδε τον Γάλλο πρόεδρο κατά τη διάρκεια του ημιτελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022 στο Κατάρ, και στον οποίο παραχωρήθηκε ανωνυμία για να μιλήσει ειλικρινά, δήλωσε ότι ο Μακρόν ήταν ενεργά προσηλωμένος και φώναζε καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα καθώς η Γαλλία αντιμετώπιζε το Μαρόκο.
Και αυτό ξεπερνά το ποδόσφαιρο: Ένας ενθουσιασμένος Μακρόν πανηγύρισε εμφανώς όταν ο σταρ της κολύμβησης Λεόν Μαρσάν κέρδισε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού 2024, ενώ δεν δίστασε να πιει μια μπίρα μονορούφι στα αποδυτήρια των νικητών του πρωταθλήματος ράγκμπι της Γαλλίας.
«Ο Μακρόν είναι πιθανώς ο Γάλλος πρόεδρος που έχει προχωρήσει περισσότερο από κάθε άλλον όσον αφορά την αξιοποίηση των σπορ και το ενδιαφέρον του για το ποδόσφαιρο», δήλωσε ο Γκεγκάν. «Έχει καταστήσει το ποδόσφαιρο βασικό μέρος του πολιτικού του μηνύματος».
Παράλληλες πορείες
Ο Μακρόν έχει επίσης θολώσει όλο και περισσότερο τα όρια μεταξύ πολιτικής και ποδοσφαίρου, πλαισιώνοντας συχνά τις οικονομικές και πολιτικές επιτυχίες με τη γλώσσα του αθλητικού θριάμβου.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα, δημοσίευσε ένα γράφημα εμπνευσμένο από τη φανέλα της εθνικής ομάδας της Γαλλίας για να γιορτάσει το γεγονός ότι η Γαλλία τερμάτισε πρώτη σε αριθμό έργων ξένων άμεσων επενδύσεων για έβδομη συνεχή χρονιά.
Cette année encore, les investisseurs étrangers choisissent la France !
C’est le résultat de notre stratégie d’attractivité. Nous pouvons être fiers de réindustrialiser le pays, créer des emplois et faire rayonner nos territoires.
Choose France ! 🇫🇷 pic.twitter.com/9CNOfKsKfr
— Emmanuel Macron (@EmmanuelMacron) May 21, 2026
Η σχέση του Μακρόν με τον σημερινό αστέρα της Γαλλίας, τον Εμπαπέ, έχει προσελκύσει ιδιαίτερη προσοχή. Το 2022, ο Γάλλος πρόεδρος έφτασε στο σημείο να παρέμβει απευθείας σε μια προσπάθεια να πείσει τον παίκτη να παραμείνει στην Παρί Σεν Ζερμέν αντί να μεταγραφεί στον ισπανικό κολοσσό, τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Εμπαπέ παρέμεινε, αλλά τελικά υπέγραψε στη Μαδρίτη —τον σύλλογο που είδωλοποιούσε μεγαλώνοντας— δύο χρόνια αργότερα.
Οι δύο άνδρες μοιράζονται εντυπωσιακά παράλληλες πορείες, με σημαντική επιτυχία σε νεαρή ηλικία —ο Εμπαπέ κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο ως έφηβος, ενώ ο Μακρόν έγινε ο νεότερος πρόεδρος στην ιστορία της Γαλλίας— έντονη παρακολούθηση από τα μέσα ενημέρωσης και μια τάση να προκαλούν αντιδράσεις με ωμές δημόσιες δηλώσεις. Ο Εμπαπέ έχει επίσης μιλήσει δημόσια κατά της γαλλικής ακροδεξιάς.
«Οι πορείες του Μακρόν και του Εμπαπέ είναι συνυφασμένες», δήλωσε ο Γκεγκάν. «Αν ο Εμπαπέ κερδίσει άλλο ένα Παγκόσμιο Κύπελλο προτού ο Μακρόν αποχωρήσει από το αξίωμά του, αυτό θα γίνει αναπόφευκτα μέρος της ιστορίας που θα αφηγείται ο Μακρόν και για τη δική του προεδρία».
Όπως και για τον Μακρόν, τα τελευταία χρόνια ήταν δύσκολα για τον Εμπαπέ. Ο πρώην σύλλογός του, η Παρί Σεν Ζερμέν, κατέκτησε το UEFA Champions League —το πιο διάσημο τρόπαιο του ευρωπαϊκού συλλογικού ποδοσφαίρου— δύο φορές μετά την αποχώρησή του, ενώ ο ίδιος δυσκολεύεται να συγκεντρώσει τίτλους στη Μαδρίτη.
Και όπως ο Μακρόν, έτσι και ο Εμπαπέ χρειάζεται μια μεγάλη διεθνή νίκη για να ξεχάσει τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζει στην πατρίδα του.
Ροή Ειδήσεων 
