Τα κυκλώματα που έρχονται στο φως τις τελευταίες ημέρες έχουν πολλές διαστάσεις, από καθαρά οικονομικές έως του κοινού Ποινικού Δικαίου.
Το πεδίο δράσης ανάμεσα στις καταγγελίες για στημένους αθλητικούς αγώνες μέχρι τη φοροδιαφυγή εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ και την εμπλοκή ακόμα και δημόσιων λειτουργών είναι τεράστιο. Αφού τονίσουμε πως το τεκμήριο της αθωότητας ισχύει για όλους τους κατηγορουμένους, θα πρέπει να προσθέσουμε και μία πτυχή που δεν θα έπρεπε να υπάρχει στον δημόσιο διάλογο: την πολιτική. Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που θέλει να την προτάξει η αντιπολίτευση.
Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή. Οταν ανακοινώνονται μέτρα για τη φοροδιαφυγή της διπλανής πόρτας, εξανίστανται όλοι πως η κυβέρνηση κυνηγάει τους μεροκαματιάρηδες και τα «μικρά ψάρια». Οταν μπαίνουν στον στόχο επιχειρήσεις με τζίρους εκατομμυρίων ευρώ, την κατηγορούν πως τα έβαλε με τους μεγάλους για να… αλλάξει την ατζέντα. Ενα, μάλιστα, από τα επιχειρήματα που ακούστηκαν είναι πως ήθελε η κυβέρνηση να αντιστρέψει επειγόντως το κλίμα λόγω του τουρκολιβυκού μνημονίου. Τις ίδιες ώρες, δηλαδή, που ο Ελληνας πρωθυπουργός το έβαζε πρώτο θέμα στην παγκόσμια ατζέντα με την παρέμβασή του στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ! Και αφού πρώτα είχαμε κινητοποιήσει έναν ολόκληρο ευρωπαϊκό και διεθνή μηχανισμό υπέρ των ελληνικών θέσεων. Τέτοιο «θάψιμο» θέματος δεν πρέπει να έχει ξαναγίνει.
Είναι εμφανής ο εκνευρισμός κάποιων που θέλουν, σώνει και καλά, να χτυπήσουν την κυβέρνηση και ανακαλύπτουν διαρκώς ιδιοτελή πολιτικά συμφέροντα πίσω από τις εξαρθρώσεις κυκλωμάτων. Μόνο που ξεχνάνε κάτι βασικό: Οι διωκτικές αρχές, η Αστυνομία, η Δικαιοσύνη, η φορολογική διοίκηση κάνουν απλά τη δουλειά τους. Δηλαδή, αυτό οφείλουν να κάνουν, αξιοποιώντας κάθε παραδοσιακή και σύγχρονη μέθοδο που υπάρχει για την έρευνα, τη διασταύρωση και την εύρεση αποδείξεων πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Δεν ακολουθούν οδηγίες «Πιάσε τον ένα» και «Ασε τον άλλο», όπως κάνουν σε τριτοκοσμικά, αυταρχικά καθεστώτα που τόσο θαυμάζει η εγχώρια Αριστερά.
Ποιος είναι ο ρόλος μιας κυβέρνησης σε μία ευνομούμενη Δημοκρατία; Να παράσχει στις διωκτικές αρχές τη διοικητική ελευθερία, το κατάλληλο θεσμικό και νομικό πλαίσιο και τα πιο σύγχρονα τεχνολογικά εργαλεία που υπάρχουν για να κάνουν απρόσκοπτα και ανεξάρτητα τη δουλειά τους. Δηλαδή, να πιάνουν τους κακούς και να μη χαρίζονται στους επίορκους δικούς τους. Το «ελληνικό FBI» έχει εξαρθρώσει σε δύο χρόνια 259 εγκληματικές οργανώσεις. Αν αυτό δεν αρέσει σε κάποιους είναι πρόβλημα των κάποιων, όχι της χώρας.
