Η ταινία του Αλέξη Τσίπρα

Πώς να αξιολογούν άραγε την πορεία του; Μήπως η στροφή στον παλιό, γνωστό Τσίπρα που βλέπουμε σήμερα αποτελεί απόφαση κοινή συναινέσει ή αυτοσχεδιάζει; Ό,τι και αν έχει συμβεί, το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο. Ο Αλέξης Τσίπρας ούτε άλλαξε, ούτε θα αλλάξει ποτέ.

Ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, νυν αρχηγός της ΕΛΑΣ, έχει την πολιτική ικανότητα που απαιτείται για να αντιληφθεί πως το σχέδιο με το οποίο επέστρεψε στην πολιτική σκηνή δεν του βγήκε.

Ξεκίνησε με ένα βιβλίο στο οποίο έριχνε όλες τις ευθύνες στους συνεργάτες του, υποστήριξε πως τότε δεν ήξερε αλλά τώρα έμαθε, έστειλε τους πρώην συντρόφους στον εξώστη, έκοψε τις σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και διαφήμισε μια αδιαμεσολάβητη σχέση με τους πολίτες και πολλά νέα πρόσωπα. Πόσο να κράτησε αυτό; Ούτε εξάμηνο. Πλέον επέστρεψε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις.

Ο Αλέξης Τσίπρας κατάλαβε πως δεν μπορεί να πείσει τους ψηφοφόρους του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς, αφού δεν μπορεί να μεταλλαχθεί σε κάτι που δεν είναι. Το βλέπει δημοσκοπικά, το αντιλαμβάνεται στην ανοδική πορεία του ΠΑΣΟΚ και στην γκρίνια των πρώην συντρόφων του. Έτσι, επέστρεψε σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από όλους: να λαϊκίζει, να πετάει ευφυολογήματα αμφιθεάτρου και να ποντάρει πως θα πετύχει κάναν καλό τίτλο που θα κάνει «κλικ» στα σάιτ. Επιστέγασμα της νέας-παλιάς πολιτικής του είναι η αυτοακύρωση. Σχεδόν όλοι οι γνωστοί σύντροφοι κατέβηκαν ένας ένας από τον εξώστη και βρέθηκαν στην πρώτη σειρά.

Αν αναφέραμε όλα τα ονόματα των στελεχών που ανακοίνωσαν τις τελευταίες εβδομάδες την προσχώρησή τους στην ΕΛΑΣ, δεν θα μας έφταναν δύο σελίδες. Μπορούμε για την οικονομία της συζήτησης να το πούμε με μια φράση: ΣΥΡΙΖΑ Νο 2, με τον ίδιο πρόεδρο, το ίδιο πρόγραμμα, τα ίδια πρόσωπα. Και επειδή τώρα τελευταία έχει κολλήσει με τις ταινίες, στην περίπτωσή του δεν υπάρχει κανένας κατάλληλος τίτλος να προτείνουμε. Διότι αυτό που παρουσιάζει δεν είναι ούτε καν σίκουελ. Επανάληψη παίζει και μάλιστα σε ζώνη χαμηλής τηλεθέασης.