Μα, τι χαρά έχουν οι ΣΥΡΙΖΑοι κάθε φορά που ένας συνδικαλιστικός φορέας κάνει απεργία και διαλύει το κέντρο της Αθήνας. Δεν περιγράφεται. Αλλωστε δεν το κρύβουν. Σπεύδουν να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους. Εκαναν στάση εργασίας οι 25 του μετρό που έχουν στην ευθύνη τους τη λειτουργία του; Επικράτησε ενθουσιασμός. Κι ενώ μερικοί ήταν δίβουλοι αν έπρεπε να τους υποστηρίξουν, οι περισσότεροι δήλωναν υπέρ των… κινηματιών.
Γράφει η Άννα Παναγιωταρέα
Και μετά αναρωτιούνται γιατί οι πολίτες τους γυρνούν την πλάτη; Γιατί πια δεν γίνεται 21 υπάλληλοι που έχουν οργανική θέση στα εκδοτήρια εισιτηρίων, που είχαν προσληφθεί και είχαν υπογράψει ότι θα δουλέψουν στα εκδοτήρια, τώρα να μη θέλουν να επιστρέψουν… στα εκδοτήρια. Προτιμούν να μείνουν στα διοικητικά γραφεία που τους πήγαν λόγω… συντρόφων.
Στην Ελλάδα παρουσιάζεται το μοναδικό φαινόμενο: Κάποιος προσλαμβάνεται στο Δημόσιο ή σε φορέα του ευρύτερου τομέα για μια συγκεκριμένη δουλειά. Μετά όμως από λίγο εξηγεί ότι πήρε αυτή τη θέση γιατί δεν μπορούσε να πάρει εκείνη την άλλη που πράγματι ήθελε. Και τώρα που είναι μέσα, εκ του ασφαλούς τη… διεκδικεί. Αυτό απαιτούν και οι 21 που… απαγόρευσαν στο μετρό να λειτουργεί.
Ξέρετε, για παράδειγμα, πόσοι λίγοι καθηγητές των ΑΕΙ, μετά την πρώτη πενταετία διορισμού τους, κρατούν την ειδικότητα που έχει αναγραφεί στο ΦΕΚ του διορισμού τους; Σε άλλο γνωστικό αντικείμενο έγινε η εκλογή τους και άλλα πράγματα αποφασίζουν να διδάξουν. Και αυτοί δεν είναι και η πιο ακραία περίπτωση.
Απορίας άξιον, όμως, ότι ποτέ υπουργός Παιδείας δεν θέλησε να ερευνήσει το θέμα. Θα βρισκόταν προ εκπλήξεων.
Αλλά από παρόμοια αντίληψη δεν εμφορούνται και οι προσλαμβανόμενοι με σύμβαση ορισμένου χρόνου; Συνήθως απεργούν μόλις πλησιάζει ο χρόνος λήξης της σύμβασης. Ο λόγος; Να μονιμοποιηθούν…
Οι 21 αρνούμενοι να επιστρέψουν στις οργανικές τους θέσεις στα εκδοτήρια στο ΜΕΤΡΟ, οι συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου, οι αποσπασμένοι οπουδήποτε, όλοι πιστεύουν ότι θα υπάρξει «ένα μέσον» που θα τους βοηθήσει να μη γίνει αυτό για το οποίο έχουν προσληφθεί ή για να παραμείνουν μόνιμα. Δεν ξέρουν οι συμβασιούχοι ότι στο οκτάμηνο που θα λήξει η σύμβασή τους πρέπει να φύγουν; Φυσικά και το ξέρουν. Αλλά όταν την υπέγραφαν σκέφτονταν ότι «κάτι» θα γίνει να μονιμοποιηθούν.
Κι εδώ που τα λέμε και γιατί να μην το πιστεύουν; Πόσες φορές το ελληνικό κράτος μονιμοποίησε όλους τους συμβασιούχους, πιστεύοντας ότι έτσι κερδίζονται εκλογές; Το έκανε η κυβέρνηση Καραμανλή το 2008, το έκανε και ο Τσίπρας το 2018. Γνωρίζετε το αποτέλεσμα. Οπως έλεγε ο Ευάγγελος Αβέρωφ, όταν βολεύεις πέντε, υπάρχουν άλλοι δέκα που θυμώνουν γιατί διορίστηκαν οι άλλοι και όχι αυτοί…
Από την έντυπη έκδοση
