Τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν συνήθως στο Ελληνικό. Αρκετά λογικό. Γνωρίζουμε όλοι πού βρίσκεται. Eίναι και το μεγαλύτερο φιλέτο της χώρας. Από το 2001 που έκλεισε το αεροδρόμιο είχαμε ακούσει πολλές και διαφορετικές προτάσεις για την αξιοποίησή του. Και το σημαντικότερο. Ποτέ δεν έχει ξαναγίνει μια επένδυση στη χώρα που να φτάνει -σε πλήρη ανάπτυξη- σχεδόν στα 8 δισεκατομμύρια ευρώ.
Γράφει ο Γιάννης Τσαπρούνης*
ΥΠΑΡΧΟΥΝ όμως γύρω μας δεκάδες επενδύσεις που βαλτώνουν σαν το Ελληνικό. Μπορεί το πρότζεκτ στο παλαιό αεροδρόμιο να έχει ιδιαίτερο συμβολισμό για την οικονομία και τη χώρα, αλλά το πρόβλημα είναι πως το κράτος μπλοκάρει με αρκετούς ευφάνταστους τρόπους κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία.
ΠΡΟΧΘΕΣ εγκαινιάστηκε το μεγαλύτερο αιολικό πάρκο της Ελλάδας, στον Καφηρέα της Εύβοιας. Το ύψος της επένδυσης έφτασε στα 300 εκατομμύρια ευρώ. Ποιος γνωρίζει, όμως, ότι το πρότζεκτ ξεκίνησε το 2007; Απαιτήθηκαν άδειες, εγκρίσεις και γνωμοδοτήσεις από περισσότερες από 40 υπηρεσίες. Στη συνέχεια, ήρθε η σειρά των προσφυγών από κατοίκους και μέχρι να βγει η απόφαση από το Συμβούλιο της Επικρατείας χάθηκαν ακόμα δυο χρόνια. Για να μπορέσει να ολοκληρωθεί η αδειοδότηση του αιολικού πάρκου χρειάστηκαν και τροπολογίες στη Βουλή. Ετσι, πέρασαν 12 ολόκληρα χρόνια.
ΑΝ συνεχίσουμε με τους ίδιους ρυθμούς, είναι αρκετά πιθανό η απολιγνιτοποίηση στη διαδικασία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας αντί για το 2028 -τέθηκε ως στόχος από τον πρωθυπουργό- να ολοκληρωθεί γύρω στο… 2128. Και βέβαια μετά να μην αρχίζουμε να γκρινιάζουμε γιατί δεν θα μπορέσουμε ποτέ να πιάσουμε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης.
ΓΙΑ να ανοίξει κάποιος μια μικρή επιχείρηση χρειάζονται από κάποιες εβδομάδες έως αρκετοί μήνες. Για να προχωρήσει μια μεσαίου μεγέθους επένδυση απαιτούνται έως και δύο χρόνια. Και για να ξεκινήσει κάποιο μεγάλο πρότζεκτ εκατοντάδων εκατομμυρίων μπορεί να απαιτηθούν έως και δεκαπέντε χρόνια.
ΕΙΝΑΙ τόσο πολύπλοκη η γραφειοκρατική διαδικασία που εύκολα μπορεί να «αναγκάσει» οποιονδήποτε θέλει να επενδύσει στην Ελλάδα να σηκωθεί να φύγει και να πάει σε κάποια άλλη χώρα. Δεν υπάρχουν χωροταξικά σχέδια, δεν είναι ξεκάθαρισμένες οι χρήσεις γης και η αδειοδότηση γίνεται «μπαλάκι» από υπηρεσία σε υπηρεσία, από υπουργείο σε υπουργείο, ενώ χρειάζονται και κάποια χρόνια για τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης, καθώς πάντοτε εμφανίζονται κάτοικοι ή συλλογικότητες που προσφεύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Διαβάστε Επίσης
ΧΡΟΝΟΣ δεν υπάρχει πια. Δεν μπορούμε να πετάμε στα σκουπίδια σημαντικά επενδυτικά πρότζεκτ που θα άλλαζαν τη χώρα. Η νέα κυβέρνηση έχει τη βούληση να δημιουργήσει ένα πραγματικά φιλοεπενδυτικό περιβάλλον. Και έχει έρθει η ώρα τα λόγια να γίνουν πράξεις. Είναι, ίσως, το δυσκολότερο και πιο κρίσιμο στοίχημα.
Από την έντυπη έκδοση
*Ο Γιάννης Τσαπρούνης είναι διευθυντής σύνταξης του Ελεύθερου Τύπου
