Η τρίτη μέσα σε 9 μήνες σιδηροδρομική τραγωδία στην Ισπανία αθροίζει έναν συνολικό απολογισμό με περισσότερους από 100 νεκρούς.
Δεν είναι λίγοι οι Ισπανοί αναλυτές που εκτιμούν ότι η τραγωδία στο Τολέδο μπορεί να αποδειχθεί ο κρίσιμος παράγοντας της ήττας του ήδη παραπαίοντος Σάντσες, καθώς βγαίνουν στους δρόμους και οι Ισπανοί.
Στη Σερβία η κατάρρευση ενός ανακαινισμένου στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 16 ανθρώπων, υπήρξε η απαρχή των μεγάλων διαδηλώσεων, που γέννησαν τη Φοιτητική Λίστα, η οποία απρόσμενα για πολλούς κέρδισε τον Βούτσιτς και φέρνει στην εξουσία ένα εντελώς νέο και αδοκίμαστο μοντέλο εξουσίας. Και στην Ισπανία και στη Σερβία δεν πετάχτηκε στο πυρ το εξώτερο το ανθρώπινο λάθος, ούτε στοχοποιήθηκαν όσοι το επικαλέστηκαν, καθώς ήταν προφανές, μαζί με άλλους παράγοντες.
Στην Ελλάδα για περισσότερα από 2 χρόνια η τραγωδία των Τεμπών διεκδίκησε με μένος την πτώση της κυβέρνησης. Χαρακτηρίζοντας φασίστα και συνένοχο όποιον μιλούσε για το προφανές ανθρώπινο λάθος, το οποίο μάλιστα είναι ομολογημένο από τον φυσικό αυτουργό. Παρότι υπάρχουν ομοιότητες, αλλά και διαφορές σε αυτές τις τραγωδίες, δεν είχαν το ίδιο πολιτικό αποτέλεσμα. Στην Ισπανία δεν είναι σαφές ακόμα ποιο αποτέλεσμα θα προκύψει. Αλλά κανένας δεν βγήκε να μιλήσει για «κυβέρνηση δολοφόνων», ούτε προσπάθησε να τροφοδοτήσει γελοίες θεωρίες συνωμοσίας, παραπλανώντας την κοινωνία και επιδιώκοντας απροκάλυπτα την πολιτική εκμετάλλευση της τραγωδίας. Κι αν βρέθηκαν κάποιοι Λακαφώσηδες, αντιμετωπίστηκαν όπως τους αξίζει. Σαν «νούμερα».
Μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως έχει η σύγκριση του τι έγινε στη Σερβία και στην Ελλάδα, όπου υπήρξαν μαζικότατες διαδηλώσεις και με διάρκεια και κυρίως με άμεσες πολιτικές επιδιώξεις. Οι Σέρβοι πέτυχαν τον στόχο τους. Ενώ το «κίνημα των Τεμπών» καταλήγει φύλλο-φτερό και με μια «πολιτική αρχηγό» εγκαταλελειμμένη σχεδόν απ’ όλους να παλεύει με νύχια και με δόντια. Απλώς να μπει στη Βουλή, ενώ ξεκίνησε για πρωθυπουργός με αυτοδυναμία.
Στη Σερβία η νομική διαδικασία δεν έμπλεξε ποτέ με την πολιτική. Οι οικογένειες των θυμάτων δεν χρησιμοποιήθηκαν από κόμματα και δεν ηγήθηκαν ποτέ του κινήματος. Το κίνημα των φοιτητών διαμόρφωσε σχεδόν εξ αρχής ένα σαφές πλαίσιο αιτημάτων, το οποίο σιγά σιγά εξελίχθηκε σε ένα τεκμηριωμένο πλαίσιο, το οποίο συνέδεσε το δυστύχημα με θέματα διαφθοράς και διαφάνειας στις δημόσιες συμβάσεις, κατορθώνοντας να θέσουν και να πετύχουν την ανατροπή του Βούτσιτς. Και ίσως μία από τις σημαντικότερες διαφορές: Οι φοιτητές άγγιξαν την κοινωνία γιατί αρνήθηκαν να είναι οι ίδιοι υποψήφιοι, αποδεικνύοντας ότι ο στόχος τους ήταν η πολιτική αλλαγή και όχι να βρεθούν στα σαλόνια της εξουσίας.
Στην Ελλάδα κόμματα, δικηγόροι, ψεκασμένοι «εμπειρογνώμονες» χωρίς πτυχία και ορισμένοι συγγενείς που είδαν να προκύπτει η δυνατότητα για πολιτική καριέρα «μαγείρεψαν» έναν αχταρμά, από τον οποίο έμενε ένα γενικόλογο αίτημα για «δικαιοσύνη». Ακόμα και η σύμβαση 717 -με μακροχρόνιες και διακομματικές ευθύνες- μπήκε αργότερα στην ατζέντα, όταν έπρεπε να αποδομηθεί το ανθρώπινο λάθος. Φτάνοντας μάλιστα στο σκανδαλώδες σημείο να προστατεύουν τον σταθμάρχη, ο οποίος είχε ομολογήσει το λάθος του. Κάποιες οικογένειες θυμάτων μπήκαν μπροστά και σύντομα η Μ. Καρυστιανού έγινε η μοναδική «μητέρα των Τεμπών» καπελώνοντας το «κίνημα των Τεμπών». Πολιτικοί αρχηγοί έγιναν ουρά των «πρωτοπόρων της διαστρέβλωσης και της παραμυθίας» Κ. Βελόπουλου και Ζ. Κωνσταντοπούλου. Ούτε ένας αρχηγός κόμματος της αντιπολίτευσης δεν έμεινε απ’ έξω από τον πολλά υποσχόμενο χορό, των τραγικά γελοίων σεναρίων των ξυλολίων, των χαμένων βαγονιών και των πεταμένων οστών, που δεν ανήκαν σε θύματα, αλλά σε μοσχάρια και σκύλους.
