Δέσποινα Κονταράκη

Με ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο το ΒΒC αναρωτιέται τι συμβαίνει στην αμερικανική πολιτική σκηνή.

Τα επεισόδια στη Γαλλία συγκρίνονται από κάποιους με τον Μάη του ’68. Κατανοητός ο συνειρμός αλλά οι διαφορές είναι περισσότερες από τις ομοιότητες επειδή, 58 χρόνια μετά, ο κόσμος έχει αλλάξει ριζικά και αμετάκλητα. Τότε οι φοιτητές επιδίωκαν τη σύγκρουση με το συντηρητικό κατεστημένο, τώρα οι αιτίες είναι οικονομικές.

Οποιος πει ότι έχει τη λύση που θα καλμάρει τις διαδηλώσεις που συγκλονίζουν πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, θα πει ψέματα.

Δεν έχουν περάσει παρά μερικές εβδομάδες από τότε που η Δανή πρωθυπουργός απέρριψε εξοργισμένη ένα ακόμα μήνυμα για να φτιάξει τη μύτη της.

Για πολλά χρόνια μιλούσαμε για το χάσμα πολιτικής και οικονομικής φιλοσοφίας που χώριζε τον ευρωπαϊκό Βορρά από τον ευρωπαϊκό Νότο.

Για πολλά χρόνια στην Ελλάδα κυριαρχούσε η αντίληψη ότι για να είναι ή για να περνιέται κάποιος για προοδευτικός και ανήκων στην ευρύτερη Αριστερά έπρεπε να είναι κατά των επενδύσεων. Των ιδιωτικών, φυσικά, και κατά προτίμηση των ξένων.

«Καλέ, πώς κοκορεύεται έτσι; Δεν κέρδισε δα και το Νόμπελ», είναι το συνηθισμένο πείραγμα που κάνουμε σε ανθρώπους που υπερβάλλουν για τη δουλειά τους, χωρίς να κάνουν και σπουδαία πράγματα.

Πρόσφατα γράφαμε για τα αποτελέσματα της έρευνας PISA για τα Ελληνόπουλα, αλλά πρέπει να επανέλθουμε.

Πενήντα δύο χρόνια δεν είναι λίγα ούτε για ένα κόμμα ούτε για μία χώρα. Ειδικά για την Ελλάδα, η οποία σε αυτά τα 52 χρόνια άλλαξε ριζικά.

Ισως το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου δολαρίων (αλλά σε ευρώ) να είναι πόση Ευρώπη θέλουμε και από ποια απόσταση. Ως Ευρωπαίοι πολίτες εννοώ. Και εξηγούμαι: πριν από μερικά χρόνια οι Βρετανοί αποφάσισαν πως θέλουν να φύγουν από την Ε.Ε. και τώρα αρχίζουν να γλυκοκοιτάνε την επιστροφή τους. Την ίδια στιγμή, Σκωτσέζοι και Ουαλοί θέλουν να […]

Η στιγμή είχε τον συμβολισμό και την αξία της. Η παρουσία του πρωθυπουργού στα γραφεία της Ειδικής Υπηρεσίας Συντονισμού του Ταμείου Ανάκαμψης για την υποβολή του τελευταίου αιτήματος πληρωμής ολοκληρώνει έναν σχεδόν ιστορικό κύκλο για την Ελλάδα. Ομως το κουμπί που πάτησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή ενός νέου κύκλου […]

Οι πανηγυρισμοί για τη μεγάλη νίκη της Εθνικής Ελλάδας έναντι της Γερμανίας κρατούν ακόμα. Και λογικό είναι, αφού η ομάδα του Γιοβάνοβιτς πέτυχε το ιστορικό 1-0 στο Αουγκσμπουργκ, κάνοντας όλη την Ευρώπη να παραμιλά.

Συνήθως οι πολιτικές κάλπες τραβούν το ενδιαφέρον, όμως όλες έχουν τη σημασία τους. Πριν από λίγες ημέρες, στις 21 Σεπτεμβρίου, έκλεισαν οι κάλπες της ψηφοφορίας για τον σχεδιασμό των νέων χαρτονομισμάτων του ευρώ.

Τα εκλογικά αποτελέσματα στο Μεκλεμβούργο ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος σοκ. Ολοι το έβλεπαν να έρχεται, αφού άλλωστε είχαν ήδη προηγηθεί εκλογές και σε άλλες περιοχές, όπως στη Σαξονία. Η ραγδαία άνοδος του σκληρού ακροδεξιού AfD σε μια χώρα με τέτοιο ιστορικό φορτίο έχει τεράστια βαρύτητα και πανευρωπαϊκή σημασία. Oμως δεν είναι μόνο η Γερμανία […]

Δύο ημέρες πριν η Μαργαρίτα Παπανδρέου φύγει από τη ζωή, πλήρης ημερών στα 103 χρόνια της, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ δημοσίευε την ετήσια έκθεση για το Χάσμα των Φύλων.

Θα μπορούσε να κάνει λογοπαίγνιο με τη διάσημη φράση «The winter is coming» («Ο χειμώνας έρχεται») από το «Game of Thrones».

Τα στοιχεία λένε ότι οι νέοι στην Ελλάδα φεύγουν από το πατρικό στα 31 τους, πιο αργά από κάθε Ευρωπαίο συνομήλικό τους.

Ισως ένας από τους πιο συγκινητικούς και ειλικρινείς αποχαιρετισμούς στον Γιώργο Μαζωνάκη να ήταν αυτός του Λάκη Γαβαλά.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει διατηρήσει πολλές από τις κακές συνήθειες του παρελθόντος.

Πέσαμε από τα σύννεφα και φέτος με τα αποτελέσματα της έρευνας PISA.

Τα πρώτα 24ωρα μετά τις πρωθυπουργικές ανακοινώσεις στη ΔΕΘ είναι αφιερωμένα στην εξειδίκευση των μέτρων.