Μοιραία, η έκβαση των κινημάτων, τα οποία ξεκίνησαν από την ανθρώπινη ευαισθησία για τις τραγωδίες και την αλληλεγγύη στους συγγενείς των θυμάτων, είχε εντελώς διαφορετική κατάληξη. Αλλα μυαλά και νοοτροπίες παρήγαγαν εντελώς άλλα αποτελέσματα.
ΥΓ.: Το «εύρημα» ότι στη σύγκρουση των τρένων στην Ισπανία δεν δημιουργήθηκε πυρόσφαιρα, βάσει της δικογραφίας, είναι εξίσου γελοίο με εκείνους που το διακινούν.
AΙΧΜΗ
Η ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΤΑΙ
Προεδρεύοντας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ο Κ. Μητσοτάκης εκμεταλλεύτηκε το υψηλού επιπέδου βήμα για να αποδομήσει το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Ενα από τα βασικά εργαλεία που χρησιμοποίησε ήταν η αδιαμφισβήτητη γεωγραφία, η οποία, όπως σημείωσε, «δεν μπορεί να ξαναγραφτεί» και «τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν μπορούν να διαγραφούν, με το να χαράσσονται αυθαίρετες γραμμές σε έναν χάρτη». Κι έδειξε και τον χάρτη.
Η επιχειρηματολογία του πρωθυπουργού, όπως λένε οι πληροφορίες, συνάντησε ευήκοα ώτα, καθώς στηρίχτηκε σε αντικειμενικά δεδομένα. Η Ελλάδα και η Λιβύη είναι φυσικοί γείτονες στη θάλασσα, έχοντας αντικειμενικές ακτές κι επομένως έχουν το δικαίωμα βάσει του Διεθνούς Δικαίου να οριοθετήσουν τις θαλάσσιες ζώνες τους μέσω συμφωνίας.
Η Τουρκία και η Λιβύη, αντιθέτως, δεν έχουν αντικειμενικές ή παρακείμενες ακτές. Προσπαθούν να δημιουργούν αυθαίρετα και παράλογα ένα τεχνητό θαλάσσιο σύνορο, το οποίο δεν υπάρχει. Το οποίο μάλιστα «σβήνει» από τον χάρτη ελληνικά νησιά με ακμάζουσες κοινότητες, ιστορία αιώνων, έντονη οικονομική δραστηριότητα και κατοικούνται από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.
Με την τεκμηριωμένη διεθνοποίηση της αυθαιρεσίας Τουρκίας-Λιβύης, η Ελλάδα κερδίζει κι άλλους πόντους, σε ένα ήδη θετικό διεθνές περιβάλλον. Σε αντίθεση με την Τουρκία και την Λιβύη, που κάθε μέρα που περνά μετά την κύρωση του ανυπόστατου μνημονίου, αντιλαμβάνονται το λάθος τους και το μεγάλο δώρο που έκαναν στην Ελλάδα.
Νέα προπαγάνδα με fake news από το κόμμα Τσίπρα
Οχι ευθέως, γιατί υπάρχουν και νομικές συνέπειες, αλλά «μουλωχτά» και υπογείως, όπως συνηθίζουν τα εκάστοτε «συστήματα Τσίπρα», διακινείται ένα σενάριο, το οποίο ουσιαστικά αποκαλύπτει έναν ακόμα φόβο του Α. Τσίπρα. Με αφορμή τη συγκέντρωση του Κασιδιάρη στη Θεσσαλονίκη και την αντισυγκέντρωση που επιχειρήθηκε, κατηγορείται η κυβέρνηση ότι κάνει πλάτες στον φασίστα, τον οποίο η ίδια έκλεισε στη φυλακή ως μέλος εγκληματικής οργάνωσης.
Είναι σαν το μελάνι που αφήνει η σουπιά για να κρυφτεί. Ο Α. Τσίπρας και η κυβερνητική κομπανία του έχουν πολύ βεβαρημένο παρελθόν στις σχέσεις τους με τη Χρυσή Αυγή. Ξεκίνησαν με την ανοιχτή συνεργασία για την πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, συνέχισαν με τις «ευπρόσδεκτες ψήφους» για την απλή αναλογική και την παρατεταμένη αδυναμία να βρουν αίθουσα για να γίνει η δίκη της εγκληματικής οργάνωσης, και κορυφώθηκε όταν ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ δεν ψήφισε τις διατάξεις του νόμου που απαγόρευε στους Σπαρτιάτες -ένα κέλυφος του Κασιδιάρη- να πάρουν μέρος στις εκλογές.
Πάει πολύ να διαρρέουν υπογείως για κολιγιές της κυβέρνησης με τον ναζί. Αλλο είναι όμως το θέμα της ΕΛΑΣ. Δεν θέλει τον Κασιδιάρη γιατί φοβάται ότι θα κάνει ζημιά σε εν δυνάμει συμμάχους της, «αν βγει αληθινό το όνειρο το απατηλό» και η Ν.Δ. πάρει κάτω από 25%…
